อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 627

"เจ้าทำเองเลยหรือ?"

"ใช่แล้ว ต้องปีใหม่ในกลุ่มประชาชนเท่านั้นจึงจะทำขนมแบบนี้ ในราชวงศ์พวกท่านไม่มีกระมัง?"

"ในวังส่งขนมมงคลเข้ามา หลากหลายแบบเลย แต่ว่าข้ากินไม่ลง ข้าจะลองชิมที่เจ้าทำดู" เซียวหลันยวนเดินเข้ามาทันที ยื่นมือออกไปรับกล่องอาหารในมือฟู่จาวหนิง

มือของเขาแตะเข้ากับนาง

ฟู่จาวหนิงหยิบกล่องอาหารส่งให้ชิงอีทันที มืออีกข้างของตนเองก็คว้าเซียวหลันยวนไว้

ชิงอีก็รับกล่องอาหารไปอย่างเฉียบแหลม

"มือของท่านเย็นอย่างกับน้ำแข็ง แล้วยังมายืนตากลมข้างนอกนี้อีก? ท่นอ๋องเจวี้ยน ท่านคดว่าตนเองแข็งแรงมากนักหรือ?" ฟู่จาวหนิงมองบนใส่เขา

มือของเขาเย็นมากจริงๆ!

ตอนที่พูดนางก็ยังไม่หยุด ดึงเขาเข้าไปในห้อง

เซียวหลันยวนยอมให้นางลากไป ไม่คัดค้านเลยแม้แต่คำเดียว

"พระชายา ขนมนี้ยังร้อนอยู่" ชิงอีหยิบของในกล่องยกออกมา

ฟู่จาวหนิงใส่ถ่านเผาแดงเข้าไปในกล่องเหล็กชั้นล่าง ชัั้นบนใส่ของกินเอาไว้ เช่นนี้พอหิ้วไปไหนมาไหนก็ยังร้อนอยู่

พอเปิดกล่องอาหารให้พวกเขาดู ชิงอีก็ร่าเริงขึ้นมาแล้ว

"วิธีนี้ดีมากเลย"

เขารีบออกไปเรียกหงจั๋วกับเฝิ่นซิงเข้ามารับใช้ และให้เวลาท่านอ๋องกับพระชายาได้อยู่กันตามลำพังเสียก่อน

พระชายากลับมาแล้ว ท่านอ๋องเองไม่รู้ว่าจะดีใจแค่ไหน

"พิงไว้ ข้าจะฝังเข็มให้ ฟู่จาวหนิงออกคำสั่งกับเซียวหลันยวนอย่างไม่เกรงใจ"

ก่อนที่เซียวหลันยวนจะพิงบนแคร่นิ่ม ยังยืนมือมาหยิบขนมไปชิ้นหนึ่ง "เจ้าฝังเข็ม ข้าจะกิน อย่างนี้ได้ไหม?"

"หิวขนาดนั้นเลยหรือ? หรือว่าตะกละกัน?"

ฟู่จาวหนิงเคืองๆ

"ทำไมหรือ?"

ฟู่จาวหนิงชิดเข้าไป คิดว่าขนมนี้มีปัญหาอะไร นางจึงเข้าไปใกล้หน่อย

ริมฝีปากของเซียวหลันยวนก็กดเข้ามา

คิดมาอยู่นานหลายวัน ในที่สุด

ฟู่จาวหนิงถูกเขาจูบจนสมองขาวโพลน รอจนสติกลับมา จึงรีบปิดปากสนิทสกัดไม่ให้กลิ่นอายของเขาพัดวนเข้ามา

นางหายใจหอบ "บนตัวท่านยังมีเข็มแทงอยู่นะ!"

อยากตายหรือไรกัน?

"ข้าคิดว่าเจ้าอยากจะลองชิมว่าปากของข้าหวานเป็นพิเศษหรือเปล่า" เซียวหลันยวนเอาหน้าผากค้ำนางไว้ มือหนึ่งเกี่ยวไว้ที่ท้ายทอยนาง ไม่ได้ดึงนางเข้าใกล้

"อย่าล้อเล่น!"

"ไม่ก็ ค่ำหน่อยแล้วค่อยฝังเข็ม?" เสียงเซียวหลันยวนแหบพร่าขรึมเล็กน้อย