อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 652

คนเหล่านี้น่าจะไม่ใช่คนแคว้นเจา!

พวกเขาเองก็ไม่รู้วางแผนไว้นานแค่ไหนแล้ว ถึงได้มีคนตั้งมากมายแทรกซึมเข้าไปยังตำแหน่งต่างๆ ในเมืองหลวงของแคว้นเจาได้อย่างเงียบเชียบแบบนี้!

ผู้บัญชาการกองธงมู่พ่นลม ฟังแล้วก็รู้สึกหงุดหงิด

"แล้วพวกเจ้าล่ะ?"

ชายกลุางคนหนึ่งในนั้นที่ดูแล้วมีการศึกษาหน่อยก็ถอนหายใจออกมา มีท่าทางไม่ค่อยยินยอมขึ้นด้วยเช่นกัน

"ข้าถูกเปิดโปงอย่างไม่ค่อยเป็นธรรมด้วย! ทั้งหมดเพราะฟู่จาวหนิงคนนั้น！"

เฮ่อเหลียนเฟยเงี่ยหูฟังคำพูดของพวกเขา เหมือนจะพูดถึงพี่หญิงหรือเปล่า?

"และเพราะก่อนหน้านี้ฟู่จาวหนิงมาซื้อยาที่ร้านยาของพวกข้า ตอนนั้นข้าก็ไม่ได้คิดมาก แค่รู้สึกว่าร้านยามากมายทั่วทั้งเมืองกำลังหัวเราะเยาะเรื่องที่นางไปขุดผักป่าแล้วคิดว่าเป็นยาสมุนไพรเอามาขาย รู้สึกว่าข้าก็ควรจะทำเหมือนคนอื่นๆ หัวเราะเยาะนางไปรอบหนึ่ง"

คนชุดดำข้างๆ ก็หัวเราะเสียงเย็นชา

"เหมือนเจ้าไม่ได้แค่หัวเราะเยาะนางนะ แต่เจ้ามันบ้ากาม ตอนนั้นพอเจ้าเห็นฟู่จาวหนิงสวยเป็นพิเศษ แล้วยังคิดจะยื่นมือไปลูบนางอีก ยิ่งไปกว่านั้นยังบอกนางว่าถ้านางมาอยู่ด้วยไม่กี่วัน ผู้เฒ่าฟู่ต้องการยาอะไร เจ้าจะประเคนช่วยให้หมด"

คนร่างผอมสูงอีกคนหนึ่งก็รู้สึกโมโหไม่ยินยอมเช่นกัน "ถูกต้อง! ตอนนี้คนทั้งเมืองหลวงใครบ้างที่ไม่รู้ว่าอ๋องเจวี้ยนชอบพอฟู่จาวหนิงเข้าแล้ว? เขายังตรวจสอบไปถึงเรื่องในอดีตอีกด้วย ดังนั้นเขาจึงจับจ้องตัวเจ้า! แต่เจ้าดันไปหาฮวาเหนียงเนี่ยนะ!"

หญิงสาวที่ปลอมตัวเป็นชายถลึงตาโต "ให้มันได้อย่างนี้! เซียวเหล่าเอ้อร์ ที่แท้ก็เจ้าหรือที่เปิดโปงข้า?"

"ไม่ใช่แค่นี้นะ ข้าเป็นลูกค้าหลักของร้านยาที่เขามาบ่อยที่สุด ดังนั้นข้าเลยถูกจับตาตามไปด้วย และเพราะอ๋องเจวี้ยนรู้ว่าเขาเคยไปหยอกฟู่จาวหนิงไว้ อ๋องเจวี้ยนเลยจับตาเขาเขม็ง สุดท้ายพวกเราทั้งหมดเลยโดนฉุดกระชากออกมากันหมด"

คนเหล่านี้ล้วนจ้องเขม็งเคืองๆ ไปที่เซียวเหล่าเอ้อร์คนนั้น

พวกเขาเองก็คิดไม่ถึงเลย ว่าอ๋องเจวี้ยนจะจัดการตรวจสอบเซียวเหล่าเอ้อร์อย่างหมดจดขนาดนั้นเพียงเพราะเรื่องเล็กๆ เรื่องหนึ่งเมื่อหลายปีก่อน ยิ่งไปกว่านั้นยังจับตาคนที่ไปมาหาสู่กับเขาไปด้วยอีก

เซียวเหล่าเอ้อร์ที่หยอกฟู่จาวหนิงไปครั้งนั้น ก็ไม่ได้ไปเอาเปรียบอะไรนางด้วย เพราะตอนนี้ฟู่จาวหนิงก็ถือว่าฉลาดอยู่ ยกรัฐทายาทเซียวออกมา บอกว่านางกับรัฐทายาทเซียวมีการหมั้นหมายกันแล้ว ถ้าเขาไม่กลัวตายก็ลงมือได้เลย

แต่พอเห็นดวงตาที่ยังถลึงโตของเซียวเหล่าเอ้อร์ เขาคิดไปถึงว่าเซียวเหล่าเอ้อร์คนนี้เคยเข้าไปหยอกเย้าพี่หญิง ความโกรธก็พุ่งขึ้นมา ยกเท้าเตะพัดศีรษะลูกนี้ปลิวลอย กลิ้งตกเขาไปด้วยกัน

คนทั้งหมดล้วนกวาดตามามองเขา

"เฮอะ หมากัดกัน" เฮ่อเหลียนเฟยมองบนใส่พวกเขา

เขาไม่กลัวหรอกนะ!

ต่อให้เห็นผู้บัญชาการกองธงมู่อะไรนั่นสังหารคนไปแล้วทำไมกัน? มีฝีมือก็มาสังหารเขาทิ้งเสียตอนนี้เลยสิ

"พวกเจ้าตอนนี้ถอนกำลังก่อน ลงจากหน้าผานี้แล้วแยกย้ายออกไปจากภูเขา"

ผู้บัญชาการกองธงมู่เบนสายตา ไม่สนใจเฮ่อเหลียนเฟย น้ำเสียงที่พูดกับคนเหล่านี้ดูเหี้ยมเกรียม "ถ้าถูกอ๋องเจวี้ยนจับได้ พวกเจ้าก็ต้องตายเสีย จะไม่มีใครไปช่วยพวกเจ้าแน่นอน"