อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 606

ฟู่จาวหนิงมองเขาอย่างเกินคาดหน่อยๆ "ไอ๊หยา คุณชายลู่นี่ไม่เลวเลย"

"ลูกพี่หนิงอย่าขำข้านะ ทำเอาเหมือนข้าเป็นคนโง่" ลู่ทงหัวเราะเหอะๆ "แต่ว่า ขอแค่ข้ายืนหยัดจุดนี้ พวกเขาตอนแรกเองก็เคยสงสัย แต่ว่าเชิญหมอหลายคนมาตรวจอาการ แต่ก็ไม่มีใครพูดว่าเฟิงจวินติดพิษ ดังนั้นคนของตระกูลโม่จึงไม่ได้สงสัยอีกแล้ว"

ลู่ทงถอนหายใจอีกครั้ง

"ข้าต่อมาก็เคยยกขึ้นมาอีกครั้งหนึ่ง แต่พวกเขาก็บอกว่าข้าเป็นคนที่ไม่ได้รู้เรื่องวิชาแพทย์เลย แล้วจะไปเก่งกาจกว่าพวกเขาได้อย่างไร? พวกหมอบอกว่านี่เป็นโรคประหลาด ยังมีคนมาพลิกตำราโบราณสมัยก่อนดูด้วย บอกว่าเคยมีบันทึกไว้ มีโรคที่ผู้ป่วยกลัวแสง ผิวหนังขาวผิดปกติ ไม่เหมือนมนุษย์"

มีโรคคนเผือกบางประเภท ที่เป็นได้เช่นนี้จริง

ฟู่จาวหนิงรู้สึกว่าตัวอย่างที่หมอค้นออกมาน่าจะเป็นโรคคนเผือก

แต่ของท่านเฟิงจวินนี้ไม่ใช่

"หมอยังบอกว่า ในเมื่อเป็นโรคประหลาดที่ผิวเปลี่ยนเป็นสีขาว เช่นนั้นเฟิงจวินก็ควรจะน่าจะเป็นโรคคล้ายๆ กัน เพียงแต่ทำไมผิวจึงเปลี่ยนเป็นสีเหลืองเทียน ยังต้องหาสาเหตุจากอีกหลายๆ ด้าน ตระกูลโม่เชิญคนมาไม่น้อย ยิ่งไปกว่านั้นยังเชิญคนมาตรวจในจวน ในเรือน อาหารการกิน เสื้อผ้าเครื่องประดับแล้ว จะในจะนอกจะหน้าจะหลังก็ตรวจไปแล้วไม่รู้กี่รอบต่อกี่รอบ"

"แต่ก็ตรวจอะไรออกมาไม่ได้เลยหรือ?" ฟู่จาวหนิงถาม

"ไม่มีเลย ดังนั้นก็เลยหาหมอไม่ได้ และตรวจหาอะไรออกมาไม่ได้โดยตลอด"

"ก่อนหน้านี้ตอนที่พวกเราเข้าไป พวกเขาบอกว่าจะไปเชิญหมอหลวง แต่ฮองเฮาห้ามเอาไว้ นี่มันเกิดอะไรขึ้นกัน?"

ตอนที่เดินมาถึงประตูบ้านฟู่จาวหนิงได้ยินพวกฮูหยินพูดถึงเรื่องนี้กันอยู่

ลู่ทงร้องเชอะ ดูโกรธหน่อยๆ

"ลูกพี่หนิง ฮองเฮาเองก็ใจร้ายเหลือเกินนางบอกว่ากลัวโรคประหลาดของท่านเฟิงจวินจะแพร่ไปหาคนอื่น เหล่าหมอหลวงเองก็ยังต้องมาคอยตรวจอาการองค์จักรพรรดิและไทเฮาด้วย ถ้าหากหมอหลวงถูกเฟิงจวินระบาดโรคใส่ แล้วหมอหลวงระบาดไปในวังจะทำอย่างไรกัน?"

"ไม่มีหลักฐานอะไรทั้งนั้น ก็พูดเช่นนี้แล้วหรือ?"

"ก็นั่นสิ? แต่ว่าข้าสงสัยว่าเพราะครั้งนั้นมีท่านป้าจากตระกูลโม่คนหนึ่งไปผูกใจเจ็บกับนางไว้ ท่านป้าตระกูลโม่คนนั้นเข้าวังไปเพื่อคัดเลือกเพื่อไปเป็นเจาอี๋ด้วย คงเคยมีช่วงหนึ่งที่ได้รับความเอ็นดูจากองค์จักรพรรดิ ฮองเฮาจึงไม่สบอารมณ์นางมาตลอด"

"ใช่"

ฟู่จาวหนิงให้คำตอบที่แน่นอนกับเขา

"ซู๊ด"

ลู่ทงสูดลมเย็น จากนั้นก็ตบลงไปที่ต้นขา "ใครวางยาพิษกันแน่? วางยาพิษใส่คนแก่คนหนึ่งจะมีข้อดีอะไรกัน?"

"เช่นนี้ก็รู้แล้ว แต่ว่า พิษบนตัวท่านเฟิงจวินน่าจะสะสมมาแล้วหลายปี"

"ท่านหมายถึงว่า ติดพิษมาตั้งแต่งานเลี้ยงเมื่อครั้งนั้นน่ะหรือ?" ลู่ทงหน้าเปลี่ยนสี "พิษอะไรถึงได้ร้ายกาจขนาดนี้ สิบกว่าปีก็ยังไม่สลายหายไปอีกหรือ?"

"ข้าต้องการยาบางส่วน ข้าจะไปหาอาจารย์ เจ้ากลับไปก่อนเถอะ" ฟู่จาวหนิงไม่พูดกับเขาอีก "เรื่องนี้อย่าเพิ่งพูดออกไป"

"ข้ารู้แล้ว ลูกพี่หนิงท่านวางใจเถอะ ข้าจะไปพูดไปเรื่อย"