อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 619

ถ้าไม่ใช่เขากำลังพูดเรื่องสังหารพ่อตนเองอยู่ ฟู่จาวหนิงก็เกือบจะหัวเราะพรวดออกมาแล้ว

ฮู่โม่ทนไม่ไหว สาวเท้าพุ่งออกไป ง้างมือขึ้นตบฉาดไปที่หน้าเขา

"ฮู่เจียไท่สมองของท่านถูกแมลงกู่กินไปแล้วหรือ! ท่านเห็นท่านพ่อบาดเจ็บหนัก ยังไม่พูดเรื่องไม่ช่วยเขา แต่นี่ยังซ้ำดาบลงไปที่เขาอีกหรือ? เรื่องนี้ท่านยังปั้นหน้าพูดออกมาได้อีก? ใต้หล้าทำไมจึงมีคนที่ไร้ยางอายอย่างท่านอยู่กัน?"

พรวด

ฮู่เจียไท่กระอักเลือดสด

ถ้าไม่ใช่ท่านปู่ยังมีเรื่องจะถาม ฮู่โม่คงจัดการฟาดเขาจนตายไปแล้ว

ผู้นำตระกูลฮู่หลับตาลง ตอนที่ลืมตาขึ้นก็ตารื้น

ฮู่โม่มองเขา กัดฟันเอ่ยขึ้น "ท่านพ่อ ท่านก็มองว่ามีลูกชายน้อยลงไปคนหนึ่งเถิด ท่านยังมีพ่อของข้าอยู่ อาสามอาสี่พวกเขา แล้วก็ยังมีพี่น้องอย่างพวกข้าด้วย"

จะให้คนเช่นนี้มาเป็นคนในตระกูลไม่ได้ ไม่ใช่นนั้นคงได้โมโหจนตายแน่

"รู้แล้ว ข้าแค่อยากถามเขา ว่าตอนนั้นหลังจากที่ภรรยาของพี่ใหญ่มาถึงเมืองหลวงแล้วล้มป่วย ต่อมาทนต่อได้ไม่นานนางก็ตายไป นี่เกี่ยวข้องกับแม่นางเจี๋ยไหม?"

ท่านผู้เฒ่าฮู่ถามคำถามที่ทำให้พวกเขาทั้งหมดรู้สึกเกินคาดออกมาคำถามหนึ่ง

ใครเองก็คิดไม่ถึงว่าเขาจู่ๆ จะถามอดีตฮูหยินใหญ่ฮู่ที่จากไปแล้ว

ฮู่เจียไท่เองก็มองเขาอย่างตกตะลึง

"เจ้าเองก็อย่าเอาแต่มองข้าเช่นนี้ ช่วงหลายวันนี้ข้าคิดเรื่องไปไม่น้อย ตอนนั้นที่ภรรยาของพี่ใหญ่ยังไม่ตาย เจ้าก็ไปเจอกับแม่นางเจี๋ยที่ด้านนอกพอดี บอกว่านางรู้เรื่องการแก้พิษ จึงเชิญนางกลับมาดูอาการให้กับภรรยาใหญ่ เพียงไม่นาน ภรรยาของพี่ใหญ่ก็ตายไป แน่นอนว่าตอนนั้นพวกเราไม่ได้สงสัยแม่นางเจี๋ย ถึงอย่างไรก่อนหน้านางพวกเราก็เชิญหมอหลวงมาไม่น้อย แต่ละคนล้วนบอกว่าช่วยไม่ได้แล้ว"

แต่ก่อนพวกเขาก็ไม่ได้สงสัยจริงๆ

แม่นางเจี๋ยเองก็บอกว่ารักษาไม่ได้ พูดเช่นเดียวกับหมอคนอื่น

"ฮู่หยินตอนนั้นมาถึงเมืองหลวง เดิมทีก็เพื่อจะมาอวยพรไทเฮา แต่ปีนั้นไทเฮาจู่ๆ ก็รู้สึกไม่ค่อยสบาย ยกเลิกงานเลี้ยง ฮูหยินจึงกลับไป หลังจากกลับมาก็เหมือนมีเรื่องหนักอกหนักใจจริงๆ ตอนนั้นข้ายังโมโหเลย รู้สึกว่านางพอเข้ามาในเมืองหลวง ถูกความเจริญของเมืองหลวงมาลวงตาจนทำให้รังเกียจข้า"

ฮู่เจียไท่คิดถึงเรื่องครั้งนั้น "ไม่ว่าจะถามอย่างไร นางก็ล้วนบอกว่าไม่มีอะไร จนกระทั่งนางกำลังจะตายจึงบอกกับข้ามาคำหนึ่ง บอกว่าการที่ท่านพ่อควบคุมลูกหลานตระกูลฮู่ ให้ฟังคำสอนของท่านทวด ไม่ให้พวกเขาเข้าเมืองหลวงไปเป็นขุนนาง คือสิ่งที่ถูกต้อง"

ฮู่โม่มองไปทางผู้นำตระกูลฮู่

พูดเช่นนี้ก็อธิบายมาแล้วว่ามีเรื่องบางอย่างเกิดขึ้นจริง ไม่ใช่นั้นท่านป้าจู่ๆ จะพูดเช่นนี้ขึ้นมาทำไม?

"นางยังพูดอะไรอีก?"

"ไม่ ไม่ได้พูดอะไรแล้ว"

"เจ้าลองคิดีดี!" ผู้นำตระกูลฮู่ตบโต๊ะ

"นางบอกว่า นางตายไปก็ดี ไม่เช่นนั้นต้องมากลัวว่าวันไหนตนเองจะพูดผิดอีก!" ฮู่เจียไท่โพล่งออกมา