อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2454

เซียวหลันยวนเกิดความสงสัย ไม่เตรียมจะตามอีกฝ่ายต่อแล้ว แต่เร่งความเร็วขึ้นชั่วพริบตา ขณะเดียวกันก็เด็ดกิ่งไม้มากิ่งหนึ่ง ซัดใส่แผ่นหลังอีกฝ่ายทันที

กำลังภายในเขาแข็งแกร่งมาก พอลงมือแบบนี้ กิ่งไม้ก็ราวกับเป็นธนูอันแหลมคมดอกหนึ่ง พุ่งหวีดหวิวแหวกอากาศ มีแรงระดับแทงทะลุแผ่นหลังของอีกฝ่ายได้เลย

ร่างของคนผู้นั้นชะงักไปอย่างเห็นได้ชัด พอสัมผัสได้ก็รีบโถมตัวพุ่งไปด้านหน้าอย่างรวดเร็ว

พอคว่ำลงกับพื้น ก็กลิ้งตัวออกไปด้านข้าง หลบได้อย่างหวุดหวิด

แต่เพราะเขาหลบอย่างซมซานแบบนี้ ทำให้เซียวหลันยวนมั่นใจขึ้นในพริบตา ว่าคนผู้นี้ไม่ใช่เจ้าแท่นบูชาชุดแดงคนนั้นที่เขาเห็นก่อนหน้า

เพราะประสาทสัมผัสที่เฉียบคมของคนผู้นั้น สังเกตได้ถึงสายตาเขา กำลังภายในจะต้องแข็งแกร่งมาก เจอการลอบโจมตีแบบนี้ของเขา ไม่มีทางต้องหลบอย่างซมซานขนาดนี้

แต่คนในตอนนี้ มีดีแค่วิชาตัวเบา!

พอคิดออกถึงจุดนี้ เซียวหลันยวนก็เข้าใจทันที ว่าคนผู้นี้จงใจปลอมตัวเป็นเจ้าแท่นบูชาชุดแดงคนนั้น

พวกเขามีแผนแบบนี้ มีการแทนตัวแบบนี้ แล้วเจ้าแท่นบูชาชุดแดงตัวจริงไปที่ไหนแล้ว?

ต้องไม่ใช่แค่เข้ามาฆ่าคนง่ายๆ แบบนี้แน่!

พอในสมองคิดเรื่องเหล่านี้ ความเร็วของเซียวหลันยวนก็ไม่ได้ลดน้อยลง

ตอนที่คนผู้นั้นกลิ้งบนพื้นฉากหลบ เขาก็มาถึงตรงหน้าของอีกฝ่ายแล้ว ใช้เท้าเตะสีข้างอีกฝ่ายอย่างไม่ปราณี

ได้ยินเสียงดังกร๊อบ กระดูกซี่โครงของคนผู้นั้นหักไปแล้วหลายท่อน

เขาลอยออกไป กระแทกลงพื้นอย่างหนัก กระอักเลือดออกมา

พอคิดจะลุกขึ้นแล้วหนีอีกครั้ง เซียวหลันยวนก็มาอยู่ตรงหน้าเขาอีก

เขาชักกระบี่ ปลายกระบี่ชี้ไปที่คอหอยของคนผู้นี้

"ว่ามา คนไปอยู่ไหนแล้ว?"

ตอนนี้เองเขาเพิ่งได้เห็นใบหน้าของคนผู้นี้ชัดๆ

เป็นชายหนุ่มที่หน้าตาธรรมดา ริมฝีปากดำคล้ำ ติดพิษมาแล้ว

เซียวหลันยวนสบกับสายตาเขา ถอยหลังออกมาอย่างรวดเร็ว

และตอนที่เขาถอยหนี ชายคนนี้จู่ๆ ก็พ่นเลือดออกมา

เลือดเหล่านั้นที่ถูกพ่นออกมาก็มีกลิ่นเหม็นเน่า พอสาดลงพื้น พื้นดินก็เกิดควันขึ้นดังฉ่า