อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 634

เซี่ยซื่อกับหลินอันห่าวกำลังกวาดหิมะอยู่ที่ลาน

ถึงแม้ตอนนี้คนคุ้มครองเรือนกับคนใช้ในบ้านตระกูลฟู่จะมีอยู่ไม่น้อย แต่นางก็อยากจะทำงานบ้าง และจะนำอันห่าวให้ทำตัวขยันขึ้นมาหน่อย เช่นนี้ที่พักอยู่ในเรือนตระกูลฟู่นางจึงจะไม่รู้สึกประหม่า

ยิ่งไปกว่านั้นถ้าจะมองบ้านตระกูลฟู่เป็นบ้านของตนเอง เช่นนั้นก็ต้องขยันหน่อย

จงเจี้ยนดีขึ้นมากแล้ว และออกมาตากแดดอยู่บ่อยๆ

คนอื่นๆ ล้วนวุ่นงานของตนเอง ช่วงนี้ลุงจงพาพวกเขาตรวจสอบบ้านตระกูลฟู่ทั้งในทั้งนอกไปหลายรอบ จุดที่ต้องซ่อมก็ซ่อมเสีย ควรเสริมให้แข็งแกร่งก็เสริมไปแล้ว และยังมีบางส่วนต้องทำความสะอาดออกมา ตระเตรียมช่วงฤดุใบไม้ผลิมาถึงจะปลูกดอกไม้กับต้นผลไม้เสียใหม่

บ้านตระกูลฟู่ตอนนี้เริ่มกลับมาดูเคร่งขรึมยิ่งใหญ่อีกครั้งบ้างแล้ว

หลังจากฮู่โม่จากไป เศรษฐีฟางก็ช่วยฟู่จาวหนิงหาคนคุ้มครองเรือนมาอีกสี่คน ฟางซือฉิงช่วงก่อนปีใหม่ก็ยังมาพักอยู่หลายวัน

เฉินซานตอนที่ไม่ได้ตามฟู่จาวหนิงออกไปก็อยู่ด้วยกันกับคนคุ้มครองเรือนเหล่านั้น รบเร้าให้สืออีสือซานสอนวิชาต่อสู้ให้พวกเขา

สืออีกับสือซานเองก็ยินดีสอนพวกเขา คนเหล่านี้หลังจากนี้ล้วนเป็นคนคุ้มครองเรือนบ้านฝ่ายหญิงของพระชายา ถ้ามีวิชาต่อสู้หน่อย พระชายาเองก็วางใจ

ตอนที่คนในที่ว่าการเข้ามา พวกเขากำลังฝึกวิชาต่อสู้อยู่ที่เรือนหน้า เฮ่อเหลียนเฟยกับท่านผู้เฒ่าฟู่ก็กำลังดูอยู่ข้างๆ อย่างออกรสออกชาติ

"ท่านปู่ รอให้ขาข้าดีอีกหน่อย ข้าเองก็สอนพวกเขาได้นะ จะสอนวิชาต่อสู้ประชิดตัวของเผ่าพวกเรา วิชาต่อสู้เหล่านั้นเองก็มีโอกาสใช้งานอยู่"

เฮ่อเหลียนเฟยช่วงนี้ก็มีความอยากริอยากลองเข้าไปฝึกวิชาต่อสู้กับพวกเขาแล้ว แต่ว่าฟู่จาวหนิงสั่งไว้ ขาของเขายังต้องพักฟื้นอีกสองเดือนจึงจะฝึกวิชาต่อสู้ได้ เขาเองก็ไม่กล้าจะไม่ฟังด้วย

"เอาล่ะๆๆ เจ้าฟังคำพูดของพี่หญิงเจ้าเถอะ ให้ขาหายดีก่อนแล้วค่อยไป ตอนนี้จะซี้ซั้วไม่ได้"

ผู้เฒ่าฟู่ยิ้มๆ

เขาตอนนี้ก็รู้สึกปลื้มอกปลื้มใจอย่างมาก วันคืนผ่านไปเช่นนี้ก็เหมือนจะมีอนาคตขึ้นอีกครั้งแล้ว และดูคึกคักขึ้นมาอีก

ตอนนี้เอง ลุงจงก็วิ่งเข้าไป เสียงสั่นพร่า

"ท่านผู้เฒ่า คนในที่ว่าการมากันหลายคนเลย"

คำพูดของเขายังไม่ทันจบด้านหลังก็มีคนในที่ว่าการกลุ่มหนึ่งเข้ามาแล้ว พอเข้ามาก็ล้อมคนทั้งหมดเอาไว้อย่างทรงพลัง

และยังมีเสียงคนในที่ว่าการอีกหลายคนกำลังตะคอกเสียงดังไปยังคนคุ้มครองเรือนที่กำลังฝึกวิชาต่อสู้ "ทำอะไรน่ะ? กำลังทำอะไรกัน? ฝึกฝนกองกำลังส่วนตัวอยู่ใช่ไหม?"

สืออีกับสือซานพอได้ยินคำนี้ หน้าก็เปลี่ยนสี

"จะคาดโทษก็อย่าทำสุ่มสี่สุ่มห้า!" สืออีเอ่ยขึ้นเสียงขรึม

คำพูดเขายังไม่ทันพูดจบ นายท่านคนนั้นก็หัวเราะร่าขึ้นมา "ท่านผู้เฒ่า ท่านคิดว่าพวกเราโง่หรือไรกัน? ท่านมีหลานชายเสียที่ไหน?"

สถานการณ์บ้านตระกูลฟู่เป็นแบบไหนพวกเขาจะไม่รู้ได้อย่างไร?

ผู้เฒ่าฟู่ขมวดคิ้ว

สืออีส่งเสียงต่ำคุยกับสือสานไม่กี่คำ สือซานก็ฉากตัวเตรียมออกไป แต่พอเขาขยับตัวก็ถูกคนในที่ว่าการชักกระบี่สกัดไว้

"ก่อนที่พวกเราจะจับตัวคนเลวไป ที่นี่ไม่ว่าใครก็ห้ามออกไปทั้งสิ้น"

"คนของเผ่าเฮ่อเหลียน ก็ไม่ได้เป็นคนเลวเสียหน่อยไหม?" สือซานเอ่ยขึ้นเสียงทุ้มต่ำ ก่อนหน้านี้เขาไม่เคยได้ยินเลยว่าองค์จักรพรรดิฮองเฮารู้ว่ามีคนจากเผ่าเฮ่อเหลียนอยู่แล้วคิดจะมาจับ

"พวกเจ้าเกรงว่าคงจะไม่รู้ ราชาเฮ่อเหลียนนำคนสังหารขุนพลบัญชาการเมืองหู ยึดครองเมืองหู!" นายท่านคนนั้นเอ่ยขึ้น

เฮ่อเหลียนเฟยงงงันไปในพริบตา

"เป็นไปไม่ได้!"

เมืองหูเป็นเมืองที่อยู่ใกล้กับเมืองเผ่าพวกเขามากที่สุด ถือเป็นเมืองแห่งหนึ่งที่แคว้นเจาให้ความสำคัญมาก ราชาเฮ่อเหลียนกับขุนพลบัญชาการก็มีความสัมพันธ์ที่ดีด้วย!