อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2424

ฟู่จาวหนิงบอกเรื่องตำราแพทย์ของอาจารย์กับเซียวหลันยวน เขาเองก็ไม่ได้ถามอะไรมา แต่กลับหารือกับนางถึงความเป็นไปได้ในเรื่องนี้

ฟู่จาวหนิงรู้ว่าตนเองอันที่จริงเผยไต๋ออกมาหลายครั้งแล้ว อย่างพวกสิ่งของที่สำคัญ เซียวหลันยวนไม่พูดอะไร แต่ก็ส่งให้นางเข้ามาเก็บรักษาตรงๆ บอกว่านางสามารถเก็บรักษาให้ดีได้

ระหว่างทางที่มา นางมีสิ่งของอะไรที่ซ่อนวัตถุได้กัน? เขาเองก็น่าจะเข้าใจอยู่มาก แต่เขาก็ไม่เคยถาม

นางรู้สึกว่า ต่อให้บอกเรื่องของอาจารย์ไป เซียวหลันยวนก็คงเดาได้ว่าอันที่จริงนางคงรู้ว่าอาจารย์ของนางเป็นอย่างไร

แต่เขาก็ไม่ถาม

จุดนี้นางรู้สึกว่าเขาเอาใจใส่มาก

เอาแค่จุดนี้ นางก็คิดว่าคงจะหาจากใครอีกไม่ได้แล้ว

คนเรามักจะมีความอยากรู้อยากเห็นเสมอ ต่อให้ไม่มีเจตนาร้าย แต่ก็ยังคิดจะไปค้นหาอยู่ดี ยิ่งไปกว่านั้น ยังมีคนที่คิดว่า คนที่รักกันก็ต้องเล่าเรื่องของตนเองออกมาจนหมด จะปิดบังกันไม่ได้

ซึ่งถ้าเป็นคนอื่น นางคิดว่าคงเอาแต่วิตกกังวลอยู่ตลอดแน่นอน

ฟู่จาวหนิงนั่งอยู่บนตักเขา คล้องคอเขาอยู่ น้ำเสียงอ่อนลงมาก

"อายวน ข้ารู้สึกว่าท่านนี่แสนดีจริงๆ แสนดีเสียเหลือเกิน มากกว่าใครทั้งหมด"

เซียวหลันยวนได้ยินคำนี้ของนาง ใจก็ร้อนวาบขึ้นมา

"ดีแค่ไหนล่ะ?"

"แสนรักในดวงใจข้าเลย" ฟู่จาวหนิงตอบ

คำนี้ทำให้ใจเซียวหลันยวนชาดิกไปแล้ว

เขาอุ้มนางขึ้นมา เดินไปที่เตียง

วางนางลงบนเตียงเบาๆ เขาใช้มือหนึ่งค้ำตัวเองไว้ ก้มลงไปบนตัวนาง เสียงแหบพร่าเอ่ยว่า "ตอนนี้ได้ไหม?"

เขาทนมาหลายเดือนแล้ว

ตอนนี้ถูกประโยคเดียวของฟู่จาวหนิงทำให้หวั่นไหวจนยับยั้งตนเองไม่ได้แล้ว

"ฟ้ายังสว่างอยู่เลยนะ" ในสายตาฟู่จาวหนิงมีแววหยอกล้อเล็กน้อย "เดิมทีก็ได้อยู่"

"ข้างนอกยังมีพายุหิมะ ไม่มีใครเข้ามาหรอก"

เซียวหลันยวนปล่อยม่านหลายชั้นลงมา

"จะทำพวกเขาบาดเจ็บไหม?"