อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2501

"เจ้าลัทธิ พวกเรามีคนมากขนาดนี้ อ๋องเจวี้ยนจะมีกันสักกี่คนเชียว? เขาเป็นอ๋องเจวี้ยนที่แคว้นเจา แต่จักรพรรดิเจาก็เอาแต่กันท่าเขามาตลอด เดิมทีก็ไม่มีอำนาจการทหารอยู่แล้ว ตอนนี้เขาอยู่ต่อในแคว้นเจาไม่ได้ ถูกบีบให้มายังตงฉิง ข้างกายอย่างมากก็พาคนมาได้หลักร้อยเท่านั้น"

ผู้คุมกฎถูยังไม่ได้ออกไปดูสถานการณ์ด้านนอก ดังนั้นเขาจึงไม่รู้ว่าคนที่มาทั้งหมดมีจำนวนเท่าไร

ตอนนี้เขาอยากจะสังหารเซียวหลันยวนเพียงเท่านั้น

"ไร้สาระ!"

ผู้คุมกฎอีกคนหนึ่งตัดบทผู้คุมกฎถูอย่างไม่พอใจ

"เจ้าเข้าใจตัวอ๋องเจวี้ยนผิดหรือเปล่า?"

ผู้คุมกฎจูโกรธจัดจนแทบขาดสติ เขาได้ยินเสียงต่อสู้ภายนอกจนใจคอไม่ค่อยดีขึ้นมาหน่อยๆ แล้ว

วิชายุทธ์ของผู้คุมกฎจูแน่นอนว่าไม่เลวนัก ยิ่งไปกว่านั้นเขายังเลี้ยงงูพิษไว้สองตัว และยังมีกู่พิษอยู่อีกหลายตัว พิษเหล่านี้ของเขาในลัทธิเทพทำลายล้างจัดว่าอยู่ในแนวหน้าได้อยู่

แต่ว่า ผู้คุมกฎจูกลับรักตัวกลัวตายเอามากๆ

เขารู้สึกมาตลอด ว่าคนบางคนถ้าไม่ต้องไปแหยมได้ก็อย่าเข้าไปยุ่ง เช่นนี้จะได้มีชีวิตยืนยาวไปอีกหน่อย

ต่อให้เป็นอ๋องเจวี้ยนจากแคว้นเจา แต่ก่อนเขารู้สึกว่า คนผู้นี้ภายใต้สถานการณ์ที่เสด็จแม่ตายไปนานแล้ว ซ้ำยังไม่มีคนคุ้มกัน แล้วยังถูกคนของลัทธิเทพทำลายล้างวางยาพิษใส่ตั้งแต่ยังเด็ก ทว่ากลับยังมีชีวิตรอดมาได้ ก็อธิบายได้แล้วว่าเขาฉลาดล้ำราวกับปีศาจเลยทีเดียว

ไม่ใช่แค่สติปัญญาเฉียบแหลม แต่ร่างกายก็ยังแข็งแกร่งมาก เป็นคนที่มีพรสวรรค์คนหนึ่ง

เขายังทนในสิ่งที่คนปกติทนไม่ได้อีก นี่อธิบายอะไรได้กัน? อธิบายได้ว่าคนผู้นี้มีปณิธานที่น่ากลัวอย่างมากไงล่ะ

คนแบบนี้ ต่อมายังได้แต่งงานกับพระชายาอย่างฟู่จาวหนิงเข้าไปอีก มันน่าไปยุ่งด้วยเสียที่ไหน?

อย่าว่าแต่อ๋องเจวี้ยนเลย กระทั่งฟู่จาวหนิง นั่นก็ไม่ใช่คนธรรมดาเลย

ชาติกำเนิดแบบนั้น เจอกับเรื่องแบบนั้น พ่อแม่ไม่อยู่บ้านมาโดยตลอด ถูกปู่เลี้ยงดูจนเติบโต ตอนแรกยังไปหมั้นหมายกับรัฐทายาทอะไรนั่น วันที่แต่งงานเจอกับความอัปยศเช่นนั้น ก็ยังสามารถถอนหมั้นกลางถนน แล้วหันไปหาสามีใหม่ให้ตนเองได้ทันที