อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 640

"ใช่แล้ว ท่านผู้เฒ่า ต้องขอบคุณจาวหนิงเลย" ฟู่รั่วเสวี่ยประโยคนี้พูดอย่างกัดฟัน

ผู้เฒ่าฟู่เองก็ฟังออกแล้ว

ใบหน้าของเขาขรึมลงมาทันที

นี่มาหาเรื่องทะเลาะชัดๆ เลย ก่อนหน้านี้ตอนที่ยังอยู่ในบ้านตระกูลฟู่ ฟู่รั่วเสวี่ยพูดได้ว่าเป็นหญิงสาวรุ่นนี้ที่มีกิริยาการแสดงออกที่สุดคนหนึ่ง อ่อนโยนและรู้ความที่สุดคนหนึ่ง พูดจาน้ำเสียงแผ่วเบาละเอียดอ่อน อากัปกิริยาก็เอื้อเฟื้อเผื่อแผ่อย่างเหมาะสม อยู่ต่อหน้าเขาก็มีมารยาทนอบน้อม ผู้เฒ่าฟู่เองก็เคยมีความหวังในตัวนางอยู่

พอคิดถึงเงื่อนไขแบบฟู่รั่วเสวี่ยเช่นนี้ หลังจากนี้น่าจะมีการแต่งงานที่ดี ถ้านางออกเรือนได้เป็นฝั่งฝา ก็ยังสามารถช่วยเหลือซึ่งกันและกันกับจาวหนิงได้

แต่ว่าตอนนี้ดูท่า ฟู่รั่วเสวี่ยแค่เสแสร้งได้ดีกว่าฟู่เป่าเจินฟู่เจียวเจียวเท่านั้น อันที่จริงแล้วก็เป็นแบบเดียวกัน!

หลังจากไล่ออกจากบ้านตระกูลฟู่ท่าทีของนางก็เปลี่ยนไปทันที

ผู้เฒ่าฟู่ไอสำลักหลายครั้ง ไม่สนใจอะไรนาง ตอนนี้เขากำลังเป็นห่วงเฮ่อเหลียนเฟย มีกะจิตกะใจมาคิดเล็กคิดน้อยกับนางเสียที่ไหน?

"เสี่ยวเถา ไม่ต้องร้อง" จงเจี้ยนพูดกับเสี่ยวเถาคำหนึ่ง "ไปล้างหน้าล้างตาไป"

"แต่ว่า พี่ชายจงเจี้ยน แล้วคุณชายเสี่ยวเฟยล่ะ?" เสี่ยวเถาร้องไห้จนตาบวมเป็นลูกมันฮ่อ

จงเจี้ยนไม่ตอบอะไร

พอเห็นสีหน้าของเขา เสี่ยวเถาก็รู้คำตอบ ร้อนรนจนเบื้องหน้าดำมืด

"ท่านผู้เฒ่า เสี่ยวเถาเอาแต่พูดว่าบ้านตระกูลฟู่เกิดเรื่องแล้ว ข้าตอนนี้ก็ไม่เห็นว่ามีเรื่องอะไรนี่" ฟู่รั่วเสวี่ยพิจารณาโถงหน้านี้

ดูแล้วแตกต่างกับก่อนหน้านี้นิดหน่อย

แขวนภาพทิวทัศน์ธรรมชาติ วางแจกันดอกไม้ไว้สวยงาม แล้วยังมีการจัดวางบางส่วน จนทำให้โถงใหญ่ดูแล้วเลอค่าขึ้นกว่าแต่ก่อนมากพอควร

สมัยก่อนของเหล่านี้พวกเขาไม่เคยเห็นเลย

เรื่องนี้...

ผู้เฒ่าฟู่ก็เหมือนจะใจอ่อนขึ้นมาแล้วจริงๆ

ถ้าหากแค่ให้จาวหนิงปรากฎตัวครู่หนึ่ง ให้บ้านสามีของนางหวาดกลัวเสียหน่อย แล้วไม่ทำตัวดูถูกนางจนเกินไป มันก็ดูเป็นเรื่องเล็กจริงๆ

แต่ว่า...

"ไม่ใช่ว่าจะไม่ช่วยเหลือเจ้า แต่จาวหนิงนางไม่ว่าง" ผู้เฒ่าฟู่ปฏิเสธไป "เสี่ยวเถาก่อนหน้านี้บอกเจ้าไว้นั้นถูกต้อง ในบ้านเกิดเรื่องขึ้นแล้ว เจ้ารีบกลับไปเถอะ"

หลีกเลี่ยงเรื่องถ้านางอยู่ต่อแล้วเกิดเรื่องอะไรขึ้นจริง แล้วโดนหางเลขไปด้วย

"มีเรื่องอะไรที่ทำให้นางแค่โผล่หน้าไปก็ยังไม่มีเวลา?" ฟู่รั่วเสวี่ยโมโหขึ้นแล้ว