อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2455

เจ้าแท่นบูชาชุดแดงรอจนด้านนอกไม่มีเสียง จึงเดินขึ้นบันไดไปด้านบน

ทางลับนี้ ก่อนหน้าพวกเขาได้เพิ่มกลไกเข้าไปอย่างหนึ่งติดตั้งประตูเพื่อซ่อนทางเข้าและทางออกไว้ ต้องใช้ฝ่ามือของคนที่กำหนดไว้จึงจะเปิดออกได้

กลไกเปิดปิดต้องแนบสนิทกับฝ่ามือพวกเขา ดังนั้นพวกเขาก็เชื่อว่า ต่อให้อ๋องเจวี้ยนจะหาทางลับไปทั่ว ก็ไม่มีทางเจอทางลับที่กำหนดขึ้นเป็นพิเศษแน่ เพราะพวกเขาเปิดมันไม่ได้

นี่จึงเป็นสาเหตุที่ทำให้เจ้าแท่นบูชาชุดแดงไม่เกรงกลัวเลย บุกเข้ามาเพียงลำพัง

ทางออกของทางลับเส้นนี้อยู่ระหว่างต้นไม้สูงสองต้น

ระหว่างต้นไม้สองต้นนี้มีร่องที่เกิดขึ้นตามธรรมชาติ สามารถทำให้คนหนึ่งเข้าออกได้

ยิ่งไปกว่านั้นข้างหน้าต้นไม้สองต้นนี้ยังเป็นดอกไม้ใบหญ้าผืนหนึ่ง เวลานี้น่าจะมีหิมะถมคลุมอยู่ ถ้ามีคนเข้าออกที่นี่ ก็จะเห็นร่องรอยได้

เจ้าแท่นบูชาชุดแดงยื่นฝ่ามือออกไปเปิดกลไก แล้วเดินออกมา

เขายืนอยู่ระหว่างต้นไม้สองต้น มองไปทางต้นไม้ใบหญ้าด้านหน้าต้นไม้เหล่านั้นก่อน

หิมะยังคลุมอยู่ มองออกว่ายังไม่มีร่องรอยการเดินผ่าน หรือก็คือ สถานที่นี้น่าจะไม่มีคนผ่านมาก่อน ทางออกยังไม่ถูกใครพบ

ที่นี่มองออกไปก็คือตำหนักฝูกวง

เจ้าแท่นบูชาชุดแดงมองไปก็เห็นว่าทางที่ตรงไปยังตำหนักฝูกวงถูกกวาดหิมะออกไปแล้ว

แค่มองก็รู้ว่าฟู่จาวหนิงพักอยู่ในตำหนักฝูกวง

เจ้าแท่นบูชาหัวเราะขึ้นมาเบาๆ อย่างอดไม่อยู่ และก็เป็นไปตามที่พวกเขาคาดการณ์ไว้ล่วงหน้าจริงๆ หลังจากฟู่จาวหนิงเข้าไปในวังจักรพรรดิก็เลือกพักในตำหนักฝูกวง

พวกเขาคิดไว้ไม่ผิด

ตอนที่พวกเขามาถึงวังจักรพรรดิก่อนหน้านี้ก็คาดการณ์ไว้อย่างละเอียดแล้ว ตำหนักฝูกวงเดิมทีก็เป็นตำหนักที่องค์รัชทายาทหญิงตงฉิงพำนักอยู่แล้ว เหมาะสุดที่จะให้หญิงสาวเข้าไปอยู่

ในอดีตจักรพรรดินีมีพระสวามี อ๋องเจวี้ยนน่าจะไม่ให้ฟู่จาวหนิงไปพักในสถานที่ที่พระสวามีเคยพำนักอยู่

วังบรรทมขององค์รัชทายาทหญิงเองก็งดงามและสะอาดที่สุดเช่นกัน

แค่พักอยู่ที่ตำหนักฝูกวงก็พอ