อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 649

"อ๋องเจวี้ยนคุมองครักษ์เงามังกรอยู่ในมือ คงไม่ได้มีใจคิดไม่ซื่อหรอกกระมัง?"

แน่นอนว่ามีคนรู้สึกว่าพวกเขาคิดมากเกินไป "องค์รักษ์ต่อให้จะร้ายกาจอีกแค่ไหน ก็ไม่ใช่ว่ามีอยู่แค่ไม่กี่คนหรือไรกัน? องค์จักรพรรดิมีทหารนับล้านนะ องครักษ์เงามังกรจะต้านทานทหารนับล้านไหวหรือ?"

สองพี่น้องอันเหนียนอันชิงที่กำลังออกมาซื้อของว่างก็ได้ยินเสียงวิพากษ์วิจารณ์เข้าพอดี

พวกเขาสบตามองกัน ไม่พูดอะไร หยิบของว่างแล้วออกประตูไป

รอจนขึ้นรถม้า อันชิงจึงมองไปทางอันเหนียน

"ท่านพี่ ที่พวกเขาพูดท่านเห็นว่าอย่างไร?"

"เห็นว่าอย่างไร?" อันเหนียนยิ้ม "เจ้าหมายถึงด้านไหนล่ะ?"

"องครักษ์เงามังกรถ้าอยู่ต่อหน้าทหารนับล้านก็ไม่ใช่อะไรทั้งนั้น" อันชิงกดเสียงลงต่ำ

"ยังไม่พูดถึงว่าอ๋องเจวี้ยนมีใจจะนั่งตำแหน่งนั้นไหม เอาแค่ทหารนับล้าน เจ้าคิดว่าทหารนับล้านน่ะอยู่ในที่เดียวกันหรือ? การจะเรียกรวมทหารนับล้านไม่ใช่เรื่องที่ง่ายดายเลย แต่ละค่ายทหารก็มีแม่ทัพที่แตกต่างกัน แต่องครักษ์เงามังกรอยู่ในเมืองหลวง"

อันชิงฟังเข้าใจความหมายของเขาทันที

คนอื่นพูดกันว่าองครักษ์เงามังกรไม่สามารถต้านทานทหารนับล้านไหว แต่อันที่จริง ทหารนับล้านก็ไม่แน่ว่าจะมีโอกาส บางทีถ้ามีเวลาก็เรียกรวมมาไว้ด้วยกัน แล้วรีบตรงมายังเมืองหลวง

ก่อนหน้าที่พวกเขาจะมาถึง ไม่แน่องครักษ์เงามังกรอาจจะควบคุมวังจักรพรรดิไปแล้วเรียบร้อยแล้วก็ได้

จะว่าไป แม่ทัพในค่ายทหารต่างๆ ก็ไม่ใช่มีแค่คนเดียว พวกเขาก่อนหน้านี้ก็มีการลงแรงกันไประดับหนึ่งแล้ว ไม่ใช่ว่าภายใต้คำสั่งเดียว แม่ทัพทั้งหมดก็จะรวมทหารเข้ามาในเมืองหลวงได้ทันทีเสียหน่อย

ค่ายทหารมากมาย เหล่าทหารก็ไม่ใช่ว่าจะออกจากฐานที่มั่นได้ตามใจ ไม่ใช่จะเข้าเมืองหลวงได้ตามใจเสียหน่อย

ไม่ใช่เรื่องที่จะเสร็จสิ้นด้วยคำสั่งเดียว

ดังนั้น ทหารนับล้านมาต่อต้านกับองครักษ์เงามังกร อันที่จริงเป็นเรื่องที่ไม่มีทางเกิดขึ้นได้เลย

ในเมื่อเป็นเช่นนี้ อ๋องเจวี้ยนจะต้องกลัวอะไร?

"แต่ว่าดูจากตอนนี้ เหมือนว่าในวังจะเกิดเรื่องอะไรขึ้นแล้ว" อันเหนียนถอนหายใจ

"ท่านพี่ แล้วถ้าอ๋องเจวี้ยนเป็นปฏิปักษ์กับองค์จักรพรรดิขึ้นมา ท่านจะยืนอยู่ฝ่ายไหนหรือ?" อันชิงถามขึ้นอย่างอดไม่อยู่

อ๋องเจวี้ยนก่อนหน้านี้ก็ไม่ค่อยจะดูมีตัวตนมาโดยตลอด ตอนนี้เขากลับทำให้คนทั้งเมืองไม่อาจมองข้ามเสียแล้ว

"เช่นนั้นพวกเรายังต้องปิดประตูเมืองไหม?"

"ไร้สาระ ก็ต้องปิดสิ"

ตอนที่พวกเขากำลังจะปิดประตูเมือง ลู่ทงกับเจิ้งหยางก็พุ่งออกไปราวกับสายลม

"ใครน่ะ" ทหารร้องเรียก

แต่พวกเขาก็มองไม่ออก

พวกของลู่ทงเฆี่ยนม้าทะยานติดตามอ๋องเจวี้ยนอยู่ห่างๆ

เจิ้งหยางถามขึ้น "ลู่ทง พวกเราตามอ๋องเจวี้ยนออกมาแบบนี้จะไม่เป็นไรจริงหรือ?"

"เจ้ากลัวหรือไร?" ลู่ทงยกเสียงสูง เสียงลมหวีดหวิว ถ้าไม่ตะโกนดังหน่อยจะไม่ได้ยิน "ตอนข้าไปบ้านตระกูลโม่เขาก็บอกกันว่าองครักษ์ของลูกพี่หนิงรีบร้อนหาตัวนาง ดูท่าน่าจะเกิดเรื่องขึ้นแล้ว! เจ้าเห็นอ๋องเจวี้ยนตึงเครียดเช่นนี้ก็รู้แล้ว ตอนนี้ถ้าพวกเราไม่ติดตามเขาไป ไม่รีบหาโอกาสเข้าช่วยเหลือ พวกเรายังจะเป็นน้องเล็กของลูกพี่หนิงได้อีกหรือ?"