อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2431

ความสูงของเจดีย์หยกขาว สำหรับเซียวหลันยวนแล้วไม่ใช่เรื่องยากเท่าไร

เพราะบนกำแพงนั้นมีรูกำแพงอยู่มากมาย ไม่ใช่พื้นเรียบที่ไม่มีจุดส่งแรง

ด้วยวิชาตัวเบาของเขา แค่ลอยตัวเบาๆ ก็ขึ้นไปได้แล้ว

"ข้าจะขึ้นไปดู พวกเจ้าก็ระวังตัวกันหน่อย"

เซียวหลันยวนพูดพลางจรดปลายเท้ากับพื้น ตัวคนก็ทะยานลิ่ว พุ่งลอยออกไปยังกำแพงหินฝั่งตรงข้าม

ตอนที่คนไปถึงเบื้องหน้ากำแพงหิน จึงเปรียบเทียบกันได้ และมองออกว่า กำแพงหินนั้นสูงมาก แต่เซียวหลันยวนใช้การแตะเบาๆ ที่รูหินเพื่อส่งตัวออกไป เขาพุ่งทะยานขึ้นอย่างรวดเร็ว เพียงไม่นานก็มาถึงข้างเจดีย์หยกขาวแล้ว

เขาหันกลับมาชำเลืองมอง

และก็โชคดีที่หันมามอง

เพราะตอนที่หันกลับมามองจึงพบว่าบนประตูทองแดงนั้นมีการชี้ไปสองจุด ทางหนึ่งคือซ้าย เขียนว่าเป็น อีกด้านคือขวา เขียนว่าตาย

ก่อนหน้านี้ตอนที่เขายืนอยู่หน้าประตูมองไม่เห็นตำแหน่งนี้เลย และตอนนี้พวกของเจ้าอารามยืนอยู่ที่นั่นก็ไม่มีใครมองเห็นเลยสักคน

อธิบายได้แค่ว่าการชี้ทางนี้คือมีไว้ให้คนที่อยู่ตรงนี้ดูเท่านั้น และมีไว้สำหรับจุดเปิดกลไกนี้โดยเฉพาะ

ถ้าหากมองไม่เห็น แล้วหมุนเจดีย์ขาวนั่นส่งเดช เป็นไปได้มากว่าจะไปเปิดกลไกเข้า กลายเป็นส่งคนจำนวนมากไปตายด้วยมือของตนเอง

"เห็นอะไรบ้างไหม?" เสิ่นเสวียนเห็นเซียวหลันยวนอยู่บนกำแพงสูงไม่ขยับ ก็อดถามขึ้นมาไม่ได้

เซียวหลันยวนไม่ตอบ

เขารู้สึกโชคดีมากที่หันมามอง

ตอนนี้ทางซ้ายคือเป็น เขาจึงจับเจดีย์ขาว หมุนไปทางซ้าย

พอหมุน ประตูทองแดงทั้งสามก็เปิดออก

คนที่มีกำลังภายในลึกล้ำแบบเขาสามารถได้ยินเสียงเคลื่อนไหวของกลไกด้านในที่ลับได้ และเป็นไปได้ว่ากลไกที่มีเจตนาสังหารแต่เดิมนั้นถูกปิดไปแล้ว

"ประตูทั้งสามบานเปิดออกหมดแล้ว เช่นนั้นพวกเราก็แยกกันออกไปดูดีไหม?" เสิ่นเสวียนถามเจ้าอาราม

เจ้าอารามคำนวณ ขมวดคิ้วเอ่ยว่า "ประตูทางนั้น ข้าคำนวณแล้วมีกลิ่นอายความตายอยู่หนักมาก เกรงว่าทางนั้นคง..."

เซียวหลันยวนทะยานกลับมาแล้ว ร่อนตัวลงข้างพวกเขา