อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2474

จงเจี้ยนพาคนเข้าไปในเมืองอวิ๋นจิงแล้ว

เมืองอวิ๋นจิงแม้จะถูกลัทธิเทพทำลายล้างควบคุมอยู่ แต่ทุกวันพวกเขาก็จะมีคนออกจากเมือง ประตูเมืองไม่มีทางถูกลงดาลสนิท

ทุกวันต้องมีคนส่งของกินไปให้คนที่กำลังสร้างวังเทพทำลายล้างบนเขาจำนงเทพ และมีคนบางส่วนที่ออกเมืองไปเก็บยาสมุนไพร บนเขาด้านนอกก็ยังมีคนรับผิดชอบการตัดไม้ด้วย

ในเมืองอันที่จริงทุกวันจะเหลืออยู่แค่คนแก่กับคนป่วย และมีหญิงสาวบางส่วนรับผิดชอบการถักทอทำความสะอาดอยู่ภายในเมือง

ลัทธิเทพทำลายล้างให้คนกลุ่มหนึ่งออกไปค้นหาประชาชนที่ยังมีชีวิตทั่วทุกหนแห่ง บางครั้งพอถูกพบเข้าก็จะถูกบีบให้ย้ายถิ่นฐานมาที่เมืองอวิ๋นจิง

พวกของจงเจี้ยนแยกคนออกเป็นกลุ่มหลายคน ใช้วิธีปะปนเข้าไปในเมืองอวิ๋นจิง

และยังมีอีกวิธีคือพวกกลุ่มชายฉกรรจ์ที่ทำงานอยู่ด้านนอก ตอนที่มีเรื่องกลับเมือง พวกเขาก็จะแอบจับตัวไปสองสามคน พากลับมาสอบถามสถานการณ์ให้ชัดเจน จากนั้นก็สวมรอยเป็นอีกฝ่ายเข้าเมืองไป

จากปากของคนที่จับตัวมาเหล่านั้น พวกเขาเองก็ถามสถานการณ์บางอย่างมาได้

เมืองอวิ๋นจิงถูกคนของลัทธิเทพทำลายล้างควบคุมมาหนึ่งปีแล้ว

ลัทธิเทพทำลายล้างมาถึงเมืองอวิ๋นจิงตั้งแต่หนึ่งปีก่อน

เซียวหลันยวนตอนที่เข้ามาในอาณาเขตเขาจำนงเทพก็รู้สึกได้ถึงความแตกต่างอย่างชัดเจน

เข้ามาที่ตีนเขาจำนงเทพ มีถนนทางการของแต่ก่อนอยู่

และถนนทางการนี้ก็เห็นได้ชัดว่ามีอายุมานานแล้ว

หรือก็คือ ตอนที่เกิดภัยพิบัติก่อนหน้านี้ที่นี่ไม่ได้รับผลกระทบ ดังนั้นถนนจึงยังไม่เสียหาย

เขาจำนงเทพดูแล้วก็ไม่มีร่องรอยการถล่มด้วย ไม่มีส่วนไหนที่เคยถล่มแล้วทับต้นไม้จนโผล่ออกมาจากในดินภูเขา หรือมีร่องรอยต้นไม้ที่เพิ่งงอกขึ้นใหม่เลย

บนภูเขาล้วนเป็นต้นไม้พืชพรรณสูงใหญ่ที่มีอายุมานาน

ยิ่งไปกว่านั้นพอมองเข้าไป ก็ยังมีถนนภูเขาคดเคี้ยวขึ้นเขาอีกด้วย บนที่สูงกระทั่งมีศาลาแห่งหนึ่ง ที่ตอนนี้มองเป็นแค่ชายคาศาลา

จงเจี้ยนส่งคนไปจับตาทางนี้อยู่ตลอด และได้รับจดหมายลับจากเซียวหลันยวนล่วงหน้ามาแล้วสองวัน