อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 636

จงเจี้ยนพอได้ยินการเคลื่อนไหวด้านหน้า อันที่จิรงก็คิดจะออกไปแล้ว แต่ว่าหลินอันห่าวถูกทำให้ตกใจ เขาจึงปลอบประโลมอยู่พักหนึ่ง

"เสี่ยวเถา ข้างหน้าเกิดอะไรขึ้น?"

"มีทหารทางการมามากมาย พวกเขามาจับตัวคุณหนูเสี่ยวเฟย! ตอนนี้พี่สืออีกับพี่สือซานใกล้จะสู้กันขึ้นมาแล้ว!"

เสี่ยวเถาเองก็หน้าถอดสีหน่อยๆ

จงเจี้ยนสีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย เอ่ยขึ้นกับเซี่ยซื่อทันที "ท่านพาอันห่าวเข้าห้องไปก่อน อย่าออกมาด้านนอก"

เซี่ยซื่อลนลาน "ท่านผู้เฒ่าคงไม่เป็นไรใช่ไหม?"

"พวกเราจะปกป้องท่านผู้เฒ่าเอง"

จงเจี้ยนเอ่ยกับเสี่ยวเถาต่อว่า "เจ้าไปจวนอ๋องเจวี้ยนหาคุณหนู"

ทหารทางการเข้ามาในบ้านแล้ว ตัวตนฐานะอย่างพวกเขาใช้การอะไรไม่ได้เลย เว้นเสียแต่พวกเขาจะคิดเข้าไปต่อต้านกับคนในที่ว่าการจริงๆ

"เจ้าค่ะ!"

เสี่ยวเถารีบออกประตูวิ่งออกไป

วิ่งไปได้ไม่ไกลนัก ก็เจอคนเข้ามาขวางทางนางไว้

"เสี่ยวเถา เจ้าคิดจะไปไหนกัน?"

"คุณหนูรั่วเสวี่ย?"

ฟู่รั่วเสวี่ยตอนนี้แตกต่างจากตอนที่อยู่ในบ้านตระกูลฟู่ไปแล้ว นางหวีผมของนางแล้ว บนตัวก็ยังสวมเสื้อผ้าที่ดูสวยสด พาสาวใช้มาด้วยสองคน

แต่ว่าตอนนี้เสี่ยวเถาไม่สนใจจะถามให้มากความ คิดเพียงแต่จะเลี่ยงตัวนางแล้วตรงไปจวนอ๋องเจวี้ยน

"ข้าถามเจ้านะ ไม่ตอบสักหน่อยหรือ?" ฟู่รั่วเสวี่ยกลับยิ่งขวางทางเสี่ยวเถา แล้วยังให้สาวใช้สองคนดึงนางไว้ด้วย

นางเดิมทีก็คิดจะไปบ้านตระกูลฟู่

ดีที่สุดคืออย่าพยายามทำอะไรที่รุนแรงเกินไป

แต่ตอนนี้เขาลงมือแล้ว

"เจ้าเป็นใครอีก?" นายท่านคนนั้นโมโหจนปอดแทบฉีก ดาบในมือชี้ไปทางจงเจี้ยน "พวกเจ้าตระกูลฟู่กำลังไม่เคารพและขัดต่อราชโองการใช่ไหม?"

"ข้าคือจงเจี้ยนทหารใต้บัญชาอ๋องเจวี้ยน"

ซู๊ด

เมื่อครู่พวกสืออีบอกว่าเป็นคนจากจวนอ๋องเจวี้ยน นายท่านก็ยังไม่อยากจะเชื่อ ต่อให้เชื่อ ก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร ถ้าหากเป็นคนระดับล่างธรรมดาที่เข้ามาคุ้มกันที่นี่ จะกลัวไปทำไม?

แต่ตอนนี้จงเจี้ยนบอกว่าเป็นทหารจากจวนอ๋องเจวี้ยน ในใจพวกเขาก็เริ่มหวาดเสียวขึ้นมาแล้ว

"อ๋องเจวี้ยนสั่งให้ข้าคอยคุ้มกันความปลอดภัยบ้านตระกูลฟู่ พวกเจ้าออกคำสั่งมาจับคน แล้วมีพระราชโองการไหม? ตระกูลฟู่ เป็นบ้านของพระชายานะ พระชายาของพวกเราเป็นคนเช่นไร พวกเจ้ารู้ไหม?"