อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 638

"เจ้าเป็นใคร?"

เฮ่อเหลียนเฟยถามอีกครั้ง

รถม้าควบทะยานแล้ว เอียงตะแคงจนเขารู้สึกแย่

"เจ้าไม่ต้องรู้หรอก"

คนผู้นั้นหลังจากตอบลกับมาก็ไม่ส่งเสียงอะไรอีก ต่อให้เฮ่อเหลียนเฟยจะถามต่ออย่างไร จะกระตุ้นเขาต่ออย่างไร เขาก็ล้วนไม่ส่งเสียง

รถม้าแล่นทะยานอยู่นาน

เฮ่อเหลียนเฟยพิจารณาจากความเลือนราง และรู้สึกว่าตนเองออกจากเมืองแล้ว

ในใจเขาจะมากน้อยก็ยังหวาดกลัวอยู่ นี่ถ้าออกจากเมืองแล้วพาเขาไปภูเขาร้างหน้าผาขาดก็จบกัน พี่หญิงจะมาทันได้อย่างไรกัน?

พี่ญิงถ้าหากหาตัวเขาไม่ทัน แล้วจะช่วยเหลือเขาได้อย่างไร?

เขาไม่อยากตายจริงๆ

แต่ว่าเขาก็ไม่อยากให้พี่หญิงมีอันตราย ถ้าพี่หญิงมาหาเขาแล้วจริงๆ จะเป็นอันตรายไปด้วยไหม? เฮ่อเหลียนเฟยรู้สึกขึ้นมาอีกว่าฟู่จาวหนิงอย่ามาหาเขาดีกว่า

ขณะที่คิดอย่างหวาดกลัวไม่ปลอดภัยนี้ รถม้าก็แล่นเร็วขึ้นเรื่อยๆ เหมือนขับเร็วขึ้นจริงๆ บนถนนทางการที่ไม่มีคน เป็นไปไม่ได้ที่จะยังอยู่ในเมือง รอบๆ ก็ไม่ได้ยินเสียงของผู้คนเลย

"ข้ามีความลับจะมาบอกฮองเฮา!" เฮ่อเหลียนเฟยร้องขึ้นมาอีก

"ฮองเฮาไม่สนใจอยากรู้ความรู้อะไรของเด็กอย่างเจ้าหรอก" อีกเสียงหนึ่งดังขึ้นมา มีความประชดประชันอย่างเข้มข้น

เฮ่อเหลียนเฟยพอได้ยินเสียงก็ตกตะลึงไป

"จ้าวเฉิน?"

เขาฟังออกแล้ว นี่ไม่ใช่จ้าวเฉินหรอกหรือ！

เขาตอนนั้นก็ถูกจ้าวเฉินทำร้ายบนเขาเมฆอรุณ คือถูกจ้าวเฉินจับกุมตัวไว้ ถ้าไม่ใช่เพราะพี่หญิง เขาคงจะตายที่เขาเมฆอรุณไปแล้ว

"ไม่ต้องมองแล้ว ทำไม เจ้าคิดว่าตนเองจะหนีรอดไปได้หรือ?" จ้าวเฉินเอ่ยขึ้นอีก

เขาพิจารณาตัวเฮ่อเหลียนเฟย จู่ๆ ก็รู้สึกประหลาดใจ "คิดไม่ถึงว่าเจ้าพักอยู่ในบ้านตระกูลฟู่พักหนึ่งแล้ว หน้าตาดูคล้ายกับฟู่จาวหนิงหน่อยๆ"

น่าจะเพราะเผ่าเฮ่อเหลียนทางนั้นมีลมทรายตลอดปี แสงแดดก็รุนแรง ผิวหนังแต่เดิมของเฮ่อเหลียนเฟยจึงคล้ำกว่าคนในเมืองหลวง ยิ่งไปกว่านั้นแต่ก่อนยังค่อนข้างผอมอีกด้วย

หลังจากมาถึงเมืองหลวงน่าจะคอยชุบเลี้ยงบำรุงอยู่ตลอดไม่ค่อยได้เคลื่อนไหว กินอาหารดีดี ผู้เฒ่าฟู่เองก็ชอบเลี้ยงดูอยู่แล้ว พอเห็นเขากินอิ่มหมีพีมันก็เบิกบาน ดังนั้นเฮ่อเหลียนเฟยจึงขาวขึ้นมีน้ำมีนวลขึ้น เหมือนจะโตขึ้นอีกหน่อยด้วย ดูแล้วคล้ายกับฟู่จาวหนิงจริงๆ

เฮ่อเหลียนเฟยตาเป็นประกาย ย้อนถามเขา "ใช่ไหมใช่ไหม? เจ้เาองก็คิดว่าข้ากับพี่หญิงหน้าตาคล้ายกันสินะ? ดังนั้นเจ้าต้องระวังหน่อย พระชายาอ๋องเจวี้ยนเป็นพี่สาวของข้า พวกเจ้าจับข้ามา พี่สาวข้าไม่ปล่อยพวกเจ้าไว้แน่"

จ้าวเฉินพอได้ยินฟู่จาวหนิง ก็หัวเราะเย็นชาขึ้นมา

"พระชายาอ๋องเจวี้ยน? ถ้าเจ้าไม่พูดขึ้นมาข้าก็ลืมนางไปแล้วนะ ข้ากับนางก็ผูกอาฆาตกันอยู่ พ่อข้าถูกจำหนิก็เพราะนาง พวกเราทั้งตระกูลใกล้จะต้องออกจากเมืองหลวงไปยังทวีปผิงที่ห่างไกลแล้ว ก่อนที่จะออกไป ข้าจะต้องให้บทเรียนที่นางไม่มีทางลืมไปชั่วชีวิต!"

เฮ่อเหลียนเฟยหัวเราะร่าขึ้นมา "จริงหรือ? ที่แท้พี่หญิงข้าก็เก่งกาจขนาดนี้เลยหรือ? ตอนนั้นพวกเจ้าไม่ใช่บอกว่านายท่านจ้าวยอดเยี่ยมมากหรือ? ตอนนี้กลับถูกตำหนิขับไล่ออกจากเมืองหลวงเสียแล้ว?"

"ฟู่จาวหนิงจะไปมีฝีมืออะไร? ถ้าไม่ได้อาศัยอ๋องเจวี้ยน นางจะทำอะไรได้?" จ้าวเฉินเดือดดาลขึ้นมา