อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 623

พวกเเขาตกลงกันเช่นนี้ รอหลังปีใหม่แล้วค่อยเดินทาง

นี่ก็เป็นการให้เวลาฟู่จาวหนิงไปพูดเรื่องนี้กับผู้เฒ่าฟู่ด้วยเช่นกัน

ช่วงท้ายปีมาถึงอย่างรวดเร็ว

ตอนที่ใกล้จะสิ้นปีก็มีหิมะใหญ่ตกลงมาครั้งหนึ่ง แค่คืนเดียวเมืองทั้งเมืองก็กลายเป็นโลกหิมะขาวไป

องค์จักรพรรดิก็คอยมีการเคลื่อนไหวเล็กๆ อยู่เนืองๆ นี่ยังจัดงานเลี้ยงฤดูหนาวขึ้นมาอีก ให้เซียวหลันยวนพาฟู่จาวหนิงเข้าวังด้วยกัน หาวิธีจะรู้ให้ได้ว่าสิ่งยืนยันสามชิ้นนั้นคืออะไร

เซียวหลันยวนจึงนำสิ่งยืนยันสองชิ้นตรงหน้าให้เขาดู

ไม่มีสิ่งยืนยันชิ้นที่สาม เพียงแต่พอเห็นของสองชิ้นนี้แล้วก็ยังเดาอะไรไม่ออก องค์จักรพรรดิเองก็ไม่มีหน้าไปถามเขาตรงๆ ว่าสิ่งนี้จะเอาไปใช้ที่ไหน ใช้อย่างไร สุดท้ายจึงสะกดลงมาไม่ถามชั่วคราว

"ข้าไม่เชื่อหรอก ว่าพวกเขาจะไม่เคลื่อนไหวอะไร แล้วให้คนมาจับตาจวนอ๋องเจวี้ยนไว้ หากเขามีการเคลื่อนไหวก็ให้ตามไป อย่าแหวกหญ้าให้งูตื่น"

ถึงตอนนั้นเขาก็จะกลายเป็นนกกระจอกที่อยู่ด้านหลังตั้กแตนที่จับหนอนแมลงเอง

หลังจากกำหนดแผนการนี้ องค์จักรพรรดิก็ไม่รีบร้อน

ฟู่จาวหนิงคืนสิ้นปีนี้อยู่ที่บ้านตระกูลฟู่

เซี่ยซื่อกับหลินอันห่าวก็ดื่มสุราแก้วเล็กไปนิดหน่อย แม่ลูกทั้งสองดูดีใจมาก และดุผ่อนคลายอย่างมาก

หลินอันห่าวตอนนี้เปลี่ยนเป็นเซี่ยอันห่าวแล้ว

ในบ้านตระกูลฟู่นางดูผ่อนคลายอย่างมาก ทุกคนล้วนชมและให้กำลังใจนาง บวพกกับการฝังเข็มและตำรับยาของฟู่จาวหนิง นางจึงดีขึ้นอย่างรวดเร็ว

ตอนนี้ขอแค่ไม่ได้รับการกระทบกระเทือนอะไร ดูผ่านๆ ก็เหมือนคนปกติดี

"ได้" เซี่ยซื่อพยักหน้า

"ก่อนหน้านี้ตอนที่บ้านต่างๆ ของตระกูลฟู่ยังอยู่ แม้จะมีคนมากมาย แต่ข้าก็ไม่รู้สึกเบิกบานผ่อนคลายเช่นนี้เลย ปีก่อนนี้น่ะนะ พอถึงช่วงปีใหม่พวกเขาก็ส่งเด็กๆ เข้ามาเอาเงินแต๊ะเอีย ให้น้อยหน่อยก็ไม่ได้"

ผู้เฒ่าฟู่ย้อนคิดไปถึงเรื่องในอดีต ส่ายหัวยิ้มๆ "ตอนนั้นข้ายังคิดว่าจะอย่างไรก็เป็นหัวหน้าของบ้าน แล้วยังเป็นผู้อาวุโสอีก การจะให้เงินแต๊ะเอียกับเด็กๆ ก็เป็นเรื่องสมควรอยู่ ตอนไม่มีเงินก็พลิกตู้รื้อเตียงเอา หยิบของนิดๆ หน่อยๆ ไปจำนำแลกเงินกลับมาให้พวกเขา"

"ท่านผู้เฒ่า ท่านดีเกินไปแล้วจริงๆ"

"ใช่ไหมล่ะ? ต่อมาข้าถึงรู้ ว่าพวกเขายังรังเกียจที่ข้าให้เงินน้อยอีก มือกับข้าวปีใหม่ พวกเขาก็ไปกินกันที่เรือนหน้า ไม่ได้เรียกข้ากับจาวหนิงด้วยซ้ำ พวกเราปู่หลานสองคนก็ไม่มีอะไรจะกิน มีปีหนึ่งจาวหนิงถึงกับวิ่งไปที่ครัวด้านหน้า กลับมาก็บอกข้าว่า ท่านปู่ พวกเขาตุ๋นน้ำแกงไก่โสมด้วย แล้วยังมีปลาน้ำแดง ขาหมูอีกด้วย พูดว่าให้พวกเขากตัญญูต่อท่านหน่อยดีไหม ส่งกับข้าวเข้ามาหลังละหนึ่งอย่าง?"

ผู้เฒ่าฟู่ถอนหายใจ

"ตอนนั้นข้ายังบอกว่า พวกเราไม่ได้อยากกินหรอก แล้วยังบอกกับจาวหนิงว่า เจ้าเองก็อย่าเอาแต่ไปที่ครัวของพวกเขา ถ้าถูกพวกเขาจับได้ขึ้นมา จะคิดว่าเจ้าไปขโมยของกินเอานะ แล้วยังเป็นหญิงสาวอีก ถ้าลือกันออกไปชื่อเสียงคงจะย่ำแย่เลยทีเดียวเชียว"