อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 630

"ดูท่าจะเป็นความผิดข้าเอง"

พูดพลางก้มหน้าลงจิกไปที่ริมฝีปากนาง เสียงทุ้มต่ำ "เช่นนั้นข้านับตั้งแต่ตอนนี้ให้เริ่มจีบเจ้าหรือ?"

ฟู่จาวหนิงอดยิ้มขึ้นมาไม่ได้

"ตอนนี้เจ้าลืมคำพูดของข้าที่เคยพูดไปก่อนหน้านี้แล้ว นับตั้งแต่ตอนนี้ พวกเราถือว่าเริ่มกันใหม่"

เซียวหลันยวนพูดจบก็จิกลงไปบนริมฝีปากนางอีกครั้ง "รับปากไหม? พระชายาอ๋องเจวี้ยน?"

"ไม่รับปากหรือ?"

"ไม่รับปาก?"

เซียวหลันยวนกดลงมา ประกบปากนางไว้จนมิด เสียงของเขาอู้อี้อยู่ระหว่างริมฝีปากไรฟัน "จะจูบเจ้าจนกว่าจะรับปากเลย"

ในห้องร้อนขึ้นมาทันที ค่ำคืนนี้ดูหวานชื่นอ่อนโยนเป็นพิเศษ

วันต่อมา คนของจวนอ๋องเจวี้ยนรู้สึกว่าระหว่างท่านอ๋องกับพระชายาแตกต่างออกไปแล้ว

ตอนที่ท่านอ๋องเรียกพระชายาว่า "หนิงหนิง" ก็ดูเป็นธรรมชาติมาก พระชายาเองก็ตอบรับอย่างเป็นธรรมชาติเช่นกัน

ยิ่งไปกว่านั้นระหว่างพวกเขาทั้งสองคนยังเหมือนมีสีสันอะไรบางอย่างหลั่งไหลอย่างชัดเจน ดูแล้วหวานชื่นเหลือแสน

ผู้ดูแลอดทนอยู่นาน พอมาถึงช่วงค่ำก็ทนไม่ไหวแล้ว ไปรายงานกับเซียวหลันยวนเรื่องที่มีใครเข้ามาส่งของขวัญปีใหม่บ้าง จากนั้นก็รายงานถึงกลุ่มคนอาวุโสไหนบ้างที่จวนอ๋องเจวี้ยนต้องส่งของขวัญคืน แล้วมีคนที่อาวุโสน้อยกว่าคนไหนบ้างที่เงื่อนไขค่อนข้างแย่ ควรจะรับมาสักหน่อยแล้วตอบแทนกลับไปสักนิดดีไหม

หลังจากรายงานเสร็จ ผู้ดูแลก็อดเข้าไปเอ่ยขึ้นแบบเลี่ยงๆ ไม่ได้

"ท่านอ๋อง จะให้ไปกำชับห้องครัวไหม ให้ตุ่นน้ำแกงโสมน้ำแกงไก่ให้พระชายาเสียหน่อย บำรุงสักนิดดีไหม?"

เซียวหลันยวนยกมือจรดพู่กัน ตอบมาทันที่แบบไม่คิดมาก "นางไม่ชอบดื่ม ไม่ต้องหรอก"

"นี่ไม่ใช่เรื่องที่ชอบหรือไม่ชอบดื่มนะท่านอ๋อง ร่างกายพระชายาต้องบำรุงให้แข็งแรงเสียหน่อย ถึงเวลาต้องคลอดรัฐทายาทน้อยอีก"

เซียวหลันยวนพู่กันชะงักไป

เขาเงยหน้ามองไปทางผู้ดูแล "คลอดรัฐทายาทน้อยหรือ?"

ผู้ดูแลยิ้มจนตีนกาลึกลงไปอีก "ใช่แล้ว ท่านอ๋อง นี่ไม่ใช่ว่าอาจจะเกิดขึ้นได้ตลอดหรอกหรือ? พวกเราเองก็ต้องเตรียมการไว้ก่อนด้วย แม้จะบอกว่าพระชายาเองจะเป็นหมอ แต่เรื่องตั้งครรภ์เด็กกับคลอดเด็ก พระชายาเองก็คงจะไม่มีประสบการณ์มาก่อนกระมัง?"

"เจ้ารอก่อน"

เซียวหลันยวนกุมหน้าผาก "ไม่ต้องรีบร้อน"

"ท่านอ๋อง ไม่รีบร้อนไปหรอก พระชายาสุขภาพออกจะดี ก็บอกยากไม่แน่ว่าครั้งเดียวอาจจะติดเลยก้ได้ ส่วนรัฐทายาทน้อยน่ะ ไม่แน่ตอนนี้อาจจะอยู่ในท้องของพระชายาแล้วก็ได้"

ถึงแม้พวกเขาจะรู้สึกผิดหวังจริงๆ แต่มันรีบร้อนไม่ได้นี่สิ พวกเรารู้อยู่แล้ว่าท่านอ๋องโดนพิษประหลาดมา แล้วยังสองครั้งอีกด้วย ร่างกายไม่ดีมาโดยตลอด เดิมทีก็ทำใจเอาไว้บ้างแล้ว

รัฐทายาทน้อยอย่างไรก็ต้องมี

เซียวหลันยวนหน้าดำทมึน

"ไม่ใช่อย่างที่พวกเจ้าคิด! ข้าไม่ได้มีปัญหาอะไร!"

ประโยคนี้พอพูดจบ มุมปากเขาก็กระตุก

จะบอกว่าไม่มีปัญหาก็ไม่ใช่ ทำไมถึงจะไม่มีปัญหากัน?

ผู้ดูแลอธิบายขึ้นมา "กำลังกายสู้กำลังใจไม่ได้แค่นั้นเอง ข้าน้อยเข้าใจ เข้าใจ"

เข้าใจกับผีน่ะสิ

"ออกไป" เซียวหลันยวนเอ่ยเสียงขรึม

"ขอรับขอรับขอรับ ข้าน้อยจะออกไปเดี๋ยวนี้"

ผู้ดูแลรีบหมุนตัววิ่งหนีออกไป ไอ๊หยา น่ากลัวจริงๆ ถ้าไม่รับวังไปบีบท่านอ๋องจนยอมรับว่าร่างกายไม่ไหวขึ้นมาล่ะก็ คงได้จบสิ้นแล้วแน่ๆ