อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 633

ยิ่งไปกว่านั้นสีหน้าก็ดีขึ้นมากแล้ว

"วันนี้ตอนเช้าพวกเรายังพูดถึงท่านอยู่เลย" ท่านเฟิงจวินกุมมือฟู่จาวหนิง "คิดถึงท่านมาตั้งหลายวันแล้วคิดว่าท่านน่าจะมา จึงเหลือของอร่อยเอาไว้ให้ท่านด้วย ภรรยาผู้เฒ่าหกเอากลับมาจากบ้านฝ่ายหญิงที่เจียงหนาน เดิมทีคิดจะส่งไปให้ท่าน แต่ลู่ทงเจ้าเด็กนั่นเมื่อวานนี้เข้ามา บอกว่าท่านไม่รู้อยู่ที่จวนตระกูลฟู่หรือจวนอ๋อง"

พอเห็นท่านเฟิงจวินยิ้มแบบอธิบายลำบาก ฟู่จาวหนิงก็รู้สึกว่าพวกเขาน่าจะคิดว่าความสัมพันธ์ระหว่างนางกับเซียวหลันยวนดูไม่ค่อยชัดเจน ดังนั้นจึงไม่กล้าพูดออกมาตรงๆ

พระชายาที่หลังจากอภิเษกแต่ก็เอาแต่อยู่ที่บ้านฝ่ายหญิง มีใครเคยเห็นบ้าง?

ทั้งเมืองหลวงกำลังวิพากษ์วิจารณ์ความสัมพันธ์ของนางกับอ๋องเจวี้ยนว่าเป็นอย่างไรกันแน่

"ข้าก่อนหน้านี้อยู่แต่ในบ้านกับท่านปู่ ท่านก่อนหน้านี้สุขภาพไม่ค่อยดี ดังนั้นจึงอยู่ที่บ้านคอยดูแลรักษาเขา สองวันนี้ก็เพิ่งไปที่จวนฟู่"

พอเห็นฟู่จาวหนิงตอบกลับอย่างไร้กังวล ท่านเฟิงจวินก็ผ่อนลมหายใจโล่ง

"พระชายาอ๋องเจวี้ยน ท่านเองก็อย่าโทษคนแก่อย่างข้าที่ยุ่งมากนักเลย ตอนนี้เห็นท่านเป็นเช่นนี้ กับอ๋องเจวี้ยนน่าจะคืบหน้ากันบ้างแล้วกระมัง? แตกต่างกับปีก่อนๆ เช่นนี้ก็ดี เช่นนั้นก็ดีแล้ว อ๋องเจวี้ยนเองก็ไม่เลวนัก ถ้าหากพวกท่านมีชีวิตที่ดี เช่นนั้นก็ยอดเยี่ยมยิ่งกว่าอะไรทั้งนั้น"

ฟู่จาวหนิงยิ้มๆ "เข้าใจแล้ว"

นางพูดคุยสนทนาต่อกับท่านเฟิงจวินเล็กน้อย จากนั้นจึงฝังเข็มให้กับนาง หยิบภาพใบนั้นออกมา

ท่านเฟิงจวินตั้งใจพลิกดูภาพนี้อย่างตั้งใจ พลิกดูทีละภาพๆ มองไปจนถึงใบสุดท้าย จากนั้นนางก็ร้องขึ้นมา "นี่ คนนี้เลย"

ฟู่จาวหนิงพอมอง ก็เป็นภาพจากจวนโหวจวิ้นอันอย่างที่คิด

"คนผู้นี้คือคนใช้สมัยก่อนของโหวจวิ้นอันหรือ?" ฮูหยินใหญ่โม่เองก็เข้ามา "ข้าจำได้ว่าคนที่ฮูหยินอาวุโสพากลับมาก็เป็นแบบนี้นั่นล่ะ"

"ฮูหยินใหญ่ก็เคยเห็นหรือ?"

"น่าละอายจริงๆ ถ้าไม่ใช่เห็นภาพนี้ ข้าคงนึกไม่ออกจริงๆ ดังนั้นก่อนหน้านี้จึงไม่ได้บอกกับท่าน" ฮูหยินใหญ่โม่รู้สึกผิดหน่อยๆ "ข้าพอเห็นถึงเพิ่งนึกออก"

"ใช่ๆๆ น่าจะเป็นคนข้างกายผู้อาวุโสคนนั้น" ท่านเฟิงจวินตอนนี้พอพูดถึงฮูหยินอาวุโสจวนโหวก็รู้สึกไม่ยอมหน่อยๆ "นางผู้นั้นพิถิพิถันเรื่องความหรูหราฟุ่มเฟือย ขนาดไปพักฟื้นถึงหมู่บ้านชนบทแล้ว แต่ข้างกายก็ยังมีคนอยู่ไม่น้อย ตอนนั้นพวกหญิงสาวลูกอนุมาแย่งชิงความเอ็นดูกันในจวนโหวจวิ้นอัน ท่านโหวอาวุโสจึงไม่ได้ส่งคนไปให้นางมากนัก นางโกรธ ตนเองจึงไปเลือกคนส่วนหนึ่งจากในบ้านฝ่ายหญิงเพื่อไปรับใช้ปรนนิบัติ"

ด้านนอก ชิงอีพูดออกมาคำหนึ่ง "ท่านอ๋องไปเด็ดนำหิมะจากกิ่งเหมยมาตั้งแต่เช้า"

"ออกไปตากลมอีกแล้วหรือ?" ฟู่จาวหนิงเหลือบมองเขา

เซียวหลันยวนชี้ไปยังตะกร้าไม้ไผ่ ด้านในวางไหไว้อีกใบ แล้วยังมีขวดเคลือบขาวอีกใบหนึ่งด้วย

"น้ำหิมะกับน้ำผึ้งร้อยบุปผาแบ่งไว้ให้ท่านเสิ่นส่วนหนึ่ง ถึงอย่างไรก็ยังเป็นปีใหม่ จะไปเยี่ยมมือเปล่าคงไม่ดีนัก"

ฟู่จาวหนิงพอได้ยินคำพูดเขาก็อดหัวเราะขึ้นมาไม่ได้

"เจ้ามั่นใจแล้วหรือว่าเขาเป็นลุงของเจ้า?"

ดังนั้นเลยต้องไปเยี่ยมในฐานะเขยหลานสาวสินะ?

ตอนที่พวกเขาไปเรือนเสิ่น คนในที่ว่าการกลุ่มหนึ่งก็วิ่งมาทางบ้านตระกูลฟู่