อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 626

"ก็นั่นน่ะสิ? ดังนั้น เซียวเหยียนจิ่งจึงไม่คู่ควร"

ผู้เฒ่าฟู่เอ่ยขึ้น "ช่วงนี้ข้าเห็นจาวหนิงก็เข้าใจแล้ว นางตอนนี้ดูมีความคิดของตนเอง ไม่ได้โง่อีกด้วย จะดูคนดูสถานการณ์ก็ยังแม่นยำกว่าผู้เฒ่าคนนี้อีก และยังมีความสามารถอีกด้วย อ๋องเจวี้ยนคงไม่ได้มีเป้าหมายอะไรกับนางกระมัง? แต่ก็นะ พวกเขาแต่งงานมาครึ่งปีแล้ว ข้าเห็นจาวหนิงก็ไม่ได้ดูลำบากอะไร"

จะว่าไปเขาก็รู้สึกไม่อยากเชื่อเลย

แต่ความจริงก็เป็นเช่นนี้

ก่อนหน้านี้ตอนที่ฟู่จาวหนิงวิ่งไล่ตามเซียวเหยียนจิ่งนางก็ดูมืดมนมาก ดูไม่สงบเอาเสียเลย ดูต้อยต่ำหวาดกลัวอีกต่างหาก ต่อให้เซียวเหยียนจิ่งไม่ได้มีความแค้นอะไรกับนางเลยก็ตามที

แต่พออยู่กับอ๋องเจวี้ยน ต่อให้ระหว่างพวกเขาอาจจะมีเรื่องในอดีตพาดขวางอยู่ แต่สภาพของจาวหนิงตอนนี้ก็ยังถือว่าดีมาก

"ขอแค่นางรู้ดีอยู่แก่ใจ หลังจากนี้จะเจอกับเรื่องอะไร ข้าเชื่อมั่นว่านางจะรับมือได้" ผู้เฒ่าฟู่เอ่ยขึ้น "ถ้าหากในสายตาอ๋องเจวี้ยนมีแต่ความแค้นในใจ ตอนนี้จาวหนิงคงไม่ใช่เช่นนี้"

เซี่ยซื่อเติมน้ำชาให้เขาอีกแก้ว ทอดถอนใจออกมาเสียงหนึ่ง

"ท่านผู้เฒ่า จะอย่างไรท่านก็เป็นคนฉลาดคนหนึ่งนะ?"

จาวหนิงอาจจะคิดว่าท่านปู่หวังให้นางกับอ๋องเจวี้ยนแยกทางกันทีที แต่อันที่จริงท่านผู้เฒ่าเองก็คอยสังเกตอยู่ตลอด

"อะไรคือฉลาดหรือไม่ฉลาดหรือ ข้าน่ะ ชีวิตนี้ก็ไม่มีความคิดอื่นหรอก ขอแค่จาวหนิงมีความสุขก็พอ"

เซียวหลันยวนนั่งอยู่ในห้องหนังสือ เปิดหน้าต่าง ด้านนอกขาวโพลนไปหมด มุมกำแพงมีดอกเหมยแดงเบ่งบาน แต่งแต้มสีสันให้กับลานบ้านขาวสะอาดแห่งนี้

แต่ไม่รู้เพราะอะไร เขายังคงดูเย็นชาอย่างร้ายกาจ

เขาเดินออกไป ชิงอีพอเห็นก็รีบหยิบผ้าคลุมเข้ามาให้เขา "ท่านอ๋อง ด้านนอกอากาศหนาว"

"ไม่เป็นไร"

เซียวหลันยวนโบกไม้โบกมือ

"ท่านอ๋องอยากจะตัดกิ่งเหมยมาเสียบแจกันไหม?"

"เจ้าเห็นว่าข้าดูว่างและมีอารมณ์แบบนี้หรือ?" เซียวหลันยวนเหลือบมองเขาผาดหนึ่ง

"เรือนเจียนเจียทางนั้นไม่มีกิ่งหลิว ถ้าท่านอ๋องตัดกิ่งออกไปเสียบแจกันให้พระชายา พระชายาจะต้องชอบแน่ๆ"

เซียวหลันยวนตะลึงไปพักหนึ่ง มองกิ่งเหมยหน้าหนาวแล้วยิ้มขึ้นมา

"นางอยู่ที่บ้านตระกูลฟู่"

เซียวหลันยวนเหลือบมองเขา

"ข้าต้องขอบคุณพวกเจ้าไหม?"

"ไม่ต้องไม่ต้อง"

เซียวหลันยวนหงุดหงิด จู่ๆ ก็จามขึ้นมา

ตอนนี้เอง เสียงของฟู่จาวหนิงก็ดังขึ้นมา "ด้านนอกหนาวขนาดนี้ ทำไมถึงมายืนบื้ออยู่ตรงนี้?"

"จาวหนิง?" เซียวหลันยวนหมุนตัวทันที แล้วก็เห็นฟู่จาวหนิงเดินเข้ามาแล้ว

นางสวมชุดกระโปรงพื้นขาวขอบแดง บนหัวมีปิ่นปะการังกับดอกไม้แดงหลายดอก ในมือยังถือกล่องข้าวใบหนึ่ง สีสันสดใส พอเข้ามาก็เหมือนนำความสุขและชีวิตชีวาเข้ามา

"ข้าเรียนทำขนมกับน้าเซี่ยมา ท่านยอ่าจะลองชิมหน่อยไหม?"

ฟู่จาวหนิงมองสายตาที่เปล่งประกายขึ้นมาฉับพลันของเซียวหลันยวน ใจก็เต้นแรง มีความสุขที่ยากจะเอื้อนเอ่ย

นางชูกล่องข้าวในมือนางขึ้น