อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 650

เจิ้งหยางรู้สึกว่าลู่ทงพูดถูก

"ใช่ พวกเราต้องช่วยลูกพี่หนิงดู ว่าอ๋องเจวี้ยนจะไปช่วยนางทำอะไร? ถ้าหากไม่ใช่ เช่นนั้นพวกเราก็ต้องรีบหาตัวลูกพี่หนิงแล้วไปช่วยเหลือนาง!"

"ถูกต้องถูกต้อง ข้าเองก็คิดเช่นนี้"

"พวกเจ้าตอนนี้จะถอยก็ยังทันนะ หันม้ากลับไปที่เมืองหลวงเสีย!" ลู่ทงหันหน้าไปบอกเหล่าพี่น้องที่อยู่ด้านหลัง

เจิ้งหยางติดตามมา "เจิ้งทงพูดถูกต้อง พวกเจ้าเองก็มองออกแล้ว อ๋องเจวี้ยนตอนนี้นำองครักษ์เงามังกรอย่างองอาจเช่นนี้ เป็นไปได้ว่าน่าจะไปยั่วโมโหองค์จักรพรรดิเข้าแล้ว พวกเราจะติดตามอ๋องเจวี้ยนไป หลังจากนี้อาจจะถูกองค์จักรพรรดิทิ้งได้ คงคิดให้ถี่ถ้วน!"

เหล่าคุณชายพวกนั้นมองหน้ากันไปมา จากนั้นก็ร้องเรียกขึ้นเสียงดัง "ลู่ทง เจิ้งหยาง พวกเจ้าดูถูกกันเกินไปไหม? พวกเราตอนนั้นเองก็ถูกลูกพี่หนิงช่วยชีวิตไว้ที่เขาเมฆอรุณนะ พวกเราต้องอยากช่วยลูกพี่หนิงอยู่แล้ว!"

"ใช่ๆๆ ไม่ใช่ว่ามีแค่พวกเจ้าสองคนที่ไม่กลัวตายนะ พวกข้าก็ไม่กลัวตายเหมือนกัน!"

"กลัวตาย แต่ก็ต้องคอยสนับสนุนลูกพี่หนิงนะ!"

พวกเขาทยอยกันตะโกนขึ้นมา

ก่อนหน้านี้พวกเขาล้วนเป็นพวกโง่เขลาเบาปัญญา ทุกวันเอาแต่นัดกันออกไปล่าสัตว์ดื่มสุราเกกมะเหรกไปเรื่อย บางครั้งพอเห็นเหล่าหญิงสาวในงานเลี้ยงก็จะตีเนียนเข้าไปชมไปเหล่ เรียนหนังสือไม่ได้เรื่อง ไม่อยากจะเป็นข้าราชการ เหล่าผู้อาวุโสในบ้านล้วนปวดหัวกันหมด

และไม่รู้ว่าพอหลังจากยี่สิบไปจะทำอะไรกันดี

มีหลายคนที่แต่งงานแล้ว แต่ส่วนใหญ่ก็ไม่รู้ว่าหลังจากแต่งงานแล้วต้องทำอะไร วันวันก็ยังคงออกมาเที่ยวเล่น

หลังจากรู้จักฟู่จาวหนิง พวกเขาจู่ๆ ก็รู้สึกหญิงสาวคนหนึ่งเช่นนี้ช่างก้าวหน้าดูมีอนาคตเหลือเกิน สง่ามาก เก่งกาจมาก

บนตัวนางมีความตั้งใจพยายามและความเชื่อมั่นที่พวกเขาไม่เคยมี นางเหมือนรู้อยู่ตลอดว่าตนเองจะทำอะไร และวิชาแพทย์ก็ยังเก่งกาจ ในภูเขาเองก็ยังกล้าหาญราวกับปลาที่ได้น้ำ

พวกเขาอยากจะเข้าใกล้นางอย่างควบคุมไม่อยู่ รู้สึกแต่ว่าบนตัวนางสามารถเรียนรู้อะไรได้มากมาย บางทีหลังจากนี้อาจจะกลายเป็นคนที่ยอดเยี่ยมอย่างนางก็เป็นได้

จะว่าไป ฟู่จาวหนิงก็เป็นผู้มีพระคุณต่อพวกเขาอีกด้วย

หลังจากกลับมาครั้งนั้น พวกเขาเหล่านี้ก็ไม่เพียงแต่มานั่งหารือกันเท่านั้น ทว่าก็ยังไม่เข้าใจว่าใครกันแน่ที่ต้องการชีวิตพวกเขา

ความรู้สึกไร้พลังความสามารถจนเกือบจะถูกใครก็ไม่รู้มาลอบสังหารเอาชีวิตไปนี่มันช่างไม่ดีเสียเหลือเกิน

พวกเขาล้วนรู้สึกว่าถ้าติดตามฟู่จาวหนิงนานหน่อย พวกเขาก็น่าจะเข้าใจอะไรขึ้นมาบ้าง ยิ่งไปกว่านั้นพวกเขาเองก็อยากจะก้าวหน้าด้วยเช่นกัน ไม่อยากจะเป็นพวกคุณชายที่เป็นแต่กินดื่มเล่นสนุกไปวันวันแบบนี้

หรือว่าที่เขาไพล่มือไว้ด้านหลังเพื่อใช้ลูกไม้ถูกพวกเขาเห็นทั้งหมดเลยหรือ?

"เจ้าจะทิ้งสัญลักษณ์ไว้พวกเข้าก็ให้เจ้าทิ้ง เจ้าคงคิดว่าขอแค่ฟู่จาวหนิงหาเจ้าพบก็จะตามมาทันสินะ? วางใจเถอะ พวกเราเองก็รู้สึกเช่นนั้น ฟู่จาวหนิงไม่ใช่ว่าเป็นคนที่วิชาแพทย์กับทฤษฏียาร้ายกาจหรอกหรือ?"

"พวกเจ้าทำอะไรลงไป?" เฮ่อเหลียนเฟยร้องขึ้นอย่างอดไม่อยู่

"พวกเราไม่ได้ทำอะไร ก็แค่สาดผงยาบางอย่างลงไปในจุดที่คิดว่านางอาจจะหาทิศทางไม่เจอ เมื่อทฤษฏียาของนางร้ายกาจเสียขนาดนั้น จะต้องดมกลิ่นที่พิเศษนั่นได้กระมัง?"

จ้าวเฉินตอนนี้อารมณ์ดูผ่อนคลายสุดๆ "แต่ว่านางคงจะไม่รู้ว่าพี่มู่ต่างหากที่เป็นเทพแห่งยาสมุนไพร! ยาเหล่านั้นมีผลแอบแฝงอยู่ แต่ไม่รู้ว่านางจะแยกออกไหม ขอแค่นางดมอย่างละเอียด และระหว่างที่ค้นหาก็ดมมาตลอดทาง นางก็จะติดพิษ"

เขามองใบหน้าเฮ่อเหลียนเฟยที่สีหน้าเปลี่ยนอย่างหยิ่งทะนง

"พวกเจ้าวางพิษอะไรใส่นาง!"

เฮ่อเหลียนเฟยตอนนี้เสียใจขึ้นมาแล้ว ถ้ารู้แต่แรกคงไม่ทำอะไรตุกติกแบบนั้น!

เขาก่อนหน้านี้คิดว่าฟู่จาวหนิงเก่งกาจอย่างมาก จะต้องพบสัญลักษณ์เล็กๆของเขาแน่ๆ แต่ว่าตอนนี้เขาอยากให้นางหาไม่พบ!