อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 637

จงเจี้ยนยกฟู่จาวหนิงขึ้นมา นายท่านทางนันก็ลังเลขึ้นมาแล้วจริงๆ

"ฮองเฮาออกคำสั่ง วันนี้พวกเราต้องพาเฮ่อเหลียนเฟยไป ไม่เช่นนั้นพวกเราคงไปอธิบายกับฮองเฮาไม่ได้"

นายท่านกัดฟัน เอ่ยขึ้นมาตรงๆ กับจงเจี้ยน "องครักษ์จง ข้าพูดความจริงกับเจ้าแล้ว พวกเจ้าตอนนี้คิดจะต่อต้านก็ได้ เช่นนั้นพวกเราก็คงต้องโบกดาบเสียแล้ว อีกเดี๋ยวถ้าสู้กันขึ้นมาจริงๆ ก็ไม่รู้ว่าจะบาดเจ็บไปถึงพวกเจ้ากับผู้เฒ่าฟู่หรือไม่ เรื่องนั้นคงจะพูดยาก"

"แล้วก็ พวกเราจะทุ่มสุดกำลัง พวกเจ้าต่อให้มีวรยุทธ์ดี นั่นก็อาจจะสังหารพี่น้องพวกเราได้บางส่วน ถึงตอนนั้นพวกเจ้าก็จะถือว่าก่ออาชญากรรมแล้ว พวกเจ้าลองคิดดู อ๋องเจวี้ยนจะไปงัดกับฮองเฮาเพื่อพวกเจ้าไม่กี่คนนี้จริงหรือ!"

จงเจี้ยนนิ่งงันไป

พวกของสืออีก็ล้วนมองเขา

คนคุ้มครองเรือนเหล่านั้นล้วนมีสีหน้าตุ้มต่อม

ฟู่จาวหนิงเคยบอกไว้แล้ว ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม พวกเขาต้องปกป้องความปลอดภัยในบ้าน แต่พวกเขาเองก็คิดไม่ถึงว่าครั้งแรกก็ต้องมางัดกับคนที่ฮองเฮาส่งมาเสียแล้ว

นี่ เป็นเช่นนี้ คุณหนูจะปกป้องพวกเขาไว้ได้จริงไหม?

"ถ้าพวกเจ้าจะพาไป ก็พาข้าไปด้วย" ผู้เฒ่าฟู่แหวกเหล่าองครักษ์ที่ขวางอยู่ด้านหน้าพวกเขาแล้วเดินออกมา

"ท่านปู่!"

เฮ่อเหลียนเฟยเองก็รีบพุ่งไปอยู่ข้างกายเขา ปลายจมูกเขาสะอื้นขึ้น

"คนที่พวกเจ้าจะจับคือข้า ข้าไปกับพวกเจ้าก็จบแล้ว!"

เขาเองจะลากคนมาติดร่างแหมากขนาดนี้ไม่ได้ เขาจะดึงท่านปู่มาลำบากไม่ได้ เขาช่วงนี้ร่างกายดีขึ้นมาบ้าง ถ้ายังพยายามดิ้นรนไปแล้วเกิดปัญหาขึ้นจะทำอย่างไร?

"นี่เจ้าพูดเองนะ พาไป!"

"เสี่ยวเฟย!"

ผู้เฒ่าฟู่พอเห็นพวกเขาคุมตัวเฮ่อเหลียนเฟย ก็ร้อนรนจนเลือดลมทะลักสูง ไอสำลักขึ้นมา

"พี่ใหญ่จง! พวกท่านเตือนท่านปู่หน่อยว่าอย่าให้เขาร้อนรนมาก! รอให้ข้าพบฮองเฮาเสียก่อน ข้าจะอธิบายดีดีกับนางเอง บางทีท่านฮองเฮาอาจจะปล่อยข้ากลับมาก็ได้?"

"พาไป"

ทหารทางการคุมตัวเฮ่อเหลียนเฟย รีบถอยออกไป

สืออีกับสือซานคิดจะไล่ตามไปด้วยสัญชาตญาณ จงเจี้ยนร้องเรียกพวกเขา "คนหนึ่งติดตามไปดู คอยรับประกันความปลอดภัยของคุณชายเสี่ยวเฟย อีกคนหนึ่งไปหาท่านอ๋อง!"

เสี่ยวเถาวิ่งออกไปตั้งนานสองนาน ก็ยังไม่รู้ว่าหารถม้าไปจวนอ๋องเจวี้ยนได้หรือไม่

ตอนนี้เสี่ยวเฟยถูกพาไป ต้องรีบแจ้งท่านอ๋องกับพระชายาเอาตัวคนกลับมา

"ขอรับ!"

สืออีพวกเขาเรีบกระจายกันออกทำการ เหล่าคนคุ้มครองเรือนล้วนรีบไปลงดาลประตูหน้าประตูหลัง รวมตัวกันคุ้มครองที่ห้องโถงหน้า

ครั้งนี้พวกเขารู้สึกไม่สงบอย่างมาก

"จงเจี้ยน เรื่อง เรื่องนี้" ผู้เฒ่าฟู่ถูกประคองเข้ามานั่งลง พอเตรียมจะพูดกับจงเจี้ยน แต่ก็พูดไม่ออกเลย รู้สึกว่าหน้าอกอึดอัดหายใจไม่ออก

"ใช่ ไม่จับตัว แต่ก็ไม่ได้บอกว่าพวกเขาไม่มีโทษแล้ว ถึงอย่างไรเรื่องในตอนนั้นก็ยังไม่ได้ตรวจสอบชัดเจน ท่านอ๋องของพวกเราไม่มีทางที่จะไม่ให้คนไปจับกุม แต่ถ้าพวกเขาปรากฎตัว แล้วไปตกอยู่ในมือคืนอื่นนั่นก็พูดลำบากแล้ว"

จงเจี้ยนถึงแม้จะไม่อยากทำให้ท่านผู้เฒ่าตกใจ แต่เรื่องที่ควรพูดก็ต้องพูดให้ชัดเจน

"แล้วจะทำอย่างไรดี? จาวหนิงต่อให้รู้ก็คงไม่มีทางเลือก นางเองก็ไม่ใช่จะเข้าวังไปหาฮองเฮาได้ตลอดเวลา ฮองเฮาเองก็คงจะไม่ฟังนางง่ายๆ ด้วย แค่กๆๆ!"

ผู้เฒ่าฟู่ถูกทำให้ตื่นเต้นเสียแล้ว

เมื่อครู่ถูกทำให้ตกใจไปไม่น้อย

จงเจี้ยนไม่กล้าพูดมากแล้ว ทำได้เพียงปลอบประโลมมาคำหนึ่ง "ยังมีท่านอ๋องพวกเราอยู่นะ ท่านผู้เฒ่าโปรดวางใจ ท่านอ๋องไม่มีทางนิ่งดุดายแน่นอน"

"พวกเจ้าจะพาข้าไปที่ไหน?" เฮ่อเหลียนเฟยหลังจากถูกคุมตัวขึ้นไปบนรถม้าก็ถูกมัดเอาไว้แน่นหนา แล้วยังเอาผ้าดำมาคาดตาไว้อีก

"แน่นอนว่าจะพาเจ้าไปสถานที่ที่ควรไปน่ะสิ"

เฮ่อเหลียนเฟยเพิ่งได้ยินเสียงที่เมื่อครู่ไม่ได้ยิน จึงระแวดระวังขึ้นมา

นี่ไม่ใช่พวกที่เพิ่งคุมตัวเขาขึ้นมา!

เขาถูกส่งไปให้คนอีกกลุ่มหนึ่ง!

"ไม่ใช่จะพาข้าเข้าวังพบฮองเฮาหรือ?" เขาร้องขึ้นมา คิดจะกระโจนลงจากรถม้า แต่ถูกมัดเอาไว้แน่นหนา ดิ้นรนไม่หลุดเลยจริงๆ

"ฮองเฮามีเวลาว่างมาไต่สวนเจ้าเองเสียที่ไหน?" คนผู้นั้นเอ่ยขึ้นอย่างเย็นชา