อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 653

วิธีการของอ๋องเจวี้ยนเวลานี้ คือการบีบให้พวกเขาต้องล้มเลิกความพยายามในช่วงหลายปีนี้ แล้วถอนตัวออกไปจากเมืองหลวง

และเพราะอ๋องเจวี้ยนน่ากลัวเกินไป จับจ้องคนเพียงคนเดียว ก็ยังสาวไส้พวกเขาออกมาเป็นพรวนได้!

นี่อันตรายเกินไป ทำเอาพวกเขาตอนนี้ไม่กล้าจะเสี่ยงอยู่ต่อแล้ว

ในมืออ๋องเจวี้ยนมีองครักษ์เงามังกร และพลานุภาพก็ยังยิ่งใหญ่มาก

อย่างเช่นฮวาเหนียง เดิมทีคิดว่าตนเองออกเรือนกับหัวหน้าที่คอยดูแลเจ้าหน้าที่ฝ่ายหุงหาอาหารในค่ายตงต้าเหล่านั้น นี่เป็นงานที่ไม่เลวเลย และไม่ใช่สิ่งที่คนธรรมดาจะไต่เต้าขึ้นไปถึง เขาจะต้องมีเบื้องหลังจึงสามารถเข้าไปในค่ายได้ แล้วหัวหน้าคนนั้นก็ทำได้ดีในค่ายตงต้าอีกด้วย

แต่ว่าอ๋องเจวี้ยนก็ยังกล้าไม่สนใจ จัดการส่งองครักษ์เงามังกรเข้าไปจับคนในค่ายตงต้าเลย

หัวหน้าในค่ายตงต้าคนนั้นก็ไม่กล้าที่จะขัดขืน

ดังนั้นพวกเขาจะทำอะไรได้?

คนเหล่านี้ถ้าตกไปอยู่ในมืออ๋องเจวี้ยน เกรงว่าคงถูกไต่สวนอะไรออกมาแน่ ดังนั้นพวกเขาจึงต้องรีบถอนตัวกันก่อน

พอได้ยินผู้บัญชาการกองธงมู่พูดเช่นนี้ คนเหล่านี้ก็ไม่กล้ามีความเห็น รีบกระชับเสื้อผ้าหมุนตัวตามพวกองครักษ์ชุดขาวเหล่านั้นออกไป

"พี่มู่ พวกเขา..." จ้าวเฉินมองแผ่นหลังพวกเขา "คนไปกันหมดแล้ว พวกเราทางนี้จะมีคนพอไหม?"

จ้าวเฉินร้อนรนขึ้นมาแล้ว เขาเดิมทีคิดว่าองครักษ์เหล่านั้นจะอยู่ที่นี่ช่วยเหลือเสียอีก คิดไม่ถึงว่าผู้บัญชาการมู่จะให้พวกเขาออกไปจนหมด

"ไม่ใช่ว่าแค่หญิงสาวคนเดียวหรือ ต้องมีคนสักกี่คนกัน?" ผู้บัญชาการกองธงมู่เหล่มองเขา

"ไม่ใช่ พี่มู่ ข้าไม่ใช่บอกท่านแล้วหรือ? ฟู่จาวหนิงคนนี้ไม่ใช่หญิงสาวธรรมดา นางมีทั้งวิธีการแล้วก็ฉลาดอีกด้วย"

"นั่นเพราะพวกเจ้ามันโง่ นางไม่ใช่แค่ใช้ยาพิษเป็นหรือ? เจ้าบอกว่านางเป็นหมอ วิชาแพทย์ยอดเยี่ยมมาก แต่วิชาแพทย์ยอดเยี่ยมก็มุ่งเน้นไปที่วิชาแพทย์แล้ว จะต้องมีจุดอ่อนอยู่แน่ นางใช้พิษเป็น แต่ไม่มีทางเทียบกับวิชาพิษมณีของข้ากระมัง?"

ผู้บัญชาการกองธงมู่มั่นใจในตนเองมาก

ก่อนหน้านี้เขาเองก็รับมือเซียวหลันยวนลำบาก แต่ตอนนี้ถ้าหากมาถึงในภูเขาหิมะที่หนาวเหน็บขนาดนี้ เซียวหลันยวนก็เสียเปรียบเขาแล้ว

"พี่มู่หมายความว่าอย่างไร?" จ้าวเฉินไม่เข้าใจ

ผู้บัญชาการมู่ตอบ "เจ้าในเมื่อสวามิภักดิ์กับต้าชื่อขงพวกเราแล้ว เช่นนั้นข้าก็จะไม่ปิดบังเจ้า อ๋องเจวี้ยนก่อนหน้านี้ติดพิษไปแล้วสองครั้ง ครั้งแรกคนของลัทธิเทพทำลายล้างเป็นคนวาง ส่วนอีกครั้งหนึ่งคนของสำนักข้าเป็นคนวาง"

เฮ่อเหลียนเฟยเชิดหูฟัง

พวกผู้บัญชาการมู่คงไม่คิดจะไว้ชีวิตเขาแล้ว ดังนั้นตอนนี้จึงไม่คิดจะเลี่ยงอะไรเขาเลย

เขาใจเต้นผาง รู้สึกได้ว่าตนเองน่าจะได้ยินความลับที่ใหญ่เอามากๆ เข้าแล้ว และความลับนี้อ๋องเจวี้ยนก็คงอยากจะได้ยินอยู่กระมัง?

"เจ้าว่ามันบังเอิญไหม? พิษสองชนิดนี้พอติดเข้าด้วยกัน จะทำให้ในร่างกายเปลี่ยนเป็นพิษชนิดที่สาม คนที่ติดพิษนี้จะกลัวความหนาวอย่างมาก และข้าก็มียาชนิดหนึ่งที่สามารถทำให้พิษนั้นกำเริบขึ้นมาได้ด้วย"

ผู้บัญชาการมู่เหลือบมองไปทางเฮ่อเหลียนเฟย ไม่เห็นเขาอยู่ในสายตา