อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2475

"แล้วก็ที่นี่"

จงเจี้ยนช่วงนี้ไม่ได้ขี้เกียจเลยสักวันเดียว พาคนออกไปสำรวจที่ต่างๆ อย่างตั้งอกตั้งใจ

"ที่นี่พวกเขาเองก็พบเหมือง ไม่รู้ว่าใช่เหมืองเงินหรือเปล่า เพียงแต่ตอนนี้ยังไม่มีกำลังคนกับเวลาพอไปขุดเหมือง จึงแค่ให้คนไปเฝ้าที่นี่ไว้ ที่เฝ้าเหมืองเงินอยู่คือเจ้าแท่นบูชาคนหนึ่ง มีสาวกอยู่ด้วยกลุ่มหนึ่ง ล้วนมีความสามารถแปลกประหลาดต่างๆ นานากัน"

จงเจี้ยนให้ลูกน้องไปเรียกคนสองคนเข้ามา

"พวกเราช่วยมาได้สองคน เป็นสาวกของลัทธิเทพทำลายล้าง แต่สองคนนี้เดิมทีเป็นประชาชนในเมืองอวิ๋นจิง หลังจากลัทธิเทพทำลายล้างเข้าควบคุมเมืองอวิ๋นจิง ก็ยังขยับขยายสาวกไปอีกจำนวนหนึ่ง มีคนไม่น้อยที่ถูกพวกเขาล่อลวงให้เข้าร่วม"

"แต่สองคนนี้หลังจากเข้าร่วมลัทธิเทพทำลายล้างก็รู้สึกว่ากลุ่มสำนักนี้ไม่ดีเอาเสียเลย ดังนั้นจึงอยากจะออกมาอยู่ตลอด เพียงแต่พอรู้ถึงความร้ายกาจของลัทธิเทพทำลายล้าง หลังจากเห็นความโหดเหี้ยมอำมหิตของพวกเขาแล้ว ก็ไม่กล้าบุ่มบ่ามทำอะไร"

หลังจากจงเจี้ยนช่วยสองคนนี้ ก็รู้สึกนับถือพวกเขาอยู่หน่อยๆ

อย่างน้อย หลังจากที่รู้ถึงความผิดปกติ เขาสองคนก็ยังคิดหาวิธี ทำให้ตัวเองถูกเลือกไปทำภารกิจเฝ้าเหมืองภูเขา

เขาเล่าพฤติกรรมของทั้งสองคนนี้ออกมา

"พวกเขาถ้าหากไปอยู่สถานที่อื่นคงไม่มีโอกาสหนีแล้ว แต่พอมาถึงภูเขาเหมือง พวกเขาค่อนข้างคุ้นเคย และยังมีโอกาสหลบหนี ผลคือก็ทำให้พวกเขาหนีออกมาจริงๆ"

เซียวหลันยวนถาม "หนีออกมาจริงหรือ?"

"หนีมาอยู่ที่ตีนเขาขอรับ แต่พวกเขาก็คิดไม่ถึง ว่าเดิมทีนั้นถูกลัทธิเทพทำลายล้างวางยาพิษไว้แล้ว พอหนีออกมาสองวันไม่ได้กินอาหารของที่นั่น พิษจึงกำเริบขึ้นมา ปวดท้องจนแทบทนไม่ไหว ตอนนั้นก็เจอกับข้าน้อยพอดี แล้วในมือก็มีลูกกลอนแก้พิษของพระชายาอยู่ ให้พวกเขากินไปคนละเม็ดก็ดีขึ้นแล้ว"

ดังนั้น ถ้าจะพูดขึ้นมา ก็ถือว่าพระชายาช่วยชีวิตพวกเขาสองคนไว้

ทั้งสองคนถูกพาเข้ามา

ทั้งสองคนดูจากสีหน้าแล้วซีดอยู่หน่อยๆ บนตัวก็ดูเหมือนเลือดลมไม่เพียงพอหลังป่วยมาเป็นเวลานาน

แต่พื้นฐานไม่เลว รูปร่างสูงใหญ่ ใบหน้าได้รูป อายุราวยี่สิบสี่ยี่สิบห้า

พวกเขาถูกพาเข้ามา พอรู้ว่าต้องมาเจอกับใคร ก็อดประหวั่นขึ้นมาไม่ได้