อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 658

แต่จ้าวเฉินที่พูดขึ้นมาตอนนี้มันก็ดูโง่มากจริงๆ เขารู้สึกควรกันไว้ก่อน จะไม่ซ่อนอยู่จุดเดียวกับจ้าวเฉิน

เขาส่งสัญญาณมือให้จ้าวเฉิน เป็นสัญญาณว่าตนเองจะไปอีกทางหนึ่ง จากนั้นก็ใช้วิชาตัวเบา บินแฉลบออกไปอีกด้านอย่างไร้ซุ่มเสียง

ตอนที่ร่อนลงชายเสื้อของเขาปัดไปยังกิ่งไม้กิ่งหนึ่ง

บนกิ่งไม้เดิมทีมีหิมะสุมตัวหนา พอถูกปัดเบาๆ หิมะที่สุ่มอยู่ด้านบนก็ทยอยร่วงลงมา

หูของฟู่จาวหนิงขยับเล็กน้อย ครั้งนี้ก็จับได้อีกทิศทางหนึ่ง

ที่นี่คนที่เหลือไว้น่าจะไม่มากเท่าไรนัก

ถ้าหากคนไม่มาก เช่นนั้นพวกเขาก็ต้องเตรียมอะไรไว้ในกระโจม

ระหว่างทางที่มานางก็ได้กลิ่นของวัตถุดิบยาที่ทำให้ประสาทด้านชาชนิดหนึ่ง แม้กลิ่นจะจางมาก แต่ขณะที่กองหิมะกดกลิ่นสิ่งของอื่นๆ ทั้งหมดลงไป กลิ่นจางๆ เช่นนี้นางก็ยังดมออกมาได้

ดังนั้นอีกฝ่ายน่าจะมีคนที่ใช้ยาใช้พิษได้อย่างร้ายกาจ

ฟู่จาวหนิงก่อนหน้านี้กินยาแก้พิษลงไปแล้วเม็ดหนึ่ง

ถัดจากนี้ก็น่าจะเป็นการประลองกันของยาและพิษระหว่างนางกับคนคนนั้นแล้ว

ฟู่จาวหนิงถือขวดสุราไว้ในมือ ในที่สุดก็ลุกขึ้นยืน

จ้าวเฉินพวกเขาพอเห็นการเคลื่อนไหวของนาง ในร่างกายก็เหมือนมีเส้นหนึ่งในร่างกายถูกดึงจนตึงขึ้นมาตามการเคลื่อนไหวของนาง ตึงเกร็งขึ้นในพริบตา

พวกเขาจ้องเขม็งไปที่ฟู่จาวหนิง

ฟู่จาวหนิงเดินตรงไปยังกระโจมผ้านั้นจริงๆ

ตอนนี้ฟ้ามืดหนักลงไปอีก

ถ้าไม่ใช่ว่านางทำให้เสียเวลานานขนาดนี้ พวกเขาก็ยังมองเห็นได้ชัดอีกหน่อย ตอนนี้พอฟ้ามืดลงมา ลมหิมะค่อยๆ แรงขึ้น พวกเขาที่คอยจับจ้องไม่วางตาเช่นนี้ ดวงตาก็เริ่มแดง พอลมหิมะพัดผ่าน พวกเขาอยากจะขยี้ตาขึ้นมาอย่างทนไม่ไหว

"ฟิ้ว!"

จู่ๆ ขวดสุราใบนั้นในมือฟู่จาวหนิงก็ถูกโยนออกไป

หลังจากออกมานางก็ย่อตัวลง ไม่ขยับเขยื้อนแล้ว

ขวดสุราหลังจากที่เมื่อครู่กระแทกเสียงดังเพล้ง ก็ส่งเสียงระเบิดสนั่นขึ้นมา ทำเอากองหิมะระเบิดกระจายไปรอบทิศ

เกล็ดหิมะโปรยฟุ้ง

นี่ทำให้จ้าวเฉินกับผู้บัญชาการกองธงมู่ร่างแข็งทื่อกันไป เจ้าเส้นนั้นก็ดีดผึงตึงเกร็งกว่าเดิม ไม่ได้ทันมองมาทางกระโจมผ้า

ขวดสุรานั่นระเบิดได้ด้วยหรือ?

สิ่งนี้ทำเอาพวกเขาตะลึงงันไป ตั้งสติกลับมาไม่ทัน

นั่นมันอะไรกัน?

ตอนที่เห็นเกล็ดหิมะระเบิดลอยฟุ้งไปทั่วอีกครั้ง ฟู่จาวหนิงก็ออกมาแล้ว

และกลไกที่พวกผู้บัญชาการกองธงมู่วางเอาไว้ก็ยังไม่ทันได้ใช้งาน