อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 643

"ผู้เฒ่าฟู่ไม่เป็นไรแล้วชั่วคราว แต่พระชายาโปรดรีบกลับไปด้วยเถิด"

"ไป!"

ฟู่จาวหนิงหมุนตัวขึ้นรถม้าไปอีกครั้งทันที

เซียวหลันยวนเองก็รีบตามไป "ขับไวหน่อย"

"ขอรับ"

คนขับรถรีบลงแสให้รถม้าหันหัว แล่นตรงไปทางบ้านตระกูลฟู่

ประตูใหญ่เปิดออก มีองครักษ์ยื่นหัวออกมามองรถม้าที่แล่นห่างออกไป คิดๆ แล้วก็รีบตรงเข้าไปรายงาน

"นายท่าน คุณหนูจาวหนิงเพิ่งมาถึงประตูบ้าน แต่เหมือนที่บ้านเกิดเรื่อง จึงรีบหันกลับไปแล้ว"

เสิ่นเสวียนช่วงนี้ร่างกายดีขึ้นบ้างแล้ว เพียงแต่เขาไม่ค่อยอยากอาหาร ดังนั้นกินเท่าไรก็ไม่อ้วน รูปร่างจึงผอมแห้งอยู่เสมอ

เขานั่งอยู่บนเก้าอี้ราชครูที่ปูพรมขนจิ้งจอกไว้ กำลังพลิกอ่านหนังสือเล่มหนึ่งอยู่

เดิมทีคิดว่าวันนี้ฟู่จาวหนิงจะมา เขาก็รอนางอยู่ตลอด

ตอนนี้พอได้ยินเสียงขององครักษ์ เสิ่นเสวียนจึงขมวดคิ้ว ลุกขึ้นยืน

"เตรียมรถ ไปบ้านตระกูลฟู่"

เขายังไม่เคยไปบ้านตระกูลฟู่เลย

ตอนนี้เขายืนยันกว่าเก้าส่วนแล้วว่าฟู่หลินซื่อคือน้องสาวของเขา แต่กลับยังไม่เคยไปดูที่บ้านนางเลย ควรจะไปเสียหน่อย

ถ้าบ้านตระกูลฟู่เกิดเรื่องขึ้นจริงๆ เขาเองก็ต้องคอยสนับสนุนนางอยู่ข้างกายฟู่จาวหนิง

"นายท่าน ท่านตอนนี้ออกไปจะไม่เป็นไรหรือ?"

"ไม่เป็นไร"

ฟู่จาวหนิงพบเข้ากับสืออีที่ไปจวนตระกูลโม่แล้วกลับมาระหว่างทาง สืออีขวางรถม้า กระโจนตัวขึ้นมา

"ออกไปหานอกเมือง ไปหาบนภูเขา" ฟู่จาวหนิงเอ่ยขึ้น

นางไม่รู้เพราะอะไร ตอนนี้จึงมีลางสังหรณ์เช่นนี้ เหมือนกับว่าสามารถสัมผัสได้ถึงความไม่สงบและสิ้นหวังของเฮ่อเหลียนเฟย

จนตอนนี้นางก็ยังไม่เข้าใจว่าเป็นเพราะอะไรกันแน่ ในสมองก็เหมือนคิดออกแค่ความเป็นไปได้เดียว บางทีอาจจะเป็นสัมผัสระหว่างสายเลือดด้วยกันกระมัง?

ถ้าหากเป็นเช่นนี้เฮ่อเหลียนเฟยก็เป็นน้องชายของนางจริงหรือ แบบพ่อแม่เดียวกันนั่นน่ะนะ?

"ได้" เซียวหลันยวนรับปากทันที

ตัวเขาเองก็ออกมาก่อนแล้ว "ข้าจะไปหาด้วยตนเอง ถ้าหากเป็นคนจากในวังมา เกรงว่าองครักษ์เองก็คงจะรั้งไว้ไม่อยู่"

"ท่านเองก็ระวังตัวด้วย" ฟู่จาวหนิงจับข้อมือเขา

"วางใจเถอะ" เซียวหลันยวนเองก็รู้สึกแปลกใหม่ขึ้นมาทันที ราวกับว่านี่เป็นครั้งแรกที่นางเป็นห่วงเขาขึ้นมาเอง? แล้วยังดูตรงไปตรงมาอีกด้วย

ฟู่จาวหนิงรีบร้อนกลับไปบ้านตระกูลฟู่