อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 599

พอเห็นฉากนี้ อันเหนียนก็สีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย

เขารีบเดินกลับไปในรถม้าตนเอง หลังจากขึ้นรถม้าก็พูดกับคนขับรถว่า "ตามรถม้าจวนโหวไป"

ระหว่างทาง อันเหนียนตอนที่มองไปด้านนอกก็เห็นเข้ากับคนรู้่จักกำลังซื้อของว่างอยู่ข้างทาง จึงร้องเรียกขึ้นทันที

"สหายซุน"

อีกฝ่ายหันกลับมา

"ผู้ตรวจการอัน?"

"ข้ามีเรื่องด่วนต้องให้เจ้าช่วย"

"ผู้ตรวจการอันมีเรื่องอะไรกำชับได้เลย!" คุณชายซุนดูตกตะลึงที่ได้รับการเอ็นดู

อันเหนียนเป็นผู้ตรวจการที่อายุน้อยที่สุดในราชสำนัก ยิ่งไปกว่านั้นตระกูลอันก็ยังเป็นตระกูลขุนนางมือสะอาดมาแต่ไหนแต่ไร อันชิงเองก็ภาคภูมิใจมาโดยตลอด ปกติไม่ค่อยได้ร่วมเสวนากับพวกเขาเท่าไรนัก ตอนนี้อันเหนียนกลับมีเรื่องให้เขาช่วยเหลือ?

คุณชายซุนตื่นเต้นขึ้นมา

"ท่านตอนนี้ไปที่จวนอ๋องเจวี้ยนให้รอบหนึ่ง" อันเหนียนรีบเขียนกระดาษขึ้นมาแผ่นหนึ่ง พับเสร็จก็ส่งให้เขา "เอาสิ่งนี้ส่งให้อ๋องเจวี้ยน อ๋องเจวี้ยนถ้าหากไม่อยู่ ก็ส่งให้กับพระชายาอ๋องเจวี้ยน รีบไป รบกวนด้วย เรื่องนี้จะต้องทำให้ได้!"

พูดจบเขาก็ควบรถม้าตรงต่อไป

คุณชายซุนบีบกระดาษแผ่นนั้นแบบยังตั้งตัวไม่ค่อยติด

"ไม่สิ ผู้ตรวจการอัน สหายอันเหนียน!" เขาตะโกนไปทางรถม้า ดูร้อนรนขึ้นมา

หลักๆ คือเขาไม่เคยเจอกับอ๋องเจวี้ยนเลย เขากลัวอ๋องเจวี้ยนอยู่หน่อยๆ ด้วยนา!

ในงานเลี้ยงวังครั้งที่แล้วเขาเองก็อยู่ด้วย อ๋องเจวี้ยนแค่ครู่เดียวก็ซัดจ้าวเฉินเสียฟันร่วง ทำเอาเอาคนตระกูลจ้าวไม่กล้าแม้แต่จะผายลม เขาเองก็หวาดกลัวไปด้วยแล้วไหม?

"ซุนอิง เจ้ายืนอยู่ตรงนั้นตะโกนอะไรน่ะ?"

ผู้ตรวจการอันไม่ใช่คนที่จะทำเรื่องไร้สาระ ไม่เหมือนกันสหายเหล่านี้ของเขา เขาจะต้องมีเรื่องจริงจังแน่นอน เช่นนั้นก็ห้ามทำให้เรื่องของเขาต้องเสียเวลาเด็ดขาด

"เจ้าจะไปส่งหรือ? เจ้าไม่กลัวหรือไรกัน?"

"มีอะไรน่ากลัว? เจ้าไปบอกกับเจิ้งหยางในโรงสุราที่พวกเราชอบไปกันหน่อย บอกว่าข้าไม่ไปแล้ว ไปทำเรื่องสำคัญเร่งด่วน"

ลู่ทงก็หันหัวม้าห้อทะยานไปทางจวนอ๋องเจวี้ยนทันที

เขามีอะไรให้กลัว? เขาเองก็ไม่เจอลูกพี่หนิงตั้งนานแล้วด้วย!

ฟู่จาวหนิงเป็นพี่ใหญ่ของพวกเขา

ถ้าไม่ใช่พ่อของเขาบอกว่าตอนนี้อ๋องเจวี้ยนมีเรื่องเยอะมากไม่ให้พวกเขาไปรบกวน เขากับเจิ้งหยางก็คงจะชวนลูกพี่หนิงออกไปเที่ยวเล่นกันนานแล้ว

ฟู่จาวหนิงเดิมทีเตรียมจะไปบ้านตระกูลฟู่รอบหนึ่ง แต่พอออกประตูก็ได้ยินเสียงกีบม้าเข้ามาแต่ไกล พอมองไปจึงเห็น "ลู่ทง?"