อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 642

ฟู่รั่วเสวี่ยกลับมาถึงบ้านสามี เด็กชายตัวอ้วนกลมอายุราวเจ็ดแปดขวบคนก็พุ่งเข้ามา

"คุณชายน้อยหยุดก่อน อย่าวิ่ง!" สาวใช้รีบร้องขึ้น

แต่ว่าเด็กคนนั้นไม่ฟังเลย หัวพุ่งมาทางท้องฟู่รั่วเสวี่ย

ฟู่รั่วเสวี่ยคิดจะเบี่ยงหลบ แต่ปฏิกิริยาไม่ได้รวดเร็วขนาดนั้น จึงถูกเด็กคนนั้นกระแทกเข้าไปที่ท้อง

ความเจ็บปวดแล่นจนทำนางน้ำตารื้น นางกุมท้องตัวงอพูดไม่ออกอยู่นาน

"ผู้หญิงเลว!"

คุณชายน้อยถลึงตาใส่ฟู่รั่วเสวี่ยอย่างมาดร้าย หมุนตัววิ่งออกไป

"ฮูหยิน ท่านไม่เป็นไรใช่ไหม?" สาวใช้รีบเข้ามาประคองตัวฟู่รั่วเสวี่ย

ฟู่รั่วเสวี่ยน้ำตาคลอเบ้า

ความเจ็บปวดนี้กว่าจะบรรเทาลง

"เจ้าเด็กชั่วนั่นจงใจแน่ๆ จะต้องมีคนไปพูดอะไรข้างหูเจ้าเด็กนั่นแน่" ฟู่รั่วเสวี่ยชิงชังจนอยากจะฆ่าคนขึ้นมา

เรื่องแบบนี้ไม่ใช่ครั้งแรกด้วย ครั้งเดียวยังดูเป็นอุบัติเหตุได้ สองครั้งนางก็ยังพอกล่อมตนเองได้ว่าเด็กคนนี้ซุกซน

แต่นี่มันครั้งที่สามแล้ว

จะต้องมีคนไปเสี้ยมสอนเขา ยิ่งไปกว่านันยังจงใจกระแทกมาที่ท้องนางอีก ในจวนใครกันที่ไม่อยากให้นางตั้งครรภ์? แล้วถ้านางตั้งครรภ์ขึ้นมาจริง มาถูกเจ้าเด็กชั่วนี่กระแทกแบบนี้เอายังจะรักษาไว้ได้ไหม?

เพียงแต่ว่าเจ้าเด็กคนนี้เป็นหัวแก้วหัวแหวนของฮูหยินอาวุโสเกากับเกาอวี้เฉิง ใครก็ไปแตะต้องเขาไม่ได้ กระทั่งนางก็ยังไม่เว้น

ถูกต้อง นางเป็นแค่ภรรยารอง ยิ่งไปกว่านั้นเกาอวี้เฉิงยังโตกว่านางถึงสิบสองปีเต็ม หน้าตาก็น่าเกลียด

ถ้าไม่ใช่เพราะถูกฟู่จาวหนิงไล่ออกมาจากบ้านตระกูลฟู่ และพวกเขาก็ไม่อยากจะกลับบ้านเกิด เพื่อที่จะอยู่ต่อในเมืองหลวง นางจึงต้องออกเรือนเข้ามาในบ้านแบบนี้?

ที่น่าเศร้าก็คือ เกาอวี้เฉิงเป็นคนที่เงื่อนไขดีที่สุดในขอบเขตที่นางจะออกเรือนด้วยได้แล้ว

ก่อนที่จะออกเรือนเข้ามาฟู่รั่วเสวี่ยยังคิดว่านางสามารถเป็นนายหญิงได้ แค่เด็กคนเดียวจะทำอะไรได้? ไม่ใช่เดี๋ยวก็ต้องเรียกนางว่าท่านแม่ เดี๋ยวก็ต้องมารับการสั่งสอนอบรมจากนางหรือ?

นางยังคิดว่าตนเองมีแผลการกลอุบายอยู่เสียด้วยซ้ำ แต่หลังจากแต่งเข้ามาจริงๆ ความกลับกลับตบฉาดเข้าที่หน้านางอย่างจัง

จวนอ๋องเจวี้ยนทางนั้น สืออีคว้ามือเปล่า รู้ว่าฟู่จาวหนิงไปที่จวนตระกูลโม่ อ๋องเจวี้ยนออกไปรับนางแล้ว พอรับเสร็จก็จะไปที่เรือนตระกูลเสิ่นอีก

สืออีร้อนรนทนไม่ไหว ให้องครักษ์แบ่งกำลังออกไปหาคนทันที

พวกเขาเจออ๋องเจวี้ยนกับฟู่จาวหนิงที่ประตูเรือนตระกูลเสิ่น

ฟู่จาวหนิงเพิ่งจะเตรียมเข้าประตู เซียวหลันยวนเดินตามอยู่ด้านหลัง จู่ๆ ก็หันหน้ากลับมามองผาดหนึ่ง

"ท่านอ๋อง! พระชายา! บ้านตระกูลฟู่เกิดเรื่องแล้ว!"

ประโยคเดียวขององครักษ์ ทำให้ฟู่จาวหนิงหน้าเปลี่ยนสีไปทันที

"เจ้าว่าอะไรนะ?"

"สืออีกแจ้งข่าวมา บอกว่าทหารทางการกลุ่มหนึ่งบุกเข้ามาจับตัวคุณชายเฮ่อเหลียนไปแล้ว"

"ท่านปู่ของข้าล่ะ?" ฟู่จาวหนิงถามอย่างร้อนรน