อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2425

ฟู่จาวหนิงเองก็รู้สึกว่าตนเองที่ได้มาเจอกับเซียวหลันยวน ก็เป็นเรื่องที่โชคดีมากเช่นกัน

"เขาดีมากจริงๆ"

นางไม่รู้สึกเลยว่าการชมสามีตนเองเป็นเรื่องน่าอายอะไร จึงชมตามคำพูดของพวกนางไปอย่างเปิดเผยตรงไปตรงมา

ยิ่งไปกว่านั้นอยู่กันมาหลายปีแล้ว เซียวหลันยวนก็ยังไม่เปลี่ยนไปเลย

แม้จะยังไม่ถึงอาการแหนงหน่ายช่วงเจ็ดปี แต่อย่างน้อยตอนนี้นางก็ยังเชื่อใจเขามากอยู่ รู้สึกว่าต่อให้จะผ่านไปอีกหลายปี เขาก็ยังไม่เปลี่ยนไป

"จาวหนิง หลังจากคลอดลูกแล้ว ต้องหาแม่นมมาสักหน่อยหรือเปล่า?" เซี่ยซื่อคิดถึงปัญหาข้อนี้

ฟู่จาวหนิงเองไม่ค่อยอยากจะเชิญแม่นมมา

"ข้าคิดว่าไม่ต้องหรอก แต่หาคนมาสองสักคนช่วยดูแลเด็กได้ ส่วนเรื่องให้นมเด็กข้าจัดการป้อนเองได้"

นางรู้สึกไม่ค่อยสบายใจ

"เจ้าคนเดียวจะรับมือไหวได้อย่างไรกัน?"

"ได้สิ"

เสิ่นเชี่ยวเห็นนางยืนกราน แต่ก็ไม่คิดจะยอมนาง

"แค่กลัวว่าตอนนั้นจะกระทบตัวเจ้ากับท่านอ๋องน่ะ" เซี่ยซื่อกังวลขึ้นมา "ตอนที่หญิงสาวป้อนนมลูก จะมีกลิ่นของมารดาอยู่พอควรนะ กลัวว่าชายหนุ่มจะปรับตัวไม่ได้"

ฟู่จาวหนิงงงงันไปครู่หนึ่ง จึงตั้งตัวมาได้ เซี่ยซื่อน่าจะกังวลว่าถึงตอนนั้นเซียวหลันยวนจะรังเกียจกลิ่นบนตัวนาง

ยิ่งไปกว่านั้นตอนที่ป้อนนมลูกรูปร่างเองก็จะเปลี่ยนไปนิดหน่อยด้วย กลัวว่าจะทำให้ชายหนุ่มไม่พอใจ

เหมือนว่ามีหญิงสาวบางส่วนที่กังวลแบบนี้

และแน่นอนว่าก็มีผู้ชายบางส่วนที่มีข้อเสียแบบนี้ด้วย

แต่ว่านางไม่ได้กลัวข้อเสียนี้นี่นา การคลอดเด็กของหญิงสาวเดิมทีก็ไม่ใช่เรื่องง่าย ตอนที่ดูแลเด็กยังต้องมาเอาใจสามีอีกหรือ?