อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 620

เซียวหลันยวนตอนที่กลับมาก็ผ่านช่วงอาหารเย็นไปแล้ว

ฟู่จาวหนิงเขียนหนังสืออยู่ในห้องหนังสือเรือนเจียนเจีย

ตอนที่เขาเข้ามาเห็นนางกำลังจรดพู่กัน แสงเทียนจุดสว่าง ส่องใบหน้านางจนราวกับชุบแสงเอาไว้ชั้นหนึ่ง ทั้งดูสวยงามทั้งอ่อนโยน

น้ำค้างแข็งที่ติดตัวเข้ามาจากด้านนอกแต่เดิมละหลายหายไปหมดในพริบตาเดียว

เซียวหลันยวนไม่อยากให้นางออกห่างจากจวนอ๋องเลย

ตอนนี้เขาเพิ่งจะได้รู้ถึงข้อดีของการแต่งงาน การที่มีนางอยู่

"กลับมาแล้วหรือ?" ฟู่จาวหนิงเงยหน้ามอง จากนั้นก็วางพู่กันในมือลง

หงจั๋วเองก็ตามเข้ามา "ท่านอ๋องกินข้าวเย็นแล้วหรือยังเพคะ?"

"กินมาแล้ว"

หลังจากเซียวหลันยวนตอบกลับคำหนึ่งก็มองไปทางฟู่จาวหนิง "เจ้ายังไม่ได้กินหรือ?" ถามจบก็หันหน้ามองไปทางหงจั๋ว "พระชายารอข้าอยู่รึ?"

"ท่านเลิกคิดไปได้เลย ข้าต้องกินแล้วสิ ใครจะรู้ว่าต้องรอท่านกลับมาตอนไหน" ฟู่จาวหนิงตอบ

หงจั๋วตอบกลับเสียงแผ่ว "ท่านอ๋อง อันที่จริงพระชายารออยู่พักหนึ่งแล้ว แต่เห็นท่านอ๋องไม่กลับมาเสียทีเลยกินไปก่อน"

นางตอบแทนพระชายให้ ว่าพระชายาก็รออยู่ เพียงแต่ไม่ได้รอจนมืดขนาดนี้

"ข้าผิดเอง หลังจากนี้ถ้ายังไม่กลับมากินข้าว ก็ส่งคนไปแจ้งข่าวได้เลย"

เซียวหลันยวนตอนนี้เพิ่งพบว่าตนเองไม่ได้คิดถึงจุดนี้ และเพราะเขาไม่เคยคิดว่าฟู่จาวหนิงจะรอเขา

แต่หลังจากนี้เขาต้องมีความเคยชินนี้เสียแล้ว

"รอนชาร้อนเข้ามา"

"เจ้าค่ะ"

นางดึงกระดาษแผ่นหนึ่งออกมาจากกองกระดาษ

ด้านบนวาดหญิงสาวคนหนึ่งไว้

นางใช้รูปร่างหน้าตาของฮูหยินรองโม่ จากนั้นก็บวกกับการบรรยายของท่านเฟิงจวินแล้วแก้ไขนิดหน่อย วาดหน้าตาหญิงสาวที่นางเห็ฯว่าเคยพูดคุยกับฟู่หลินซื่อในอดีตออกมา

"นี่คือหน้าตาคร่าวๆ ข้ารู้สึกว่าคนผู้นี้น่าจะเป็นคนสำคัญ" ฟู่จาวหนิงให้เขาดูภาพนี้

"เสื้อผ้าแบบนี้ในตอนนั้น"

เซียวหลันยวนเอ่ยขึ้น "ยังจำไป๋ซวงกับจินเสวี่ยที่ข้ายังเก็บไว้ได้ไหม?"

"ตอนนี้ก็ยังเก็บไว้อีกหรือ? ที่ไปทำงานจิปาถะอยู่ในจวนน่ะนะ" ฟู่จาวหนิงเลิกคิ้ว "ท่านคงจะไม่บอกว่าพวกนางน่าจะรู้จักผู้หญิงคนนี้หรอกใช่ไหม"

ตอนนั้นสาวใช้คนนี้น่าจะอายุแค่หนึ่งถึงสองขวบเท่านั้น

"ตอนนั้นที่ยังว่างๆ ในยอดเขาโยวชิง ข้าให้พวกนางค้นคว้าเรื่องเครื่องแต่งกายของหญิงสาวในจวนต่างๆ ช่วงเวลานั้น"