อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 602

สถานการณ์ของเฟิงจวิน ทำให้ฟู่จาวหนิงรู้สึกตกตะลึงไปบ้าง

ตอนที่พวกเขารีบไปยังเรือนเฟิงจวิน ด้านในกำลังมีเสียงกรีดร้องดังติดกันออกมา จะบอกว่าเสียงกรีดร้องก็ไม่ค่อยคล้าย นั่นเป็นเสียงร้องคำรามที่ดูเสียแรงเปล่าและสิ้นหวัง

หลังจากผ่านไปหลายเสียง ก็มีเสียงครวญครางเหนื่อยล้าตามมา

"ไอ๊...โยว.."

ด้านในมีคนกำลังเตือน กำลังร้องไห้เสียงต่อ

"อาซูเพิ่งจะวิ่งออกไปหาคนเข้าวังเชิญหมอหลวงมา ไม่รู้ว่าจะเจ้าเด็กนั่นจะเชิญหมอหลวงมาได้ไหม"

มีคนเอ่ยขึ้นอย่างกลั้นน้ำตาไม่อยู่ "คนในวังอาจจะกลัวว่าอาการป่วยของเฟิงจวินจะระบาดสู่คน ฮองเฮาเองคงกดดันไม่ให้หมอหลวงเข้ามา นี่ทำเกินไปแล้ว"

"เจ้าอย่าพูดส่งเดช ฮองเฮาเป็นคนที่เจ้าพาดพิงได้หรือ?"

"ฮูหยินใหญ่ นั่นมันเรื่องจริงนี่นา เช่นนั้นพวกเราหาคนส่งจดหมายให้ไทเฮาดีกว่า ไทเฮาถ้าลงมือก็น่าจะเชิญหมอหลวงมาได้"

"ข้าบอกแล้ว ว่าห้ามไปหาไทเฮา" เฟิงจวินยังไม่ทันพูดจบ ก็ครวญครางออกมาอย่างดไม่อยู่ ฟังเสียงของนางแล้วเจ็บปวดอย่างมาก

"เฟิงจวิน ข้าเชิญหมอเทวดามาแล้ว!" โม่อิงซูพาคนเข้ามา

"หมอเทวดา? หมอเทวดาหลี่หรือ? เฟิงจวินเคยบอกว่าว่าไม่ต้องเชิญเขา"

หญิงสาวในห้องหลายคนเสียงยังไม่ทันขาด ก็ล้วนเห็นลู่ทงกับฟู่จาวหนิงที่ตามเข้ามา

พวกนางเสียงชะงักไป ล้วนมองไปยังฟู่จาวหนิงอย่างตกตะลึงงงงัน

"ท่านน้าท่านป้าทั้งหลาย นี่คือพระชายาอ๋องเจวี้ยน" ลู่ทงพอเห็นพวกนางบื้อกันไปหมด ก็รีบเอ่ยปากทำลายความเงียบนี้ขึ้น

คนเหล่านี้จึงเพิ่งได้สติกลับมา ทั้งตะลึงทั้งลนลานทยอยกันคารวะแก่ฟู่จาวหนิง

"คารวะพระชายาอ๋องเจวี้ยน!"

"ไม่ทราบว่าพระชายาอ๋องเจวี้ยนจะเข้ามา จึงขาดการรับรองไป"

ถึงอย่างไรสภาพของเฟิงจวินก็...

สีหน้าของเฟิงจวินเหลืองเทียนไม่เหมือนผิวหนังคนทั่วไป ตาขาวทั้งสองเองก็กลายเป็นสีเหลืองขุ่นๆ ดวงตาดำกลับเป็นสีน้ำตาลเข้ม ดังนั้นดูแล้วจึงไม่เหมือนดวงตาที่ปตกิ แต่ดูคล้ายกับเทียนเสียด้วยซ้ำ

นางผมขาวไปทั้งหัว แต่กลับมีประกายแสง ดูแล้วเหมือนเป็นด้ายสีเงินอย่างไรอย่างนั้น กระทั่งยังมองออกว่าเงางาม ถ้าไม่ใช่อาการป่วยตอนนี้ กำเริบขึ้นอีกครั้ง อาจจะเพราะเมื่อครู่ตอนที่เจ็บปวดถึงขีดสุดคงทำให้กระเซอะกระเซิง ถ้าช่วงปกติคอยสางผมให้ดีก็ถือว่าเป็นผมขาวที่สวยงามมากเลยทีเดียว

ตอนที่นางเข้ามาประคองตัวเฟิงจวินก็รู้สึกว่าอุณหภูมิจของนางค่อนข้างต่ำ ตอนจับมือของนางไว้ ความรู้สึกแตกต่างกับผิวหนังปกติ กระทั่งสัมผัสก็ยังคล้ายกับหุ่นขี้ผึ้งด้วย

นางเงยตากวาดมองไปยังคนรอบๆ ที่ล้อมอยู่เมื่อครู่ ตอนนี้จึงพบว่า แม้จะมีคนอยู่มากขนาดนี้ แต่กลับไม่มีใครที่เข้ามาข้างเตียงเพื่อประคองหรือสัมผัสเฟิงจวินเลย

ถึงอย่างไรตอนนี้นางก็ประคองมือเฟิงจวินอยู่ จึงทำให้นางเด่นออกมาในห้องนี้อย่างชัดเจน

คนอื่นเองก็ล้วนมองฟู่จาวหนิงอย่างตกตะลึง

ชั่วขณะหนึ่ง ทั้งสองฝ่ายล้วนไม่พูดจากัน