อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2502

ผู้คุมกฎจูได้ยินเสียงการต่อสู้ภายนอก จึงเสนอขึ้นมากับเจ้าลัทธิอย่างร้อนรน

"เจ้าลัทธิ พวกเราตอนนี้ถ้ารีบถอยก็ยังทันการอยู่ ตอนนี้พวกเราถอยไปทางหุบเขาเถอะ ถอยเข้าไปในหุบเขา จากนั้นพวกเราค่อยแยกย้ายกันหลบซ่อน พวกของอ๋องเจวี้ยนไม่มีกำลังวังชามากพอจะไล่ตามพวกเราไปตลอดหรอก"

เจ้าลัทธิเหลือบมองดูเขาผาดหนึ่ง

เขาไม่พูดอะไร

ผู้คุมกฎถูกลับตะคอกใส่ผู้คุมกฎจูอย่างมาดร้าย

"สกุลจู！เจ้าเป็นอะไรไปกันแน่? พวกเรากว่าจะเดินมาถึงวันนี้ได้ ลองมองดูตำหนักวังนี้ซะ ตำหนักบรรทมของเจ้าลัทธิเองก็สร้างขึ้นมาแล้ว แต่ตอนนี้เจ้ากลับคิดจะหนี ไม่ยอมแม้แต่เผชิญหน้ากับเซียวหลันยวนที่พาคนมาไม่เท่าไรแบบนี้เรอะ?"

เจ้าแท่นบูชาใต้บัญชาลูกน้องของผู้คุมกฎถูเหล่านั้นก็ล้วนมีสีหน้าหยามหมิ่น

ทยอยกันพูดขึ้นมาว่า

"นั่นสิ ผู้คุมกฎจู ถอยโดยไม่สู้แบบนี้ พูดออกไปได้กลายเป็นตัวตลกแน่"

"นั่นสิๆ ผู้คุมกฎจู ความกล้าของท่านยังสู้พวกเราไม่ได้เลย ถ้าไม่ไหวจริงๆ ท่านก็อย่าเป็นผู้คุมกฎเลย ให้พวกเราขึ้นไปแทนดีกว่า ท่านคิดว่าอย่างไร?"

คำพูดนี้พูดจนผู้ใต้บัญชาผู้คุมกฎจูเดือดดาลแล้ว

"พวกเจ้าพูดอะไรน่ะ หมายความว่ายังไงกัน?"

"คนแบบพวกเจ้า ยังคิดจะเป็นผู้คุมกฎเรอะ? แค่พวกเราก็ยังสู้ไม่ได้เลยกระมัง?"

พอเห็นว่าทั้งสองฝ่ายทะเลาะขึ้นมาอีกแล้ว เจ้าลัทธิเทพทำลายล้างจึงเอ่ยขึ้นว่า

"ถ้าจะสู้กันทำไมไม่ออกไปสู้เสียล่ะ?"

ทั้งสองฝ่ายเงียบลงมาทันที

เจ้าลัทธิเทพทำลายล้างชินกับการที่พวกเขาทั้งสองกลุ่มทะเลาะกันแล้ว แต่ตอนนี้มันใช่เวลาทะเลาะกันไหม?

เขาค่อนข้างมั่นใจกับกลไกและค่ายกลด้านนอกของตำหนักบรรทมตนเอง

เซียวหลันยวนต่อให้ สังหารสาวกด้านนอกหมดแล้ว การจะบุกเข้ามาในตำหนักก็ไม่ใช่เรื่องง่ายนัก

ดังนั้นเขาจึงไม่ได้ร้อนรนเท่าไร