อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2477

เซียวหลันยวนถามเรื่องในเมืองอวิ๋นจิงไปไม่น้อย

ทำให้เขารู้สึกยินดีอย่างมากก็คือ เมืองอวิ๋นจิงแต่ก่อนนั้นมีผู้บริหารท้องถิ่นอยู่ ต่อมาแม้จะไร้ซึ่งราชวงศ์ไปแล้ว พวกเขาติดอยู่ที่นี่ ออกไปได้แค่ด้านนอกภูเขาจำนงเทพ จากนั้นเส้นทางก็ขาดสะพานพังลงมา แล้วยังมีแม่น้ำมากั้นขวางทางออกไปอีก แต่พวกเขาก็ยังคงทำให้จวนทางการสืบทอดต่อมาได้

ส่วนเรื่องการแต่งตั้งข้าราชการนั้น ล้วนต้องผ่านการทดสอบก่อน

ทุกปีเมืองอวิ๋นจิงจะมีการสอบบุ๋นและบู๊ คนที่ชนะจะเข้าร่วมกับจวนทางการได้ คนที่ชนะทางบู๊ก็เข้าร่วมหน่วยคุ้มครองเมือง

หลายปีมานี้ พอภูมิประเทศภายนอกเริ่มคงที่ พวกเขาก็จัดตั้งหน่วยลาดตระเวนภายนอกขึ้นมา ทุกปีช่วงที่สภาพอากาศดีก็จะส่งคนไปด้านนอก ไปค้นหาในเมือง หมู่บ้านต่างๆ ว่ายังมีคนที่รอดชีวิตอยู่ไหม

ก็พอจะมีผลลัพธ์อยู่บ้าง

พวกเขาทยอยกันหาคนได้นับพันคน บ้างก็ถูกรับเข้ามาใช้ชีวิตในเมืองอวิ๋นจิง บ้างก็เพราะหมู่บ้านหรือเมืองเล็กๆ นั้นยังอาศัยอยู่ได้ คนเหล่านั้นจึงไม่ยอมออกจากที่ดินบ้านเกิด

แต่เพราะเหตุนี้ จึงทำให้หลายสถานที่ไปมาหาสู่กันได้

แต่ถ้าจะค้นหาไกลออกไปอีกก็ยากแล้ว

เพราะไม่รู้ว่าถนนด้านนอกยังเดินทางได้ไหม หากออกไกลเกินไปพวกเขาก็กลัวว่าจะกลับมาไม่ได้

สำหรับเมืองอวิ๋นจิงแล้วคนที่ฝึกยุทธ์ได้ทุกคนล้วนล้ำค่าอย่างมาก

โจวถูกับโจวรุ่ยสองคนนี้แม้จะไม่ได้เข้าร่วมประลองบู๊ แต่พวกเขาก็เคยเรียนยุทธ์มา

ดังนั้นจึงสามารถหนีรอดออกมาจากการควบคุมของลัทธิเทพทำลายล้าง ถ้าไม่ใช่ว่าพวกเขามีวิชายุทธ์อยู่บ้าง ตอนที่ร่วงจากภูเขาลงมาสามารถหลบเลี่ยงจุดสำคัญได้ หรือไม่ตอนที่กลิ้งลงมาก็คงจะบาดเจ็บหนักไปแล้ว

"ตอนนี้ในเมืองใต้เท้าผู้บริหารท้องถิ่นสกุลจาง ชื่อว่าลี่เฉิง ใต้เท้าจางเป็นคนดีมาก ยิ่งไปกว่านั้นตั้งแต่รับตำแหน่งมาก็คำนึงถึงแต่ประชาชน ทำเรื่องไว้มากมาย"

โจวถูกบอกต่อว่า "หลังจากคนของลัทธิเทพทำลายล้างบุกเข้ามาเมืองอวิ๋นจิง ใต้เท้าจางลี่เฉิงก็พาคนออกไปต่อต้านทันที เขามองออกในแวบเดียว ว่าคนเหล่านี้ไม่ใช่คนดีแน่ ถ้าให้พวกเขามาควบคุมเมืองอวิ๋นจิง หลังจากนี้เหล่าประชาชนคงจะยิ่งลำบากมากกว่าเดิมแน่นอน"