อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 539

ชิ่งอวิ๋นเซียวกว่าจะมาถึงจวนอ๋องก็เป็นช่วงบ่าย

ฟู่จาวหนิงตอนที่เห็นเขา สีหน้าเขาดูหดหู่หน่อยๆ

แต่ว่าพอเห็นเซียวหลันยวน ชิ่งอวิ๋นเหวียวก็ร้องเรียกขึ้นทันที "อ๋องเจวี้ยนอ๋องเจวี้ยน ข้าคิดออกแล้วว่าสิ่งยืนยันไปทำหายอยู่ที่ไหน! ครั้งหนึ่งข้าพบกับพวกนักเลงหัวไม้คิดจะปล้นชิงคนแก่คนหนึ่ง หลังจากนั้นก็คิดไม่ถึงว่ายาที่ชายชราคนนั้นสกัดออกมาจะร้ายกาจมาก ผงยาถุงหนึ่งก็เล่นงานพวกเขาจนล้มไปหมด!"

แค่กๆ

ฟู่จาวหนิงพอได้ยินถึงตรงนี้ก็แทบจะสำลักออกมา

ชิ่งอวิ๋นเซียวในที่สุดก็คิดออกแล้ว!

ชายหนุ่มที่หน้าตาดีขนาดนี้ ดูแล้วสง่าราวกับเซียนขนาดนี้ แต่สมองกลับไม่ดีเอาเสียเลย ตอนนี้เพิ่งจะคิดออก

"สกัดยาออกมาได้ร้ายกาจหรือ?"

เซียวหลันยวนเหลือบมองฟู่จาวหนิง

"หน้าตาเป็นอย่างไร?"

"ก็แค่คนแก่คนหนึ่ง" ชิ่งอวิ๋นเซียวพรรณนาออกมา

เซียวหลันยวนมองไปทางฟู่จาวหนิงอีกครั้ง

ภายใต้สายตาของเขา ฟู่จาวหนิงถอนหายใจหยิบขลุ่ยหยกออกมา ยื่นส่งไปตรงหน้าชิ่งอวิ๋นเซียว

"ข้าเก็บมันได้"

"อ๋า?? อ๊าๆๆ! ขลุ่ยหยกของข้า! ของชิ้นนี้เลย!"

ชิ่งอวิ๋นเซียวพอรัรบไป ก็ตื่นเต้นจนกระโดดเหยงๆ

เขาไม่คิดแม้แต่น้อย บิดขลุ่ยหยกเลานั้นต่อหน้าพวกเขา จากนั้นดึงปิ่นเหล็กด้านในออกมา ชูไปเบื้องหน้าเซียวหลันยวน

"อ๋องเจวี้ยน ดูสิ อยู่ที่นี่แล้ว สิ่งยืนยันก็คือของชิ้นนี้!"

ฟู่จาวหนิงกระแอมขึ้นทีหนึ่ง "ข้าก็ไม่รู้เสียหน่อยว่าสิ่งยืนยันมันใส่อยู่ข้างในนี้ ครั้งที่แล้วข้าจะบอกอยู่ แต่ก็บอกไม่ทัน"

ชิงอีได้สติกลับมา รีบเอ่ยขึ้นว่า พระยาชาหลายวันก่อนให้ข้าส่งข้อความไปบอกท่านแล้ว บอกว่านางมีของจะคืนให้ท่าน แต่ท่านก็ออกเมืองไป ข้าจึงต้องรอให้ท่านกลับมาแล้วถึงแจ้งท่านได้ ถึงอย่างไรของอยู่ในมือพระชายาก็ไม่หายไปไหน

"ชิงอี ทำไมเจ้าถึงเป็นเช่นนี้?"

"ผู้นำน้อยตระกูลชิ่ง เพราะท่านเคยบอกรูปร่างของสิ่งยืนยันมา พระชายาครั้งนั้นก็ได้ยิน ถ้าหากนางเก็บสิ่งยืนยันได้ก็คงจะบอกตั้งแต่แรกแล้ว ที่นางไม่บอก ก็แสดงว่าสิ่งที่จะคืนให้ท่านมันไม่ใช่สิ่งยืนยัน ดังนั้นข้าจึงไม่รีบร้อน"

ชิงอีพอพูด จู่ๆ ก็รู้สึกไม่ถูกต้อง "ไม่ใช่สิ ผู้นำน้อยตระกูลชิ่ง สิ่งที่ท่านให้พวกเราหามาตลอดคือรูปร่างปิ่นเหล็ก ท่านเองก็ไม่ได้อบกพวกเราให้หาขลุ่ยหยกเลย"

ปิ่นเหล็กซ่อนอยู่ในขลุ่ยหยก แล้วพวกเขาจะไปรู้ได้อย่างไร?

ชิ่งอวิ๋นเซียวตกตะลึง

ครู่หนึ่งเขาถึงได้สติกลับมา เอ่ยขึ้นอย่างบื้อๆ "จริงด้วยแฮะ? ดังนั้นต่อให้พวกเจ้าพอเห็นขลุ่ยหยกก็คงไม่อยู่ในสายตาเลยสินะ?"

"แน่นอน"