เซียวหลันยวนตอนนี้จึงเพิ่งเฉลย
ฟู่จาวหนิงตะลึงงัน
"ดังนั้นจึงรู้สึกว่าน่าจะใช้งานได้มาตลอด พวกนางใช้เวลาหลายปีไปศึกษาค้นคว้าสิ่งนี้ ตอนนี้น่าจะเป็นพวกนางที่รู้มากกว่า" เซียวหลันยวนเอ่ยขึ้น "ข้าให้พวกนางมาดูหน่อยแล้วกัน ว่าเสื้อผ้านี้เป็นของจวน"
"ท่านคิดไกลขนาดนี้เชียวหรือ?"
ฟู่จาวหนิงคิดไม่ถึงเลยว่าตอนนั้นเขาจะคิดไว้มากขนาดนี้
"หลายปีก่อน ร่างกายไม่ค่อยสบาย ไม่มีแรงจะทำอะไร เรื่องอื่นๆ ก็ทำไม่ไหว ทำได้แค่เอาเรื่องที่คิดออกมาคิดอีกรอบ" เซียวหลันยวนตอบ
"เช่นนั้นก็ให้พวกนางดูเถิด ให้โอกาสพวกนางได้ไถ่โทษเสียหน่อย" ฟู่จาวหนิงพยักหน้า
เซียวหลันยวนเรียงชิงอีเข้ามา อธิบายไปสองสามคำ
ชิงอีหยิบภาพนั้นแล้วไปหาไป๋ซวงกับจินเสวี่ยทันที
หงจั๋วรินน้ำชาร้อนเข้ามา เซียวหลันยวนดื่มไปอึกหนึ่ง จากนั้นก็มองไปยังกระดาษบนโต๊ะฟู่จาวหนิง
ด้านบนเขียนชื่อคนเอาไว้ส่วนหนึ่ง และยังวาดภาพที่เกี่ยวข้อง
"วันนี้ไปพบฮู่เจียไท่มาหรือ?"
"อืม ข้าเพิ่งรู้ว่า ฮูหยินใหญ่ฮู่ที่จากไปแล้วตอนที่มายังเมืองหลวงในอดีตน่าจะรู้ความลับอะไรบางอย่าง จากนั้นก็ถูกวางยาพิษ ข้าลองถามผู้เฒ่าฮู่อย่างละเอียดแล้ว ว่าตอนนั้นอาการป่วยของนางเป็นอย่างไร ท่านลองเดาสิว่าเป็นอย่างไร?"
เซียวหลันยวนมองนาง "น่าจะใกล้เคียงกับท่านเฟิงจวินใช่ไหม?"
ซู๊ด
ฟู่จาวหนิงรู้สึกประหลาดใจขึ้นมา "เดาง่ายขนาดนี้เชียว?"
ทำไมเขาถึงเดาออกกัน? สมองเซียวหลันยวนนี่ใช้งานได้ดีจริงๆ
พอเห็นนางเป็นเช่นนี้ เซียวหลันยวนก็อดยิ้มๆ ลูบหัวนางไม่ได้ ทำไมรู้ว่านางทำแบบนี้แล้วเหมือนเด็กขี้งอนเลย เหมือนจะออดอ้อนให้คนรักอะไรแบบนั้น
"นายท่านผังคนนี้บอกว่าตอนนั้นคนที่ดึงให้เขาเข้าร่วมลัทธิเทพทำลายล้างล้วนมีธุระออกจากเมืองหลวงไปกันหมด ยิ่งไปกว่านั้นยังไม่กลับมาอีกเลยด้วย?"
"ถูกต้อง ดังนั้นเขาจึงเกือบจะลืมไปแล้วว่าเคยเข้าร่วมกับกลุ่มสำนักนี้ ถ้าไม่ใช่ครั้งนี้ฮู่เจียไท่มาเจอตัวเขา"
"นายท่านผังคนนี้อายุเท่าไรกัน?"
"สามสิบต้นๆ เพราะว่าเขาตอนนั้นก็ยังเล็กอยู่ ในสำนักศึกษาก็ยอดเยี่ยมไม่มีใครเทียม ตอนอายุสิบสองสิบสามก็ถูกล่อให้เข้าร่วมลัทธิเทพทำลายล้างแล้ว"
"ท่านจะบอกว่า คือปีที่เกิดเรื่องขึ้นปีนั้นหรือ?"
"ถูกต้อง ดังนั้นตอนนี้พวกเราส่วนใหญ่จึงสามารถอนุมานได้ ว่าคนที่ชวนเขาเข้าร่วมลัทธิเทพทำลายล้างเป็นได้ไปได้มากว่าจะออกจากเมืองไปกะทันหันด้วยเรื่องเดียวกัน"
"หรือก็คือ พ่อแม่ของข้าในปีนั้น เกี่ยวข้องกับลัทธิเทพทำลายล้างหรือ?" ฟู่จาวหนิงมองเขานิ่ง "ท่านคงไม่ได้สงสัยว่าพวกเขาเองก็เข้าร่วมกับลัทธเทพทำลายล้างใช่ไหม?"
เซียวหลันยวนถอนหายใจ ดูจำใจ "ข้าไม่ได้พูดเช่นนั้น แต่เจ้าก็ปฏิเสธไม่ได้ว่านี่อาจจะเป็นไปได้"
ฟู่จาวหนิงเองก็พูดไม่ออกไปพักหนึ่งเช่นกัน

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส
😄...
ไม่เข้าใจ?? ซื้อตอนแล้วทำไหมอ่านไม่ได้ ต้องแก่ตรงไหน กดซื้อซ้ำก็ขึ้นerror😞...
รอต่อจากตอน 415 นานแล้ว ตั้งแต่กลางปีที่แล้ว จะให้สนับสนุนยังไงถึงจะลงต่อคะ...
ไม่ลงต่อเหรอค่ะรองนานแล้วค่ะ...
อัพต่อหน่อยจ้า...
ตามอ่านมายังไม่อัพจบสักเรื่องเลยเว็ปนี้อะ😒😒...
ทำยังไงถึงจะได้ต่อคะ สนุกดีค่ะ...
อัพต่อนะคะ...
อัพต่อนะคะ รอนางเอกฟาดนางอิจฉาอยู่ หายไปนานๆใจคอไม่ค่อยดี 😅...
อัพต่อเถอะนะคะ..กำลังรอฟู่จาวหนิงฟาดซ่งอวิ๋นเหยาอย่าให้รอเก้อเลยนะคะ..พรีสสสส😅😅😅😅...