อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 657

ฟู่จาวหนิงกินไปด้วยสังเกตรอบๆ ไปด้วย

ภูเขาหิมะนี้ต้นไม้ไม่เยอะ แต่หินภูเขากลับมีอยู่พอควร บางส่วนถูกคลุมอยู่ใต้หิมะ

ตอนนี้จุดสูงนูนต่ำรอบๆ บวกกับต้นไม้ที่มีหิมะถมกองอยู่บางส่วน เงามืดโบกไหว มองไม่ออกเลยว่ามีคนซ่อนอยู่ตรงไหน

แต่ว่ากระโจมผ้านั่นก็อยู่ตรงกลางของพื้นเรียบว่างผืนหนึ่ง มันดูกะทันหันไปหน่อย

ดูแล้วเหมือนมีพวกนักล่ามากางเอาไว้ที่นี่เลย

ถึงอย่างไรหน้าผาอีกด้านก็เป็นป่าทึบผืนใหญ่ ข้ามออกไปก็จะเป็นฟ้าดินที่แตกต่างกัน

แต่รอยเท้าด้านล่างภูเขาก่อนหน้านี้ ไม่เหมือนกับพวกนักล่าทิ้งเอาไว้ มีคนไม่น้อยเลยที่เข้ามาที่นี่

นางเองยังจับต้นชนปลายไม่ถูกถึงแผนการที่อีกฝ่ายพาเฮ่อเหลียนเฟยเข้ามาที่นี่

ยิ่งไปกว่านั้น รอยเท้ามากมายขนาดนั้น จะใช่พวกทหารทางการที่บุกเข้าไปจวนตระกูลฟู่แล้วพาเฮ่อเหลียนเฟยเหล่านั้นหรือเปล่า ถ้าหากไม่ใช่ ที่ไหนกันที่ยังมีคนมากขนาดนี้?

ฟู่จาวหนิงเคี้ยวเนิบนาบ อันที่จริงกำลังตั้งใจฟังการเคลื่อนไหวรอบๆ อยู่

บนเขาเงียบเป็นพิเศษ เงียบจนขนาดที่เสียงลมพัดหิมะเข้ามาก็ยังได้ยิน

นางได้ยินคนในกระโจมส่งเสียงอาอาแปลกๆ ออกมา ฟังแล้วเหมือนส่งเสียงออกมาลำบากอย่างไรอย่างนั้น

ไม่รู้ว่าใช่เฮ่อเหลียนเฟยไหม

แค่เสียงแบบนี้ก็ยากที่จะวิเคราะห์ออกมา

แต่ว่าที่นี่นอกจากเฮ่อเหลียนเฟย ก็น่าจะเป็นพวกคนที่จับเขามาแล้ว พาคนมาที่นี่ ฟู่จาวหนิงเองก็มั่นใจว่าไม่ใช่ความคิดขององค์จักรพรรดิแน่นอน

ในนี้จะต้องมีปัญหาอยู่แน่นอน

แต่นางที่ตามมาตลอดทางจนถึงที่นี่ก็หิวขึ้นมาจริงๆ จึงแวะกินอะไรเติมท้องก่อนได้พอดี จากนั้นพักผ่อนสักครู่ จะได้รับมือกับสถานการร์ต่อไปได้ไหว

นอกจากเสียงนั้นแล้ว รอบๆ ก็เงียบกริบไปทั้งผืน

แต่นางยืนยันว่าคนเหล่านั้นกำลังซุ่มตัวอยู่รอบๆ ไม่เช่นนั้น จะลำบากพาคนมาถึงที่นี่ ล่อนางมาที่นี่เพื่ออะไร?

อันที่จริงเขาอยากจะพูด ว่าฟู่จาวหนิงแม้จะดูร้ายกาจ แต่นางก็ไม่มีกำลังภายใน น่าจะไม่ได้ยินเสียงของพวกเขา

แต่เขาไม่รู้ ว่าฟู่จาวหนิงได้ยินแล้ว

นางไม่มีกำลังภายใจ แต่หูของนางก็ฉับไวมาก

แม้จะได้ยินไม่ชัดว่าประโยคนั้นพูดอะไร แต่ยืนยันว่าได้ยินเสียงคุยกันของคนแล้ว!

ฟู่จาวหนิงแทบจะจับทิศทางของพวกเขาได้ในพริบตา

แต่นางยังคงไม่ขยับเขยื้อน เหมือนว่าตนเองไม่ได้ยินอย่างไรอย่างนั้น

ทางนั้น จ้าวเฉินกลั้นลมหายใจมองนางที่ไม่ขยับตัว ยิ่งไปกว่านั้นรออยู่ตั้งนานก็ยังไม่เห็นปฏิกิริยาอะไรของนาง ในใจจึงถอนหายใจออกมา

ก็ถ้าฟู่จาวหนิงเป็นคนไม่มีกำลังภายในแล้วจะมาได้ยินเสียงของเขาได้อย่างไรกัน เขาพูดเบาเสียขนาดนี้

ผู้บัญชาการกองธงมู่เองก็รู้สึกว่าฟู่จาวหนิงน่าจะไม่ได้ยิน