อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 614

ฮู่เจียไท่ออกแรงดิ้นรน แต่ทหารหลังจากได้ยินคำนั้นของอ๋องเจวี้ยนก็ออกแรงควบคุมเขาไว้ทันที จัดการกดเขาไว้บนพื้น กดหลังของเขาเอาไว้จนนิ่ง

อ๋องเจวี้ยนสาวเท้าเข้ามา ดูเหมือนการเคลื่อนไหวจะทรงสง่า แต่อันที่จริงปลายเท้ากลับเตะไปที่ชีพจรใหญ่ของเขาจุดหนึ่ง

พอจุดชีพจรเจ็บปวด ถัดจากนั้น กำลังภายในก็เหมือนทะลักออก เหมือนตันเถียนพังทลายลงอย่างไรอย่างนั้น

ไม่ ไม่ไม่ไม่!

อ๋องเจวี้ยนจะทำลายกำลังภายในของเขา!

ฮู่เจียไท่ดวงตาปูนโปน เขาคิดจะตะโกนร้อง แต่ว่าจุดชีพจรใบ้ถูกสกัดเอาไว้จึงร้องไม่ออก คิดจะดิ้นรน ก็ถูกคนกดเอาไว้จนกระเสือกกระสนไม่ไหว

ตอนนี้กำลังภายในกำลังพังทลาย สิ้นหวังแล้วจริงๆ!

หลบอยู่ตั้งหลายวัน กว่าจะหาโอกาสที่เลี่ยงหูตาอ๋องเจวี้ยนดอดเข้ามาในวังได้ แต่ผลลัพธ์คือพังไม่เป็นท่า!

เขาไม่เต็มใจ!

เขาไม่ยอม!

องค์จักรพรรดิพอเข้ามาก็ถูกอัดเป็นชุดๆ จนงงงันไปแล้ว

อันเหนียนขวางอยู่ด้านหน้าเขาไม่ไปไหน อ๋องเจวี้ยนหลังจากเข้ามาก็ทำให้ฮู่เจียไท่ไม่มีปากมีเสียงทันที ไทเฮากุมหน้าผากร้องไอ๊หยาไอ๊หยา ทำเอาข้าตกใจไปหมดแล้ว

องค์จักรพรรดิตั้งตัวกลับมาไม่ติด

"องค์จักรพรรดิ กระหม่อมถูกพวกเขาบีบคั้น" นายท่านผังตอนนี้กลับตั้งสติกลับมาแล้ว เพราะว่าอันเหนียนส่งสายตาให้กับเขา เขาก็ฉลาดเฉลียว ทิ้งตัวลงคุกเข่าเสียงตุบ

"นี่มันเรื่องอะไรกัน!" องค์จักรพรรดิไต่ถามอย่างโกรธเคือง

"องค์จักรพรรดิ" ไทเฮาน้ำเสียงอ่อนแรง "โหวจวิ้นอันยกไท่หวงออกมา บอกว่าราชวงศ์ของพวกเราติดค้างบุญคุณตระกูลพวกเขา แล้วมาบีบข้าให้แต่งตั้งตำแหน่งข้าราชการเจ้าคนที่วางยาพิษสังหารพ่อของตนเองคนนี้"

"อะไรนะ?" องค์จักรพรรดิตกตะลึง

คำพูดนี้ทำไมถึงกล้าพูดออกมาได้กัน?

โหวจวิ้นอันตกตะลึง "องค์จักรพรรดิ ไม่ใช่เช่นนั้น!"

อ๋องเจวี้ยนอยู่ที่นี่ อันเหนียนจึงก็ไม่มีอะไรต้องกลัวจริงๆ

"อันอ้ายชิงเจ้าได้ยินไหมว่าตนเองพูดอะไรออกมา?" องค์จักรพรรดิตะคอกเสียงต่ำมาคำหนึ่ง

นี่จะบอกว่าส่งตัวชายกลางคนเข้าวังมาให้ไทเฮาหรือ? นี่มันอะไรกัน? ลือออกไปแล้วจะทำอย่างไร?

"ฝ่าบาท กระหม่อมพูดผิดไปแล้ว กระหม่อนรู้ผิดแล้ว"

อันเหนียนรีบขอขมา ท่าทีก็ดูซื่อสัตย์อย่างมาก

ไทเฮายื่นมือชี้ชี้ไปที่เขา แต่ก็ไม่ได้ดุด่าออกมา

"องค์จักรพรรดิ เช่นนั้นกระหม่อมก็ถูกหลอกลวงจริงๆ" อันเหนียนเอ่ยขึ้นอย่างบริสุทธิ์

โหวจวิ้นอันถูกเขาทำให้โมโหจนแทบกระอักเลือด

"โหวจวิ้นอัน ข้าได้ยินว่าเจ้าหลายวันก่อนได้รับขวดหยกขาวพิสุทธิ์มาคู่หนึ่งนี่ ไม่ใช่ว่าจะส่งมอบให้กับไทเฮาหรอกหรือ? เจ้าเหมือนจะไม่ได้เข้าวังมาพบไทเฮานานแล้วกระมัง?"