อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 595

"ท่านเองก็กินไม่ลงหรือ?" ฟู่จาวหนิงพิจารณาตัวเขา

"ก็ไม่ขนาดนั้น แค่ไม่ค่อยอยากอาหาร"

เซียวหลันยวนไม่ได้อธิบาย ว่าพอเขาคิดถึงฟู่จาวหนิงที่หมกตัววุ่นอยู่ในห้อง ขนาดข้าวปลาก็ยังไม่มีเวลาออกมากิน เขาก็รู้สึกว่าตนเองไม่อยากกินเหมือนกัน

"ให้คนแบกนางออกไปฝังเถอะ" ฟู่จาวหนิงชี้ไปในห้อง นางจัดการเก็บกวาดทั้งหมดแล้ว แค่ยกคนออกไปก็พอ

"ได้"

"ท่านเองก็ออกไปเถอะ ที่นี่กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อแรง ข้าจะไปอาบน้ำสระผมหน่อย อีกเดี๋ยวจะไปกินข้าว"

ฟู่จาวหนิงพูดพลางรีบวิ่งออกจากเรือนไป

บนตัวนางเต็มไปด้วยกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อ

เซียวหลันยวนถอยออกไป เพียงไม่นานก็ให้ทหารมาแบกคนออกไป

หลังจากออกมา ทหารก็บอกกับเขา "ท่านอ๋อง ที่นี่เก็บกวาดเรียบร้อยแล้ว บนโต๊ะก็ไม่มีหยดเลือดอยู่ มีเพียงกลิ่นประหลาดๆ แต่ก็ไม่มีกลิ่นเน่าเหม็นหรือกลิ่นคาวเลือด"

พวกเขาเดิมทีคิดว่าด้านในจะระเกะระกะ แต่หลังจากเข้ามากลับเห็นว่าสะอาดเป็นระเบียบเรียบร้อย

"ศพล่ะ?"

"เสื้อผ้าใส่เรียบร้อย ครบถ้วนดีด้วยขอรับ" ทหารพูดต่อไปไม่ไหว หรือต้องบอกว่าพวกเขาเดิมทีคิดว่าจะเป็นศพที่ไม่เรียบร้อยศพหนึ่ง ถูกเปิดผ่าหน้าท้องอะไรแบบนั้น? แล้วยังให้พวกเขาต้องฝืนมาเก็บกวาดอีก?

ผลลัพธ์ไม่มีอะไรแบบนั้นเลย

ถ้าหากไม่เปิดเสื้อผ้าดู ก็จะมองไม่ออกว่าจุดไหนไม่ถูกต้อง

"ท่านอ๋อง พระชายาคงไม่เคยเป็นมือชันสูตรมาก่อนกระมัง?" ชิงอีถามขึ้นอย่างอดไม่อยู่

เซียวหลันยวนเหลือบมองเขา

พูดอะไรไร้สาระ? พวกเขาตรวจสอบฟู่จาวหนิงมาแล้ว เคยเห็นนางไปเป็นมือชันสูตรมาเมื่อไรกัน?

"ยกไปฝังไป คอยเลี่ยงๆ หน่อย อย่าให้ใครตามไป"

เซียวหลันยวนกำชับขึ้นคำหนึ่ง

ทหารขานรับขึ้นทันที แบกศพออกไปแล้ว

เซียวหลันยวนมองเรือนนี้ และหมุนตัวออกไป ตรงไปยังเรือนเจียนเจีย

ตอนที่ฟู่จาวหนิงออกมาก็มีเสียงกลิ่นหอมจรุงทั้งตัว

หงจั๋วพอเห็นนาง ก็รีบหยิบผ้าฝ้ายละเอียดสะอดานยื่นส่งให้นางเช็ดผม

"พระชายา อากาศเย็นแล้ว ต้องเช็ดผมให้แห้งหน่อย"

"ข้าจัดการให้"

เซียวหลันยวนเดินเข้ามา รับผ้าฝ้าย แล้วให้ฟู่จาวหนิงนั่งลงข้างๆเตาถ่าน

"รบกวนท่านอ๋องไม่น่าดีกระมัง?"

ปากพูดเช่นนี้ แต่ฟู่จาวหนิงก็ยังนั่งลง

"ท่านอ๋อง!"