อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2430

ไม่นานนัก ด้านในวังใต้ดินจึงสว่างไปทั้งโถง

พอมองออกไป ก็ดูสง่าอลังการ

เป็นความรู้สึกแบบว่ายืนที่หน้าประตู แล้วถูกสั่นสะเทือนเพียงแค่แวบแรกที่เห็น

จนตอนที่กลิ่นพุ่งออกมา และสลายหายไปบ้างแล้ว ทุกคนจึงเดินมาที่ข้างประตู มองเข้าไปด้านใน และนิ่งงันกันไปชั่วขณะ

ด้านในเป็นพื้นที่ที่ค่อนข้างกว้างขวาง เพดานสูงลิบลิ่ว ตรงกลางมีเชิงเทียนขนาดยักษ์ห้อยลงมา

ตรงกลางเชิงเทียนเป็นหัวมังกร กรงเล็บมังกรที่กางออกไปทั้งสี่ด้านล้วนจับเชิงเทียนที่เป็นโซ่เอาไว้ ดวงตากับในปากมังกรล้วนเป็นไข่มุกที่เปล่งแสงประกายได้ทั้งสิ้น

เทียนบนเชิงเทียนยังไม่รู้ว่าใช้วิธีลับอะไร ตอนที่ประตูวังเปิด ถึงได้จุดติดขึ้นมาเอง

เชิงเทียนนั้น ดูแล้วมีแสงเทียนอยู่ราวร้อยเล่ม

ด้านบนเพดานโค้งยังมีกระเบื้องเคลือบสีประดับไว้ พอส่องสะท้อนกับแสงเทียน ก็ทำให้สว่างยิ่งขึ้นไปอีก

บนกำแพงทั้งสี่รอบๆ ล้วนเจาะเป็นรูกำแพง จากพื้นดินไปจนถึงเพดาน มากมายเต็มไปหมด

ในทุกรูกำแพงล้วนวางของสะสมไว้ชิ้นหนึ่ง ไม่ว่าจะเครื่องเคลือบ เครื่องแก้ว หยก ทอง ทองแดง ปะการัง อัญมณี และของอื่นๆ อีกมากมาย

แค่มองเข้าไปก็ตาลายไปหมด ดูไม่ทันกันเลยทีเดียว

ยิ่งไปกว่านั้นเนื่องจากสิ่งของเหล่านี้งดงามมาก ดูแล้วเป็นอัญมณีที่เลอค่าหรูหรา ทำเอาตาพร่าไปหมด

บนพื้นดินตรงกลาง มีลังไม้เสริมเหล็กวางซ้อนกันอยู่มากมาย

กองอยู่หลายกอง กองหนึ่งดูแล้วก็น่าจะสักสิบยี่สิบลัง

และกำแพงทั้งสี่ด้านยังมีประตูทองแดงขนาดยักษ์อยู่อีก นอกจากบานที่พวกเขาเข้ามาแล้วบานหนึ่ง ยังมีประตูใหญ่อีกสามบาน ตอนนี้ลั่นดาลปิดสนิทอยู่

ยังไม่รู้ว่าในนั้นมีอะไรอยู่ด้วย

วังใต้ดินทั้งหลังต้องไม่ได้ใหญ่แค่นี้แน่ ถึงอย่างไรข้อมูลที่พวกเขาได้ยินมาตลอด บอกว่าวังใต้ดินตงฉิงนั้นมีชื่อยิ่งกว่าวังจักรพรรดิเสียอีก

"ท่านอ๋อง ที่นี่น่าจะยังมีกลไกอยู่อีกกระมัง? ให้ข้าน้อยเข้าไปสำรวจก่อนดีกว่า" ชิงอีบอกกับเซียวหลันยวน

เซียวหลันยวนกลับตอบเสียงขรึมว่า "ข้าจะเข้าไปดูเอง"