อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2527

ผู้คุมกฎถูกระแทกลงพื้นอย่างหนัก กระอักเลือดสดโฮกใหญ่

แต่ยังไม่ทันลุกขึ้นมา เท้าคู่หนึ่งก็ยืนอยู่ตรงหน้าเขาแล้ว

เซียวหลันยวนเมื่อครู่ตอนที่พุ่งเข้ามาก็ถือโอกาสเก็บกระบี่ตนเองกลับมาแล้ว ตอนนี้กระบี่อยู่ในมือ ปลายกระบี่ชี้มาตรงหน้าผู้คุมกฎถู

ผู้คุมกฎถูพยุงตัวเองเงยหน้าขึ้นมา พอเห็นปลายกระบี่ที่ส่องประกายเย็นชาแล้วก็รู้สึกสิ้่นหวังในทันที

เหมือนกับผู้คุมกฎจู อันที่จริงแม้เขาจะรู้ว่าวิชายุทธ์ของเซียวหลันยวนเก่งกาจมาก แต่ก็รู้สึกว่าอย่างน้อยตนเองก็น่าจะสู้กับอีกฝ่ายได้หลายสิบกระบวนท่า

ถึงเขาไม่อยากสู้ อยากจะหนี แต่ก็ไม่ใช่จะสู้ไม่ได้เลย

ทว่าตอนนี้คิดไม่ถึงว่า แค่สามกระบวนเท่านั้น!

สามกระบวนเขาก็พ่ายแพ้แล้ว!

"อ๋องเจวี้ยน!"

ผู้คุมกฎถูกัดฟันลุกขึ้นมา

เซียวหลันยวนเองก็ไม่ใช่ว่าจะไม่ให้เกียรตินี้กับเขา

กระบี่ชี้เข้ามา หลังจากเห็นเขาลุกขึ้นมาก็ค่อยๆ ถามว่า

"เมืองหลีทางนั้นมีพวกเจ้าอยู่กี่คน?"

ผู้คุมกฎถูพอได้ยินเขาถามคำนี้ ในใจก็เกิดความหวังขึ้นมาเล็กๆ

หรือขอแค่เขาทำตัวให้มีคุณค่าหน่อย อ๋องเจวี้ยนมีอะไรจะถามเขาแบบนี้ หมายถึงว่าเขาสามารถรักษาชีวิตได้หรือเปล่านะ?

"อ๋องเจวี้ยน เจ้าลัทธิพวกเราไม่ใช่คนธรรมดา เมื่อครู่เจ้าเองก็เพิ่งจะรอดพ้นหายนะมานี่?"

ผู้คุมกฎถูคาดเดา ว่าเซียวหลันยวนโชคดี ถึงไม่ได้เข้าไปในตำหนักบรรทมนั่น ไม่ใช่ว่าเพราะตัวเขาสังเกตเจอสิ่งผิดปกติ

แต่เจ้าลัทธิในเมื่อจัดกำลังคนมากมายไว้ที่เมืองหลี ก็น่าจะมีทางหนีทีไล่อยู่

"ตอนเจ้ายังเล็ก เจ้าลัทธิของเราก็คิดจะเอาชีวิตเจ้าแล้ว แต่ยี่สิบปีมานี้ เจ้าก็ยังไม่เคยได้เจอเจ้าลัทธิเลยใช่ไหมล่ะ?"

ผู้คุมกฎถูมองเซียวหลันยวนอย่างประชดประชัน

ไม่ว่าจะพูดอย่างไร ยี่สิบกว่าปีแต่ก็ยังไม่รู้ว่าหน้าตาศัตรูของตัวเองเป็นแบบไหน นี่ก็น่าจะเป็นเรื่องที่ดูล้มเหลวอย่างมากเรื่องนึง