อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 639

"น่าเสียดาย พี่สาวข้ามีฝีมือจนทำให้อ๋องเจวี้ยนช่วยนางนี่สิ เจ้าไม่ยอมรับหรือ?" เฮ่อเหลียนเฟยหัวเราะร่าขึ้นมาต่อ

เขาจะยั่วโมโหจ้าวเฉิน

สังหารเขาทิ้งที่นี่เสียให้จบๆ ไป ไม่เช่นนั้นถ้าพาเขาออกไปไกล ก็กลัวว่าพี่หญิงจะหาไม่เจอ ไม่ใช่แค่หาไม่เจอ ยังอาจจะถูกจ้าวเฉินล่อออกไปยังสถานที่ห่างไกลอีกด้วย อันตรายมาก

"อ๋องเจวี้ยน โอ๊ะ ไม่สิ ควรจะเรียกว่าว่าพี่เขยมากกว่า พี่เขยข้าจะต้องมาช่วยหาตัวข้าแน่ ถึงตอนนั้นพวกเจ้าทั้งครอบครัวก็ไม่ต้องไปทวีปผิงอะไรนั่นแล้ว พี่เขยข้ากับพี่สาวข้าคงจัดการสังหารพวกเจ้าจนเรียบ"

"ฟู่จาวหนิงเองก็มีความสามารถนี้อยู่!"

จ้าวเฉินจ้องเฮ่อเหลียนเฟย "เจ้าอยากตายนักหรือ? ข้าจะทำให้เจ้าสมอยากเอง! ก่อนหน้านี้ขาของเจ้าข้าก็เล่นงานมา ตอนนี้หายดีแล้วหรือไร?"

สายตาเขาจับจ้องมาบนขาของเฮ่อเหลียนเฟย "ข้าจะให้เจ้าได้ลิ้มรสมันอีกครั้ง ให้เขาของเจ้าหักไปอีกรอบ!"

พูดแล้วเขาก็เตรียมจะลงมือ

เฮ่อเหลียนเฟยม่านตาหดลง

ตอนนี้เอง ชายหนุ่มที่หน้าตาอึมครึมก็ยั้งจ้าวเฉินเอาไว้ "เจ้าตอนนี้ถ้าไปหักขาเขา อีกเดี๋ยวต้องแบกขึ้นเขาไปเองนะ?"

จ้าวเฉินการเคลื่อนไหวชะงักงัน เลิกทำไป

เฮ่อเหลียนเฟยฟังเข้าใจ พวกเขาอีกเดี๋ยวยังต้องขึ้นเขาอีก

พวกเขาคิดจะใช้เขาล่อพี่หญิงออกมาจริงๆ! ยิ่งไปกว่านั้นยังไม่คิดจะให้เขากับพี่หญิงรอดออกไปอีกด้วย

เฮ่อเหลียนเฟยอธิษฐานในใจให้ฟู่จาวหนิงไม่ต้องมาหาเขา อย่าถูกล่อออกมา

พอเห็นเขาร้อนรนจนสีหน้าขาวซีด จ้าวเฉินก็สงบลงมา มองเขายิ้มเย็นชา "กลัวหรือ? เผ่าเฮ่อเหลียนของพวกเจ้า อันที่จริงก็ไม่เลวนักหรอก"

เฮ่อเหลียนเฟยขี้เกียจจะพูดกับเขา

เสี่ยวเถาถูกฟู่รั่วเสวี่ยดึงกลับมาในบ้านตระกูลฟู่ นางทั้งร้อนรนทั้งร้องไห้จนแทบจะชักกระตุกอยู่แล้ว

นางไปแจ้งคุณหนูไม่ได้ และไม่รู้ว่าตอนนี้ที่บ้านตระกูลฟู่เป็นอย่างไรบ้าง นางกลับไปคงจะไม่เห็นมีแต่ศพกองระเนระนาดหรอกกระมัง?

"ข้าน้อยไปเจอกับคุณหนูรั่วเสวี่ย นาง นางไม่ให้ข้าออกไป"

ฟู่รั่วเสวี่ยพาสาวใช้สองคนมาจับตัวนางไว้แน่น นางเองก็ดิ้นไม่หลุด

ในใจเสี่ยวเถาแบกภาระมากเกินไปแล้ว นางรู้สึกมาตลอดว่าบ้านตระกูลฟู่จะเกิดเรื่องอะไร ถ้าท่านผู้เฒ่าเป็นอะไรไป เช่นนั้นนางก็ต้องใช้ความตายมาชดใช้แล้ว นางคงไม่มีหน้าไปพบคุณหนูอีก

จงเจี้ยนมองไปยังฟู่รั่วเสวี่ยที่ตามเข้ามา

ดวงตาเขาหรี่ลงเล็กน้อย

"รั่วเสวี่ย?"

ผู้เฒ่าฟู่เกือบจะจำฟู่รั่วเสวี่ยไม่ได้เสียแล้ว

"ไม่เจอกันเสียนานเลย ท่านผู้เฒ่า" ฟู่รั่วเสวี่ยทำเป็นมองไม่เห็นการร้องไห้จ้าของเสี่ยวเถา เดินเข้ามาตรงหน้าท่านผู้เฒ่าเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แล้วยังคารวะให้อีก

"นี่เจ้า แต่งงานแล้วหรือ?" ผู้เฒ่าฟู่พิจารณาตัวนางผาดหนึ่ง ฟู่รั่วเสวี่ยแต่งตัวเช่นนี้เห็นได้ชัดว่าเป็นหญิงสาวที่แต่งงานไปแล้ว