อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 646

"ข้าฟัง ข้าจะฟัง"

ฟู่จาวหนิงปลอบผู้เฒ่าฟู่เสร็จ มองเขาดื่มยาจนผล็อยหลับไป จากนั้นจึงถอยออกมา

"จงเจี้ยน สืออี พวกเจ้าคอยคุ้มกันอยู่ในบ้านตระกูลฟู่"

นางหยิบเข็มเล่มหนึ่งออกมา "สิ่งนี้ข้าฉาบยาพิษไว้ แต่เป็นแค่พวกที่ทำให้เส้นเอ็นอ่อนแรงลงทำนองนั้น ถ้าหากมีเรื่องเช่นวันนี้อีก จะเป็นคนในที่ว่าการ หรือว่าคนในวัง พวกเจ้าก็ใช้สิ่งนี้ไปเลย จัดการล้มคนลงก่อน รอข้ากลับมาแล้วค่อยจัดการ"

"ล้มคนลงไปก่อนหรือ?"

"ใช่!"

ฟู่จาวหนิงสีหน้าเย็นเยียบ "พวกเจ้าเองก็ควรจะรู้ ท่านปู่ของข้าทนการกระตุ้นมากขนาดนั้นไม่ไหว ข้าต้องเาอชีวิตของเขาเป็นหลัก รักษาชีวิตของเขาไว้ก่อน ส่วนเรื่องขัดราชโองการหรือหลอกลวงองค์จักรพรรดิ สามารถจัดการภายหลังได้!"

"ขอรับ พวกข้าเข้าใจแล้ว"

"ตอนนี้ในบ้านก็ส่งให้พวกเจ้าแล้ว ข้าจะไปหาเสี่ยวเฟย"

จงเจี้ยนมองฟู่จาวหนิงออกไป ถอนหายใจ

"พี่ใหญ่ ท่านถอนหายใจทำไมกัน?"

"ก็แค่รู้สึกว่า คุณหนูนี่เข้มแข็งเด็ดเดี่ยวจริงๆ แล้วยังกล้าหาญมากด้วย คนในที่ว่าการบอกจะล้มก็ล้มทิ้งไปเลย แล้วยังก็ยังรู้สึกว่านางจะมีวิธีแก้ไขในภายหลังจริงๆ เสียด้วย คนเช่นนี้เหมาะกับท่านอ๋องของพวกเราจริงๆ!"

ท่านอ๋องพวกเขาในมือมีองครักษ์เงามังกร แล้วยังมีแรงกดดันจากสิ่งเหล่านั้นที่ไท่ซ่างหวงให้มาอีก ถ้าจะต่อต้านกับองค์จักรพรรดิและฮองเฮา แล้วพระชายาเป็นคนอ่อนแอเกินไป ก็คงจะถูกคนอื่นฉวยโอกาสมาฉุดรั้งท่านอ๋องพอดี

ฟู่จาวหนิงเป็นเช่นนี้จึงจะเหมาะสม!

"คุณหนูจาวหนิง"

ฟู่จาวหนิงเพิ่งมาถึงโถงหน้า ก็เห็นเสิ่นเสวียนพาคนเข้ามา

ลุงจงเข้าไปต้อนรับพวกเขาเข้ามา สายตาก็เหลือบมองบนตัวเสิ่นเสวียนอยู่ตลอด

"ท่านลุง ท่านมาได้อย่างไรกัน?" ฟู่จาวหนิงรู้สึกเกินคาดมาก

ที่แท้ก็คนของเสิ่นเสวียน!

ฟู่จาวหนิงเม้มปาก ไม่พูดอะไรอีก ตะคอกเบาๆ ขึ้นมาเสียงหนึ่ง เฆี่ยนม้าวิ่งออกไป

ประตูเมือง ใกล้จะปิดแล้ว

ฟู่จาวหนิงไม่มีไปหายังทิศทางอื่น พุ่งออกจากประตูเมืองไป

หลังจากกวดมาบนถนนทางการพักหนึ่ง นางก็หยุดม้าลง และกระโจนลงมากะทันหัน รีบเดินไปข้างๆ โค้งเอวเก็บของสิ่งหนึ่งขึ้นมา

นั่นเป็นกระดาษก้อนหนึ่งที่อยู่ในพงหญ้าข้างทาง

นางกางออก และเห็นภาพของตราหยกพกบนกระดาษ

นี่คือสิ่งที่เฮ่อเหลียนเฟยพกติดตัว รูปภาพหยกพกที่วาดไว้ในตอนนั้น เขาถูกพาออกมานอกเมืองแล้วจริงๆ!