อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2565

"ถังอู๋เจวี้ยน กลับมา"

ฟู่จาวหนิงเรียกถังอู๋เจวี้ยนเอาไว้ทันที

และพอนางส่งเสียง ถังอู๋เจวี้ยนก็แทบจะไม่มีชะงัก ถอยตัวกลับมาทันที

"ถอยออกไป"

ฟู่จาวหนิงจับมือเซียวหลันยวน เซียวหลันยวนพอเห็นนางเหมือนจะตึงเครียดหน่อยๆ ก็ประคองนางถอยออกไปด้านนอกทันที พวกถังอู๋เจวี้ยนเองก็ถอยตามออกไปด้วย

"กลับมา ปัง！"

ด้านใน เสียงของเจ้าลัทธิฝั่งขวายังไม่ทันพูดจบ ร่างเขาทั้งร่างก็ระเบิดออก ของสีเขียวดำมากมายพุ่งออกมาจากร่างกายเขา กระเด็นไปทุกทิศทุกทาง และในอากาศก็ส่งกลิ่นเหม็นคละคลุ้งรุนแรงขึ้นมาชั่วพริบตา

ดีที่พวกฟู่จาวหนิงถอยออกมาแล้ว ถังอู๋เจวี้ยนเองก็ปิดประตูทันที ดังนั้นพวกเขาตอนนี้จึงยังอยู่รอดปลอดภัย บนตัวสะอาดหมดจด

สีหน้าพวกเขาล้วนปั้นยากขึ้นมา

"เจ้าลัทธิฝั่งขวาคนนี้ มิน่าจึงแทบไม่ต่อต้านเลย มีอะไรก็พูดออกมาหมด เพื่อทำให้เราไม่ระวังตัวเขามากเกินไป"

"เขาน่าจะคิดว่าตอนสุดท้าย จะอย่างไรก็คงไม่มีโอกาสหนีพ้นจากเงื้อมมือพวกเราได้ เลยคิดจะลากพวกเราให้ตายไปพร้อมกันด้วย"

ถังอู๋เจวี้ยนมองไปทางฟู่จาวหนิงอย่างกังวล "แต่เจ้าไม่เป็นไรใช่ไหม?"

นางเป็นคนที่ใกล้จะคลอดแล้ว เสียงดังเมื่อครู่นี้ คงไม่ได้ทำให้เด็กในท้องนางตกใจสินะ

ถังอู๋เจวี้ยนตอนนี้ผวาขึ้นมาหน่อยๆ

เมื่อครู่เขาลดการระวังลงไปกว่าครึ่งจริงๆ หลักๆ ก็เพราะยืนยันว่าเจ้าลัทธิฝั่งขวาได้รับบาดเจ็บหนักแล้ว ไม่มีทางลงมืออะไรกับพวกเขาได้อีก

ยิ่งไปกว่านั้น เซียวหลันยวนรู้สึกว่าฟู่จาวหนิงที่ท้องโตอยู่แบบนี้ มันก็ลำบากอยู่จริงๆ รีบให้เด็กคลอดออกมาดีกว่า เขาถึงจะโล่งใจได้บ้าง

ก่อนหน้านี้เขากังวลมาตลอด ว่าตอนที่ฟู่จาวหนิงคลอดเด็ก เจ้าลัทธิเทพทำลายล้างจะพาคนเข้ามาหาเรื่อง ตอนนั้นเขาต้องเสียสมาธิแน่ และคงไม่ได้อยู่ข้างกายจาวหนิงด้วย

ตอนนี้ ลัทธิเทพทำลายล้างล่มสลายแล้ว เขาสามารถอยู่กับจาวหนิงเพื่อรอการมาถึงโลกนี้ของเด็กๆ ได้แล้ว

ตอนมาถึงเรือนพักชั่วคราวของพวกเขาในเมืองหลี ฟู่จาวหนิงจึงถามเซียวหลันยวนว่า "ท่านไม่มีอะไรอยากจะถามข้าเลยหรือ?"

เซียวหลันยวนเองก็รู้ว่านางหมายถึงเรื่องที่เจ้าลัทธิฝั่งขวาพูดมาก่อนหน้าเหล่านั้น ชี้ถึงที่มาของนาง เพราะอะไรนางจึงมีวิชาแพทย์เช่นนั้น

แต่เซียวหลันยวนกลับส่ายหัว "อันที่จริงไม่สำคัญหรอก หนิงหนิง ขอแค่เจ้าไม่จากไปไหน อยู่ข้างกายข้างกายข้ากับลูกตลอดไป เจ้าจะมาจากที่ไหน แต่ก่อนเป็นอย่างไร สำหรับข้าแล้วมันไม่สำคัญ"

ฟู่จาวหนิงกุมมือเขา "ข้าเองก็เหมือนกับพวกเขา เพียงแต่สิ่งที่ข้าผ่านมามันแจ่มชัดเป็นจริงยิ่งกว่าพวกเขาหน่อยเท่านั้น"