อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 631

"เจ้าไสหัวออกไป" เซียวหลันยวนกวาดมองไปทางชิงอี

"ข้าน้อยขอตัวก่อน!"

ชิงอีเองก็รีบหนีไปเช่นกัน

จากนั้นจึงเจอเข้ากับผู้ดูแลที่ด้านนอก ทั้งสองคนล้วนถอนหายใจออกมาพร้อมกัน

"พวกเราใจร้อนไปเสียแล้ว"

"คิดง่ายเกินไป ท่านอ๋องถ้าไหวจริงๆ คงไม่ต้องไปพักฟื้นที่ยอดเขาโยวชิงตั้งหลายปีหรอก คนอื่นพอสิบเจ็ดสิบแปดก็มีทายาทกันสองสามคนแล้ว เขายี่สิบต้นๆ กลับยังเป็นเด็กน้อยอยู่เลย" ชิงอีส่ายหัว

ผู้ดูแลเองก็ส่ายหัวตาม "เมื่อเป็นเช่นนี้ พระชายาเองก็ดีแสนดี นางไม่รังเกียจท่านอ๋องของพวกเราเลย"

"ใช่ใช่ใช่ พระชายาดีที่หนึ่งจริงๆ"

ไม่ห่างไปนัก ฟู่จาวหนิงพาหงจั๋วกับเฝิ่นซิงยกของว่างเข้ามา ได้ยินบทสนทนาของคนทั้งสองอย่างชัดถ้อยชัดคำ

หงจั๋วกับเฝิ่นซิงล้วนก้มหน้าแดงลงไป จากนั้นก็แอบกันแลกเปลี่ยนสายตา

พวกนางเองก็คิดว่าเมื่อคืนนี้ท่านอ๋องกับพระชายาน่าจะลงเอยกันเรียบร้อย คิดไม่ถึงเลย

ฟู่จาวหนิงพูดไม่ออก

นางเองก็คิดไม่ถึงว่าจะมาได้ยินบทสนทนาโจ๋งครึ่มเช่นนี้

เซียวหลันยวนพูดอะไรกับพวกเขากันแน่?

"อะแฮ่ม!"

พอได้ยินผู้ดูแลกับชิงอียังจะคุยกันต่อ ฟู่จาวหนิงจึงกระแอมหนักๆ ขึ้นเสียงหนึ่ง

"อ๋า พระชายา?!"

ผู้ดูแลรีบเผ่น "ข้าน้อยยังมีเรื่องต้องไปทำ"

ชิงอีกคิดจะหนีแต่ก็ไม่กล้าหนี

"คารวะพระชายา"

"หลังจากนี้ห้ามพูดอะไรไร้สาระอีก!" ฟู่จาวหนิงเอ่ยขึ้น

"ขอรับ!"

ฟู่จาวหนิงถลึงตาใส่เขา เข้าไปในห้องหนังสือเซียวหลันยวน

"คิดมากเกินไปแล้ว!"

"ข้าบอกว่ายังไม่ได้ร่วมหอกับเจ้า พวกเขาก็บอกว่าร่างกายข้าว่าพลังกายสู้ใจไม่ได้"

"พรวด!"

ครั้งนี้กลายเป็นฟู่จาวหนิงที่สำลักแทนแล้ว

ก็ดีก็ดี นางจะไม่รู้ได้อย่างไร? เมื่อคืนนี้ตอนช่วงสำคัญนางยังสัมผัสได้ถึงเขาอยู่เลย

เพียงแต่นางตะโกนให้หยุดขึ้นมาแค่นั้นล่ะ

"พิษของท่านยังไม่หายดีนะ" นางฝืนบังคับให้ตัวเองสงบลง อธิบายกับเขาว่า "กว่าว่าเดี๋ยวตอนที่ร่างกายตื่นเต้นจะเลือดลมพุ่งทะลัก ถ้าหาก กระตุ้นจนพิษกำเริบขึ้นมา"

"อืม ความกังวลของเจ้าถูกต้องแล้ว ข้าเองก็ไม่กล้าเสี่ยงจุดนี้"

อันที่จริง เซียวหลันยวนเองก็กังวล ถ้าหากในช่วงสำคัญ เขาเกิดเรื่องขึ้นมา แล้วชะงักงันไป เรือล่มปากอ่าวขึ้นมา นี่เองก็เป็นครั้งแรกของพวกเขา แล้วจะไม่ถูกนางจดจำไปทั้งชีวิตเลยหรือ?

เขาเป็นถึงชายทั้งแท่ง จะให้เกิดเรื่องน่าอายขึ้นไม่ได้!

ดังนั้น ถึงจะทนไม่ได้ก็ต้องทน!