อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 594

ฟู่จาวหนิงไม่ได้ให้คนไปช่วย ตนเองใช้เวลาหนึ่งวันใช้ยาฆ่าเชื้อในห้องเภสัชจัดการฆ่าเชื้อเรือนเล็กนี้ทั้งนอกและในเสียรอบหนึ่ง แล้วยังฆ่าพวกมดแมลงอีกด้วย

ในห้องกั้นเป็นห้องเดี่ยวเล็กออกมาห้องหนึ่ง วางไว้เพียงโต๊ะยาวตัวเดียว ถึงเวลาถ้าหากมีงานอะไรจำเป็นต้องผ่าตัดหรือแยกชิ้นส่วน ก็ยังพอนำมาบังหูบังตาได้

แต่ว่า ถ้าต้องทำการผ่าตัดจริงๆ นางก็ยังต้องกลับไปในห้องเภสัชแน่นอน ปลอดภัยกว่า ไม่ต้องกลัวใครมาขัดในช่วงจังหวะสำคัญด้วย

นางบอกว่าที่นี่ต้องสว่างหน่อย เซียวหลันยวนก็ไม่รู้ว่าไปหาตะเกียงวังเคลือบเงาที่ดูซับซ้อนหลายใบมาจากไหน ตอกไว้บนเสาบนกำแพง เพิ่มเชิงเทียนเข้าไป ยิ่งไปกว่านั้นเชิงเทียนก็ยังทำมาจากสิ่งเคลือบเงาด้วย หลังจากที่จุดไฟขึ้นมาก็จะสะท้อนให้สว่างได้มากขึ้น

ทั้งสี่ด้านแขวนกระจกไว้บางส่วน และบางส่วนมีไว้สำหรับรวมแสงด้วย

สิ่งเหล่านี้ยังไม่แน่ว่าจะเพียงพอ แต่ว่าในห้องเภสัชของนางก็ยังมีตะเกียงแสงอาทิตย์อยู่

พอทำสิ่งเหล่านี้เสร็จ ฟู่จาวหนิงก็ทำให้คนแบกแม่นางเจี๋ยเข้ามา

เซียวหลันยวนอยากจะพูดว่าจะหาลูกมือให้นาง แต่ฟู่จาวหนิงรู้สึกว่าตอนนี้คงยังไม่มีคนที่จะยอมรับพฤตกรรมการหั่นศพของนางไหว ยิ่งไปกว่านั้นคงได้สำรอกออกมาแน่ อย่าเข้ามารบกวนนางดีกว่า

นางปิดอยู่ในห้องหนึ่งวัน

แยกชิ้นส่วนตามที่บันทึกและค้นคว้า จากนั้นก็เย็บปิดทำความสะอาด โดยไม่สนใจเวลาที่ไหลผ่านไป

หงจั๋วกับเฝิ่นซิงเข้ามาส่งน้ำหลายครั้ง ประตูเปิดอยู่เพียงครึ่ง พวกนางเพียงแค่วางถาดน้ำไว้แล้วก็เดินจากไป แต่กลิ่นที่พุ่งมาปะทะจมูกแม้ว่าจะเปิดแง้มประตูไว้แค่นี้ก็ยังอบอวลจนแทบจะสลบ

ต่อมาฟู่จาวหนิงให้พวกนางไปเย็บผ้าปิดปากหลายชั้นออกมาหน่อยหลังจากสวมแล้วจะดีขึ้น

รอจนฟ้ามืด ฟู่จาวหนิงก็ยังไม่ออกมา ในห้องกลับส่องสว่างอยู่ หงจั๋วถอนหายใจกับเฝิ่นซิง

"กลิ่นด้านในนี้แย่จริงๆ พระชายาก็ไม่รู้สาดอะไรเอาไว้ แม้จะกลบกลิ่นคาวเลือดแล้ว แต่ก็ยังเหม็นมากอยู่ดี พระชายาอยู่ในนั้นมาทั้งวันนั้น ทนไหวได้อย่างไรกัน?"

"นั่นสิ พวกเราแต่ก่อนก็รู้ว่าวิชาแพทย์ของพระชายายอดเยี่ยมมาก ตอนนี้ก็เพิ่งจะรู้ว่าถ้าจะยอดเยี่ยมได้แบบนี้มันไม่ง่ายเลย ยิ่งไปกว่านั้น ต่อให้ยอดเยี่ยมขนาดนี้แล้ว ก็ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย"

อย่างที่พระชายาว่า นางเองก็ยังค้นคว้าเรียนรู้อยู่ตลอด

พวกนางสองคนยอมรับว่าทำไม่ได้

"ข้าพอคิดถึงพระชายากำลังทำอะไรอยู่นั่น ข้าก็กินข้าวไม่ลงแล้ว" หงจั๋วถอนหายใจออกมา

แยกชิ้นส่วนศพ นางยังไม่เคยเห็น แต่แค่คิดก็กินข้าวไม่ลงทั้งวันแล้ว ดื่มได้แค่น้ำหวานประทังท้อง

"ข้าเองก็กินไม่ลง" เฝิ่นซิงเองก็ถอนหายใจออกมาด้วย

"รู้ไหมว่าเมื่อครู่พวกนางจะพูดอะไร?"

"พูดอะไร?" ฟู่จาวหนิงออกมา เดินมาถึงมุมของลานแล้วยืดเส้นยืดสาย

"พวกนางไม่ได้กินอะไรมาวันหนึ่งแล้ว ดื่มแต่น้ำหวานประทังท้อง ชิงอีบอกมา"

"ทำไมถึงไม่กินกันล่ะ? ข้าไม่ได้พวกนางมาคอยเฝ้าที่นี่ตลอดทั้งวันทั้งคืนนี่" ฟู่จาวหนิงประหลาดใจ เวลากินข้าวของพวกนางก็มีอยู่นี่นา

"บอกว่าพอคิดว่าเจ้ากำลังทำอะไร พวกนางพอจินตนาการก็กินข้าวกันไม่ลงแล้ว"

"พรวด"

ฟู่จาวหนิงพ่นพรวดออกมาอย่างทนไม่อยู่

น่าเวทนาขนาดนี้เชียว?

"เช่นนั้นก็โชคดีที่ข้าไม่ให้พวกนางมาช่วย ตอนที่ให้พวกนางมาส่งน้ำก็บังเอาไว้แล้ว ไม่ให้พวกนางเห็นภาพอะไรด้านใน"

คิดไม่ถึงว่าเช่นนี้ก็ไม่ไหว พวกนางยังเอาไปจินตนาการกันเองอีก