อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2424

ฟู่จาวหนิงบอกเรื่องตำราแพทย์ของอาจารย์กับเซียวหลันยวน เขาเองก็ไม่ได้ถามอะไรมา แต่กลับหารือกับนางถึงความเป็นไปได้ในเรื่องนี้

ฟู่จาวหนิงรู้ว่าตนเองอันที่จริงเผยไต๋ออกมาหลายครั้งแล้ว อย่างพวกสิ่งของที่สำคัญ เซียวหลันยวนไม่พูดอะไร แต่ก็ส่งให้นางเข้ามาเก็บรักษาตรงๆ บอกว่านางสามารถเก็บรักษาให้ดีได้

ระหว่างทางที่มา นางมีสิ่งของอะไรที่ซ่อนวัตถุได้กัน? เขาเองก็น่าจะเข้าใจอยู่มาก แต่เขาก็ไม่เคยถาม

นางรู้สึกว่า ต่อให้บอกเรื่องของอาจารย์ไป เซียวหลันยวนก็คงเดาได้ว่าอันที่จริงนางคงรู้ว่าอาจารย์ของนางเป็นอย่างไร

แต่เขาก็ไม่ถาม

จุดนี้นางรู้สึกว่าเขาเอาใจใส่มาก

เอาแค่จุดนี้ นางก็คิดว่าคงจะหาจากใครอีกไม่ได้แล้ว

คนเรามักจะมีความอยากรู้อยากเห็นเสมอ ต่อให้ไม่มีเจตนาร้าย แต่ก็ยังคิดจะไปค้นหาอยู่ดี ยิ่งไปกว่านั้น ยังมีคนที่คิดว่า คนที่รักกันก็ต้องเล่าเรื่องของตนเองออกมาจนหมด จะปิดบังกันไม่ได้

ซึ่งถ้าเป็นคนอื่น นางคิดว่าคงเอาแต่วิตกกังวลอยู่ตลอดแน่นอน

ฟู่จาวหนิงนั่งอยู่บนตักเขา คล้องคอเขาอยู่ น้ำเสียงอ่อนลงมาก

"อายวน ข้ารู้สึกว่าท่านนี่แสนดีจริงๆ แสนดีเสียเหลือเกิน มากกว่าใครทั้งหมด"

เซียวหลันยวนได้ยินคำนี้ของนาง ใจก็ร้อนวาบขึ้นมา

"ดีแค่ไหนล่ะ?"

"แสนรักในดวงใจข้าเลย" ฟู่จาวหนิงตอบ

คำนี้ทำให้ใจเซียวหลันยวนชาดิกไปแล้ว

เขาอุ้มนางขึ้นมา เดินไปที่เตียง

วางนางลงบนเตียงเบาๆ เขาใช้มือหนึ่งค้ำตัวเองไว้ ก้มลงไปบนตัวนาง เสียงแหบพร่าเอ่ยว่า "ตอนนี้ได้ไหม?"

เขาทนมาหลายเดือนแล้ว

ตอนนี้ถูกประโยคเดียวของฟู่จาวหนิงทำให้หวั่นไหวจนยับยั้งตนเองไม่ได้แล้ว

"ฟ้ายังสว่างอยู่เลยนะ" ในสายตาฟู่จาวหนิงมีแววหยอกล้อเล็กน้อย "เดิมทีก็ได้อยู่"

"ข้างนอกยังมีพายุหิมะ ไม่มีใครเข้ามาหรอก"

เซียวหลันยวนปล่อยม่านหลายชั้นลงมา

"จะทำพวกเขาบาดเจ็บไหม?"

ท้ายสุดก็ทำให้สามีภรรยาที่อดทนมานานได้สมหวังพึงพอใจกันทั้งคู่

เซียวหลันยวนร้องเรียกขอน้ำ

ฟู่จาวหนิงยังรู้สึกเขินหน่อยๆ แต่นางก็ขยับไม่ไหวแล้วจริงๆ ด้านนอกพายุหิมะรุนแรง อากาศเย็น นางเองก็ไม่อยากจะขยับตัวนัก

เซียวหลันยวนเช็ดตัวให้นางอย่างละเอียด จากนั้นก็นอนกับนางไปตื่นนึง

วันคืนถัดจากนั้น พวกเขาก็ยังคงกำลังหาวังใต้ดิน เข้าไปสำรวจตำหนักแต่ละแห่งไปทีละห้องๆ

นอกวัง องครักษ์ที่ไปสำรวจทั้งเมืองก็ส่งข่าวกลับเข้ามาในวัง

เซียวหลันยวนเองก็ยุ่งมาก ไม่กลับมาตำหนักฝูกวงภายในเวลาสองวันอยู่บ่อยครั้ง แต่ถึงเขาจะไม่กลับ ทว่าก็ยังให้คนเอาข้อมูลทั้งหมดส่งมายังมือฟู่จาวหนิง ให้นางอยู่ในตำหนักฝูกวงแต่ก็สามารถล่วงรู้เรื่องทั้งหมดได้

เขาจะไม่ทำให้นางไม่รู้เรื่องอะไรเลย แล้วรู้สึกเหมือนตนเองถูกมองข้ามไป

กระทั่งเสิ่นเชี่ยวตอนที่เข้ามาหาฟู่จาวหนิง ก็ยังอดชมขึ้นมาไม่ได้

"อ๋องเจวี้ยนทำให้ขนาดนี้ หาได้ยากจริงๆ นี่อธิบายได้ว่าเขาเอาเจ้าไว้ในดวงใจแล้วนะ ไม่มองข้ามเจ้าเลยแม้งานจะยุ่งรัดตัว"

เซี่ยซื่อเองก็อยู่ที่นี่คอยทำชุดทารก พอได้ยินคำนี้ก็พยักหน้าให้ "ท่านอ๋องเป็นชายหนุ่มที่รับผิดชอบมากที่สุดเท่าที่ข้าเคยเห็นมาเลย"