อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 622

"ลัทธิเทพทำลายล้าง ชื่อเสียงเลื่องลือฉาวโฉ่เน่าเหม็น"

เซียวหลันยวนมองนางเช่นนี้ก็อดอยากจะไปปลอบนางไม่ได้ "จากที่ข้าตรวจสอบมา ตอนนั้นความฉลาดและสติปัญญาของฟู่จิ้นเชิน ถ้าว่าตามหลักการไม่มีทางถูกคนหลอกไปเข้าลัทธิอะไรเป็นแน่"

ตอนนั้นฟู่จิ้นเชินเป็นจอหงวน แล้วยังเป็นช่วงที่รุ่งโรจน์สง่างามมีอนาคตอีกด้วย แล้วยังเพิ่งจะแต่งงานกับคนที่รักอีก มีความหยิ่งทะนงอยู่ ไม่ใช่ว่าใครจะมาหลอกชักชวนแล้วก็กลายเป็นสาวกลัทธิอะไรแบบนั้นหรอก

ฟู่จาวหนิงถอนหายใจแผ่วเบา

"หวังว่าจะเป็นเช่นนั้น"

"ทำไมหรือ ตอนนี้กลับกันแล้วหรือไร? ข้าหันมาปลอบเจ้า แต่ตัวเจ้าเองกลับจะไม่เชื่อพ่อแม่แล้วหรือ?"

เซียวหลันยวนรู้สึกน่าขันหน่อยๆ

ตัวเขาเองก็เหมือนเปลี่ยนไปแล้ว

ก่อนหน้านี้พอพูดถึงสามีภรรยาฟู่จิ้นเชิน พอคิดถึงเรื่องที่ตนเองถูกวางยาพิษจนย่ำแย่ครั้งนั้น ในใจเขาก็เต็มไปด้วยความโกรธแค้น พอคิดถึงพวกเขาสองคนก็รู้สึกแค่ว่าในอกเต็มไปด้วยเจตนาฆ่า

แต่ว่าตอนนี้ เขากลับคิดอยากจะช่วยให้พวกเขาหลุดพ้นจากความผิดเสียแล้ว

เจตนาฆ่าเต็มอก ยังไม่ได้คุ้มค่ากับการที่นางต้องอารมณ์ไม่ดี

พอพูดถึงสามีภรรยาฟู่จิ้นเชิน เขาตอนนี้ก็ถือว่าสงบลงมาแล้ว

ฟู่จาวหนิงตกตะลึงไปครู่หนึ่ง พอเห็นสีหน้าที่ดูจำใจหน่อยๆ ของเขา จู่ๆ ก็หัวเราะพรวดขึ้น

หลังจากที่หัวเราะจบนางก็ไม่รู้ควาควรทำอะไร กระแอมขึ้นมาเสียงหนึ่ง ถามขึ้นว่า "กำหนดแล้วหรือยังว่าจะไปเขาอวี้เหิงตอนไหน?"

"เจ้าบอกท่านปุ่เจ้าแล้วหรือ?"

แต่การยืดเวลานี้ก็เป็นเวลาสองเดือนแล้ว

"ท่านปู่ของเจ้าจะต้องหวังข้ามไปนี้ไปพร้อมกับเจ้าแน่ ถึงอย่างไรเจ้าอยู่ข้างนอก แล้วเขาอยู่ในบ้างคงจะต้องกังวลแน่ ยิ่งไปกว่านั้นช่วงท้ายปี้จะหนาวมากด้วย คนแก่กลัวหนาวเป็นพิเศษ เจ้าอยู่ที่บ้านก็คอยตรวจสุขภาพเขาได้ตลอดอีกด้วย เจ้าจะได้วางใจขึ้นมาหน่อย"

"หรือก็คือท่านยังคอยกังวลข้ากับท่านปู่อยู่สินะ?" ฟู่จาวหนิงเย้าแหย่นาง "ข้าทำไมถึงจำได้ว่าใครบางคนตอนพิษกำเริบก็ดูจะกลัวหนาวยิ่งกว่าเสียอย่างนั้น?"

"ก็จริง ข้าเองก็กลัวหนาว ปีที่แล้วช่วงเวลานี้ข้าออกจากห้องไม่ได้เลย ต้องคอยจุดเตาถ่านอยู่แต่ในห้อง แต่ว่าปีนี้พอมีเลือดราชันกวาง ก็ดีขึ้นมาก"

เซียวหลันยวนเองก็ยิ่งเชื่อมั่นวิชาแพทย์ของฟู่จาวหนิงด้วยสาเหตุนี้

"ท่านอาจารย์ออกไปครั้งนี้ เป็นไปได้ว่าจะได้ยาดีดีมา ข้าจะติดต่อกับเขา ถ้าหากเขามีวัตถุดิบยาที่ท่านต้องการ ข้าจะให้เขาเก็บเอาไว้ให้ท่าน"

"ได้"