อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 629

เทียนแดง กระโจมแดง ผ้าห่มแดง หมอนสีแดง

ก่อนหน้านี้ไม่ใช่เช่นนี้นี่!

"พระชายา พักผ่อนไวไว ข้าน้อยขอตัวก่อน" เฝิ่นซิงกับหงจั๋วพอจัดการเรื่องเสร็จก็ถอนตัวออกไปทันที

"เอ๋?"

ฟู่จาวหนิงหมุนตัวคิดจะร้องเรียกพวกนาง แต่สองสาวใช้ก็วิ่งไวเสียยิ่งกว่ากระต่าย

เซียวหลันยวนอาบน้ำเสร็จเดินเข้ามา พอเข้าประตูก็งงงันไป แต่เพียงไม่นานก็เก็บสีหน้าลง

แต่ว่าฟู่จาวหนิงก็เห็นสีหน้างงงันของเขาเมื่อครู่นี้แล้ว "ข้าคิดว่าท่านจะมีงานอดิเรกเช่นนี้เสียอีก ช่วงสองเดือนก็เอาแต่จัดเรื่องเช่นนี้มาตลอด ตอนนี้ดูท่าว่าสองสาวใช้นั่นจะจัดแจงเองเสียแล้ว"

"ปีใหม่ แบบนี้ก็ไม่เลวนักหรอก" เซียวหลันยวนเอ่ยขึ้น

ฟู่จาวหนิงไม่มีคำจะพูดต่อเลย

เขาก็บอกอยู่ว่าแค่ปีใหม่ เช่นนั้นถ้านางยังจะคิดเล็กคิดน้อย มันจะไม่ใช่กลายเป็นว่านางคิดมาเกินไปหรือ?

เซียวหลันยวนปลดเข็มขัดออก

ฟู่จาวหนิงเองก็ลังเลอยู่พักหนึ่ง จึงถอดรองเท้าขึ้นเตียง ชิดตัวเข้าไปด้านใน

รอจนเซียวหลันยวนเป่าเทียนแล้วนอนลงข้างๆ นางก็หมุนตัวเข้าหาเขา แม้ว่าจะอยู่ในความมืดมองไม่เห็นหน้าตาเขา แต่ยังมีกลิ่นหอมสดชื่นจางๆ พันล้อมอยู่รอบตัวเขา และความรู้สึกคงอยู่ของตัวเขาก็รุนแรงมาก

พอนางพลิกตัวตะแคงเข้ามา เซียวหลันยวนก็กุมมือนางไว้

มือของเขาตอนกลางวันเย็นราวน้ำแข็ง ฟู่จาวหนิงฝังเข็มให้เขารอบหนึ่ง เปลี่ยนตัวยาให้เขาดื่มไปสองถ้วย เมื่อครู่ยังอาบน้ำสมุนไพร ในที่สุดมือก็ไม่ได้เย็นแบบนั้นแล้ว แต่พอเทียบกับนางก็ยังคงเย็นอยู่

มือของฟู่จาวหนิงกลับอุ่นเอามากๆ

"อยากจะพูดอะไร?" เซียวหลันยวนถาม

"อยากจะถามว่า พวกเราเป็นแบบนี้ถือว่าเป็นอะไรกัน?" ฟู่จาวหนิงเอ่ยขึ้น

"คนทั้งโลกรู้กันหมดว่าเจ้าเป็นพระชายาอ๋องเจวี้ยนแล้ว แต่ตัวเจ้าเองกลับไม่รู้หรือ?"

"เซียวหลันยวน ท่านรู้ความหมายที่ข้าถาม!"

"ก็คือขั้นตอนการทำให้ข้าชอบท่าน และอยากจะอยู่กับท่านไปนานๆ ไง!"

ฟู่จาวหนิงชาติที่แล้วไม่เคยมีความรัก นางอันที่ก็ไม่รู้หรอกว่าความรักควรจะเป็นแบบไหน แต่ไม่ว่าอย่างไรก็ไม่ควรเป็นแบบพวกเขาตอนนี้กระมัง?

"อื๋อ?"

เซียวหลันยวนจู่ๆ ก็ยกตัวขึ้นแล้วคร่อมเข้ามา แม้จะอยู่ในความมืด แต่ท่าทางมองสูงลงต่ำเช่นนี้ของเขา ก็ยังทำให้ฟู่จาวหนิงรู้สึกว่าถูกเขาจ้องเขม็งอยู่

"ข้ายังคิดเจ้าน่าจะเหมือนข้าเสียอีก รู้สึกชอบข้ามาแล้ว"

มือฟู่จาวหนิงดันไว้บนหน้าอกเขา ใจเต้นระรัว

"ท่านพูดมาแล้วว่าหลังจากพบตัวพ่อแม่ข้าจะเอาข้าไปคุกคามพวกเขา แล้วอย่างนี้จะให้ข้าชอบท่าน นี่มันไม่ใช่ข้าทำตัวสารเลวหรอกหรือ?"

ฟู่จาวหนิงทัดทานกับใจเต้นรัวที่แทบจะควบคุมไม่อยู่นี้ ทำตัวปากแข็ง

ความรัก ก็เหมือนการเดิมพันใช่ไหม? เจ้ามาข้าไปง่ายดายแบบนี้ไม่ได้ ไม่เช่นนั้นอีกฝ่ายจะรักและหวงแหนได้อย่างไรกัน

เซียวหลันยวนพอได้ยินนางพูดเช่นนี้ก็อดถอนใจขึ้นไม่ได้