อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2528

ผู้คุมกฎถูไม่เคยรู้มาก่อน ว่าจะมีอาการคันแบบนี้อยู่ด้วย!

นี่เป็นความคันที่พรรณนาออกมาไม่ถูก ยิ่งไปกว่านั้นที่เลวร้ายสุดคือมันเกาไม่ถึง จะอย่างไรก็ไม่หายคัน

จนอยากจะใช้ดาบกรีดผิวตัวเองให้ขาด แล้วเทยาแก้คันเข้าไปให้รู้แล้วรู้รอดเลย

แต่คาดว่าต่อให้กรีดผิวหนังไปจริง ก็ไม่รู้ว่ามันคันอยู่ตรงไหนกันแน่

"อ๊าๆๆ! แน่จริงเจ้าก็สังหารข้าซะเลยเซ่!"

ผู้คุมกฎถูเมื่อครู่ยังอยากจะรอดอยู่เลย แต่ตอนนี้เขากลับอยากจะควักอวัยวะภายในกับลำไส้ตัวเองออกมาเกาเสียแล้ว

มันคันมากจริงๆ!

"ข้าจะไม่สังหารเจ้า"

เซียวหลันยวนเอ่ยขึ้นเรียบๆ คำนึง

"สังหารข้าซะที! อ๊าๆ!"

ผู้คุมกฎถูคันจนร้องออกมาจะเป็นจะตาย แต่แม้เขาจะเกาจนเลือดไหลซิบ ก็ยังไม่สามารถหยุดอาการคันได้เลย ตอนนี้ต่อให้เขาร้องตะโกนออกมาอย่างบ้าคลั่งก็ไม่ใช่คำพูดจากใจจริง แต่เพราะคันจนทนไม่ไหวต่างหาก

"เจ้าลัทธิฝั่งขวาอยู่ที่ไหน? ข้างกายมีคนอยู่เท่าไร"

เซียวหลันยวนถามมาคำหนึ่ง

ครั้งแรก ผู้คุมกฎถูไม่ตอบ

เซียวหลันยวนไม่สนใจเขา ปล่อยให้เขาทรมานต่อไปอีกพักหนึ่ง จึงถามขึ้นมาอีกครั้ง

เดิมทีเขาคิดว่าผู้คุมกฎถูสามารถทนเขาถามได้ถึงรอบที่สาม ผลคือมองอีกฝ่ายสูงไปหน่อย

ตอนที่ถามรอบที่สอง ผู้คุมกฎถูก็ทนไม่ไหวแล้ว ตอบเขาออกมาเสียงแหบพร่า

เซียวหลันยวนหลังจากฟังคำตอบเขาก็ถามถึงสถานการณ์ของเมืองหลีต่อ

ผู้คุมกฎถูตอนนี้ทนไม่ไหวแล้ว พลิกตัวไปมาอยู่บนพื้น พลางตอบคำถามเขาออกมาอย่างคลุ้มคลั่ง ระหว่างนี้ยังมีคำพูดวอนให้เซียวหลันยวนมอบยาแก้พิษให้เขา และยังมีคำสาปแช่งก่นด่าอยู่อีก

ถึงยังไงตอนที่พูดถึงช่วงหลังก็ไม่สนใจอะไรแล้ว มันคันเสียจนสติเริ่มพร่าเลือนแล้ว ได้ยินคำถามอะไรก็ตอบออกมาตามสัญชาตญาณ จากนั้นก็เป็นการอ้อนวอนขอยาถอนพิษ