อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2481

โจวรุ่ยยังไม่เคยพบพระชายาคนนี้ แต่ก็ได้ยินชื่อพระชายามาแล้วหลายครั้ง

เขารู้สึกอยากรู้อยากเห็นอย่างมากต่อพระชายาอ๋องเจวี้ยน

แต่ว่าตอนนี้ยังไม่ใช่เวลาที่เขาจะมาอยากรู้อยากเห็นได้

เดิมทีเขากังวลกลไกกับยาพิษในจวนว่าการมาก แต่พอเห็นพวกของอ๋องเจวี้ยนแฝงเข้าไปในจวนว่าการอย่างรวดเร็ว จัดการรื้อถอนกลไกแรกออกอย่างรวดเร็ว เขาก็มั่นใจขึ้นมาทันที

ดูท่าจะไม่มีปัญหาอะไร!

คนของอ๋องเจวี้ยน ร้ายกาจจริงๆ

"กลิ่นหอมนี้ผิดปกติอยู่หน่อยๆ"

จงเจี้ยนเดินมาด้านหน้า พอลมวูบหนึ่งพัดเข้ามา ก็ได้กลิ่นหอมดอกไม้ขึ้นทันที

กลิ่นจางๆ

โจวรุ่ยรู้สึกว่ากลิ่นนี้ไม่ได้แปลกตรงไหน เพราะเป็นกลิ่นดอกไม้ที่จาง มากด้านหลังจวนว่าการเองก็มีต้นดอกไม้อยู่หลายต้น แล้วตอนนี้ก็เป็นช่วงที่ดอกเหมยบานสะพรั่งด้วย

แต่จงเจี้ยนก็ให้พวกเขากินยาลูกกลอนลงไปกันคนละหนึ่งเม็ดทั้งหมด

ต่อมาโจวรุ่ยจึงได้รู้ว่า กลิ่นดอกไม้นี้คือผงคลายเส้นเอ็นที่ร้ายกาจมาก

ถ้ามีคนเข้ามาแล้วเข้าไปมากหน่อย จะทำให้หมดเรี่ยวแรง แม้แต่เดินก้าวสองก้าวก็ยังไม่ไหว แต่จะล้มคว่ำไปตรงนั้นเลย

แล้วถ้ากินยาถอนพิษไม่ทันเวลา สามวันให้หลังก็ช่วยไม่ได้แล้ว จะไร้เรี่ยวแรงไปตลอด จนพิการไป

ตอนนี้เขาเองก็กินลงไปหนึ่งเม็ด พาพวกเขาเดินตรงไปยังห้องที่แต่ก่อนใต้เท้าจางลี่เฉิงเอาไว้พักผ่อนอย่างเงียบๆ

ตอนที่เข้าใกล้ อ๋องเจวี้ยนก็ยกมือเป็นสัญญาณให้พวกเขาอย่าขยับ

เขาชี้ไปหลายทิศทาง เป็นสัญญาณว่าตรงนั้นมีคนเฝ้าอยู่

ถ้าหากแค่จะช่วยคนออกไป จัดการคนเหล่านั้นทิ้งไปก็จบ แต่ตอนนี้พวกเขายังจะให้โจวรุ่ยอยู่ที่นี่ปลอมเป็นใต้เท้าจาง ก็ทำได้แค่เลี่ยงคนเหล่านี้ แล้วลอบเข้าไป

อ๋องเจวี้ยนทำสัญญามือให้จงเจี้ยนสองสามที

จงเจี้ยนพยักหน้าแสดงว่าเข้าใจ

โจวรุ่ยยังตั้งตัวไม่ทัน ที่บ่าก็ถูกอ๋องเจวี้ยนจับไว้

"ห้ามส่งเสียง"

อ๋องเจวี้ยนกำชับมาคำหนึ่ง

ตอนนี้เอง จงเจี้ยนก็พาคนหลายคน แฉลบออกไปยังจุดที่ไม่ห่างนัก ทำเสียงเล็กๆ ขึ้นมา

คนที่จับจ้องอยู่ในความมืดก็ถูกเสียงนี้ดึงดูดไปทันที