อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 632

ฟู่จาวหนิงกับเซียวหลันยวนหลังจากพูดหัวข้อนี้จนชัดเจน ทั้งสองคนก็ดูเป็นตัวของตัวเองขึ้นมาแล้ว

ถึงอย่างไร ก็ถือเป็นช่วงมีความรักก็แล้วกัน

"เวลาที่จะไปเขาอวี้เหิงกำหนดไว้หลังเทศกาลหยวนเซียว เจ้ายังสามารถฉลองเทศกาลหยวนเซียวกับท่านปู่ได้ด้วย ถึงตอนนั้นร่างกายของเขาก็น่าจะดีขึ้นมากแล้วกระมัง?"

"เอาล่ะ อีกไม่กี่วันข้าค่อยไป"

"แล้วก็" เซียวหลันยวนกวักมือกับนาง "มานี่หน่อย ไป๋ซวงกับจินเสวี่ยค้นคว้าให้แล้ว พลิกดูข้อมูลในปีนั้นมากกมาย หาขอบเขตออกมา หญิงสาวคนนั้นอาจจะเป็นคนจากตระกูลเหล่านี้"

"ข้าขอดูหน่อย"

ฟู่จาวหนิงเดินเข้ามาทันที ก็เห็นกระดาษที่มีทั้งเขียนทั้งวาด บนกระดาษทุกใบวาดหญิงสาวไว้หลายคน วาดเครื่ององค์เสื้อผ้าของพวกนางออกมาจนหมด ข้างๆ ยังมีอธิบายไว้ด้วย ว่านี่เป็นของตระกูลไหน เครื่องประดับชุดนี้น่าจะเป็นคนแบบไหนสวม

วาดไว้ดีมาก

"พวกนางยังมีฝีมือด้านนี้ด้วยหรือ?"

ฟู่จาวหนิงเองก็รู้สึกเกินคาด

เดิมทีนางรู้สึกว่าเรื่องนี้ใช้เวลาตั้งสองเดือน ไป๋ซวงกับจินเสวี่ยจงใจถ่วงเวลานางหรือเปล่า ตอนนี้เห็นสิ่งที่พวกนางส่งเข้ามา นางกลับรู้สึกว่าเข้าใจพวกนางผิดไปเสียแล้ว

"ตอนอยู่ที่ยอดเขาโยวชิง ข้าให้พวกนางเรียนไปไม่น้อยเลย น่าจะเพราะเช่นนี้จึงทำให้พวกนางรู้สึกว่าตนเองได้รับความสำคัญกระมัง ดังนั้นเลยใจจึงโตตาม" เซียวหลันยวนเอ่ยขึ้นเสียงเรียบ

ฟู่จาวหนิงพลิกกระดาษเหล่านั้น สายตาตกไปอยู่บนหนึ่งในนั้น

"จวนโหวจวิ้นอัน?"

นางเงยหน้าขึ้นสบตาเซียวหลันยวนผาดหนึ่ง

"ใช่ ครั้งนี้ดึงออกมาเทียบกับโหวจวิ้นอันได้พอดี" เซียวหลันยวนดึงแผ่นนี้แยกออกมา "เครื่องประดับนี้ ตอนนั้นท่านป้าผู้ดูแลข้างกายฮูหยินโหวอาวุโสเป็นคนใส่"

"ตอนนี้ฮูหยินโหวอาวุโสยังมีชีวิตอยู่ไหม?"

"ถูกต้อง"

"เอาล่ะ เช่นนั้นพรุ่งนี้ข้าจะไปถามเสียหน่อย!"

"ข้าก็อยากไปเยี่ยมท่านเสิ่นกับเจ้าด้วย" เซียวหลันยวนเองจู่ๆ ก็เอ่ยขึ้น

"ตอนไหนล่ะ?"

"รอเจ้ากลับมาจากบ้านตระกูลโม่ก่อนแล้วค่อยไป พรุ่งนี้ช่วงบ่ายดีไหม?"

"ก็ได้"

ฟู่จาวหนิงวันถัดมาจึงไปที่บ้านตระกูลโม่

ท่านเฟิงจวินพอเห็นนางก็ดีใจมาก สีผิวของนางฟื้นฟูกลับมามากแล้ว ถึงแม้จะยังดูเหลืองเทียนอยู่บ้าง แต่ก็ดีกว่าก่อนหน้านี้มาก