อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 651

"ที่นี่ จะเป็นสถานที่ที่ฟู่จาวหนิงไม่มีทางลืมเลือนไปตลอดชีวิต"

จ้าวเฉินชี้ไปที่เขาลูกนี้

เฮ่อเหลียนเฟยเงยหน้ามองไปผาดหนึ่ง ทั้งภูเขาเป็นหิมะขาวโพลน ด้านหน้ามีถนนสายหนึ่ง มีรอยเท้าของคนบางส่วนเหยียบไปแล้ว ดูสับสนวุ่นวาย แต่ก็สะดุดตาเป็นอย่างมาก

เขาเข้าใจขึ้นมาทันที

พวกของจ้าวเฉินต้องเคยมาที่นี่ก่อนแล้วแน่นอน หรือบางทีอาจจะเป็นคนของพวกเขา

ดูจากรอยเท้า จำนวนคนไม่น้อยเลย

พวกเขาไม่กลัวว่ารอยเท้าเหล่านี้จะเปิดโปงพวกเขา นี่คือคิดจะล่อฟู่จาวหนิงขึ้นเขากระมัง

"เจ้าไม่ใช่จะเอาชีวิตข้าหรือ? ข้าไปไปก็พอแล้ว!" เฮ่อเหลียนเฟยร้องขึ้นมา หลังจากนี้ก็คิดจะกัดลิ้นแรงๆ

แต่ว่าพี่มู่คนนั้นก็มาบีบหน้าของเขาเอาไว้ทันที บิดคางของเขาเสียงดังกร๊อบ กรามของเขาหลุดออกมา

ตอนนี้เขากัดลิ้นไม่ได้อีกแล้ว

"เอาล่ะ อย่าไปกระตุ้นเขาเลย ขึ้นเขากันก่อน" พี่มู่เอ่ยกับจ้าวเฉิน

"ลุกขึ้นมา" จ้าวเฉินเตะเฮ่อเหลียนเฟย "เจ้าคิดว่าเจ้าตายแล้วก็จบหรือ? ถ้าเจ้าตายไป ฟู่จาวหนิงก็จะน่าเวทนายิ่งกว่า ไม่เชื่อเจ้าก็ลองดู ถ้าเจ้ายังไม่ลุกขึ้นอีก ต่อให้เป็นผู้เฒ่าตระกูลฟู่คนนั้นพวกเราก็จะไม่ปล่อยไป"

เฮ่อเหลียนเฟยถลึงตามองเขาอย่างโกรธแค้น

แต่ว่าเขาก็พูดถึงผู้เฒ่าฟู่ขึ้นมาแล้ว เฮ่อเหลียนเฟยรู้สึกไม่ยินยอมแต่ก็จำใจต้องกระเสือกกระสนลุกขึ้นมา

พวกเขาปลดเชือกบนขาของเขาออก จากนั้นก็เอามือทั้งสองของเขามามัดไว้ด้านหน้าแทน

"ขึ้นเขา"

"พวกเขาถูกพบแล้วหรือ?" ผู้บัญชาการกองธงมู่มองไปยังกลุ่มผู้ชายที่อยู่ข้างๆ คนเหล่านี้ ไม่ถูกสิ ในนี้มีอยู่คนหนึ่งแม้จะแต่งตัวเป็นชายแต่แค่ดูผาดเดียวก็มองออกว่าเป็นผู้หญิง

คนเหล่านี้เป็นใครกัน?

ผู้หญิงที่แต่งตัวเป็นชายคนนั้นห่อไหล่ หายใจออกมาเป็นควันขาว อากาศแบบนี้มันหนาวเสียจริง

"เป็นเพราะอ๋องเจวี้ยนคนนั้นแท้ๆ! ช่วงนี้เขาเอาแต่ออกคำสั่งให้องครักษ์เงามังกรเดินในกองทหาร ยิ่งไปกว่านั้นยังไม่รู้ว่าเขาคิดออกได้อย่างไร คนของพวกเรากว่าจะไต่เต้าตำแหน่งขึ้นไปได้ แต่ส่วนใหญ่ก็ดันอยู่ในขอบเขตค้นหาของพวกเขาหมด"

นางเอ่ยขึ้นอย่างเหี้ยมเกรียม "กว่าข้าจะยั่วยวนเจ้าหัวหน้าที่คุมเจ้าหน้าที่ฝ่ายหุงหาอาหารหลายสิบคนในกองทหารคนนั้นได้ เจ้าอ้วนนั่นหน้าตาก็น่าเกลียด ข้าสังหารภรรยาของเขาไปแล้ว เพิ่งจะออกเรือนกับเขาได้ไม่นาน ยังไม่ทันจะได้นอนเคียงหมอนกันเท่าไรเลยเถอะ!"

"พูดแต่เรื่องสำคัญพอ" ผู้บัญชาการกองธงมู่ขมวดคิ้ว

หญิงสาวคุกเข่าลงมา เอ่ยขึ้นอย่างไม่ยินยอม "ก็ตำแหน่งนี้มันสำคัญ ถึงตอนนั้นจะหาโอกาสวางสลอดใส่อาหารในกองทหาร ก็ไม่ใช่ว่าสามารถทำลายค่ายตงต้าของพวกเขาได้ในช่วงเวลาสำคัญโดยไม่ต้องเสียพลทหารเลยแม้แต่คนเดียวหรอกหรือ?"

เฮ่อเหลียนเฟยที่ฟังคำพูดเหล่านี้อยู่ข้างๆ ก็อดสูดปากขึ้นมาไม่ได้